AT THE CLOSE OF EVERY DAY - troostprijs

• news
• reviews
• concerts
• shop
• images
• contact
• guestbook
• more

• Buy 'troostprijs' online at YouMakeMusic
• Buy 'troostprijs' directly from the band

3VOOR12

At the close of every day is zo’n band die je op de landelijke radiostations niet veel tegenkomt, maar die in de vaderlandse muziekscene toch al heel wat jaartjes succesvol meedraait. De band, bestaande uit Minco Eggersman (zang en drums), Axel Kabboord (gitaar) en Bart Looman (bas), brengt nachtmuziek, een mix van melancholische pop en emo. Afgelopen donderdag 11 maart maakten ze hun opwachting in het Paard.

De kleine zaal van het Paard heeft die avond wel wat weg van een huiskamer. De bankjes die normaal gesproken langs de wanden staan, staan nu voor het podium. Ze worden bezet door een kleine schare fans die ontspannen wachten op het optreden van de hoofdact van vanavond: at the close of every day. Maar eerst is het de beurt aan Kim Janssen. De Groningse singer-songwriter staat wat timide op het podium, maar weet het publiek wel warm te krijgen voor zijn rustige luisterliedjes. Dat zijn liedjes veel van hetzelfde zijn en het verlegen kunstje wat Janssen opvoert op gegeven moment een beetje \\\'oud\\\' wordt, lijkt de aanwezigen niet te deren.

Vervolgens is het de beurt aan at the close of every day. Zowel in het Nederlands als in het Engels kruipt de muziek van het trio onder je huid. Je kan bijna niet anders dan je onderwerpen aan de dreigende ondertoon van de sombere nummers. De toon is snel gezet. Het muisstille publiek laat zich meevoeren door de wolken die zich lijken samen te pakken in de zaal. De donkere en soms zelfs wat dreigende nummers voeren je mee terug naar de jaren \\\'80. Een decennium waar de band zich wel in thuis lijkt te voelen. Er komen gedurende de avond zelfs wat covers uit die tijd voorbij. Zo zet de band een prachtige eigen versie van de klassieker van The Church, \\\'Under the Milkyway\\\', neer.

At the close of every day maakt haar reputatie ook vanavond weer waar. Ze geven het publiek waar het voor gekomen is: luistermuziek waar je bij weg kan dromen. De avond eindigt even heftig als ze begon, met een geweldige versie van Doe Maar\\\'s \\\'Bang\\\'. Het publiek vraagt schuchter om een toegift en die krijgt ze. Eén liedje en dan verdwijnt de band van het podium. Een nuchtere show zonder toeters en bellen. Nachtmuziek zonder fratsen. Die heeft de band namelijk niet nodig om haar boodschap over te brengen.

Fileunder.nl

http://www.fileunder.nl/archives/2008/03/at_the_close_of_every_day_troostprijs.php

Wie de nieuwe cd van At The Close Of Every Day in handen heeft, kan die cd moeilijk zien als een troostprijs. ATCOED maakt het, net als een band als De Kift, elke keer weer een feest om een nieuwe cd van ze te mogen uitpakken. Bij De Geluiden van Weleer was het een fraai boekje, de remix-cd van vorig jaar kwam vergezeld van een puzzel. Toch heet deze nieuwe worp van ze Troostprijs. En raar genoeg klinkt de cd ook, alhoewel nog steeds erg stemmig, nog eens opbeurender dan zijn voorgangers. Het komt deels doordat er net wat meer vaart in de liedjes van het gouden duo Axel Kabboord en Minco Eggersman zit en deels ook doordat er gekozen is voor een veel rijkere orkestratie door onder andere veel koperwerk te gebruiken. Ik moest daaraan, net als aan het veel prominentere drumgeluid van Eggersman en het expressievere gitaargeluid van Kabboord, wel een beetje wennen. Grappig is dat ondanks de Nederlandse titel er dit keer geen enkel Nederlandstalig liedje te vinden is op de cd van At The Close Of Every Day, ook het titelnummer is Engelstalig. Dat is eigenlijk het enige waar ik na meerdere draaibeurten nog over twijfel. Ik vond juist dat Nederlandstalige van De Geluiden van Weleer juist heel fijn duidelijk. Bovendien klinkt Minco in het Nederlands domweg ook beter dan in het Engels. Maar de grotere variatie in de stijlvolle liedjes vergoedt veel, zo niet meer dan alles.

Velvetmusic.nl

http://www.velvetmusic.nl/shopping/product_details.php?id=4090519

In recensies van de platen van At The Close Of Every Day wordt vaak lang stil gestaan bij de fraaie wijze waarop de Nederlandse band haar producten verpakt. Ook de verpakking van Troostprijs ziet er weer geweldig uit, maar voor de afwisseling wil ik me eens concentreren op de muziek van de band. Ook de muziek van At The Close Of Every Day weet de afgelopen jaren immers op te vallen door haar schoonheid en originaliteit. Troostprijs verschilt wat dat betreft niet van de vorige platen van de band. Dat betekent overigens niet dat Troostprijs een logisch vervolg is op voorganger Geluiden Van Weleer. Waar At The Close Of Every Day op haar vorige plaat vooral koos voor ingetogen, vaak wat melancholieke muziek vol invloeden uit de Americana en uitsluitend Nederlandstalige teksten is de voertaal op Troostprijs Engels en pakt de band voor haar doen behoorlijk uit met over het algemeen genomen flink georkestreerde en in een aantal gevallen behoorlijk lichtvoetige tracks. Muziek die nauwelijks lijkt op die van zijn voorganger, maar aan de andere kant toch ook het inmiddels zo herkenbare At The Close Of Every Day geluid laat horen. Troostprijs is een fraai volgend hoofdstuk binnen het inmiddels imposante oeuvre van één van de beste bands die Nederland rijk is. Een plaat met slechts één smetje; de titel had wat mij betreft best Hoofdprijs mogen zijn.

Plato.nl

http://www.plato.nl/plato/view.php?catalogue_id=185686

Nieuw album van een van Nederland’s uniekste bands – met altijd een zeer eigen geluid en altijd weer verrassende verpakkingen. Dit keer een mooie zilver folie met daarop een heuse rozet. troostprijs klinkt bij eerste beluistering bijna achteloos en gelaten, maar herbergt onderhuids toch een grotere melodieuze rijkdom dan we eerder van atcoed hebben gehoord. het is nederig en aards werk , maar roept in zijn schoonheid toch een stille euforie op, bijvoorbeeld in het meeslepende “the great sum of all beauty”. zoals we van at the close of every day gewend zijn, is het artwork weer zeer bijzonder. de luisteraar ontvangt zijn troostprijs in zilveren omslag met ere-rozet. troostprijs laat zich niet vertalen, maar is als taal van verwerking universeel.

fok.nl

http://frontpage.fok.nl/review/7193/1
CD: At The Close Of Every Day - Troostprijs
Gepost door Chantal (rocha01) - zondag 2 maart 2008 @ 06:00

Als band maak je natuurlijk in de allereerste plaats muziek, maar dat het oog ook wat wil, is aan At The Close of Every Day niet helemaal voorbij gegaan. Met hun nieuw uit te komen cd Troostprijs brengen zij een opmerkelijk verpakt schijfje uit. In een plastic, transparante, slappe sleeve zit een zilverkleurige sleeve. Hierin zit de cd van het drietal. Het geheel is versierd met een heuse ere-rozet, mooi uitgevoerd in paars. Een originele verpakking (handgemaakt en gelimiteerd qua oplage) voor een originele cd. Want dat niet alleen de verpakking lof verdient, mag in deze inleiding al wel gezegd worden.

Troostprijs of Hoofdprijs
De titel van het album geeft je het idee dat je het beste hebt moeten laten schieten en genoegen moet nemen met de troostprijs. Niets is minder waar, want de cd is op zichzelf een hoofdprijs. De nieuwe cd van de band is Engelstalig, anders dan de titel ook doet vermoeden. Maar we zijn eigenlijk niet anders gewend, het is een groep die van paradoxen en tegenstellingen houdt. Zo zeggen ze ook met de muziek op zoek gegaan te zijn naar hun paradoxen. Die hebben ze onder andere gevonden in dwarsfluiten en fanfaremuziek, een raakvlak met de jeugd van Minco Eggersman, één van de leden van ATCOED.

Normaal gesproken worden in reviews vaak enkele nummers uit een cd gehaald en besproken. Nu eens een keer niet. Dit album verdient een beoordeling als geheel. De band zegt zelf dat het zich kenmerkt door stuurloosheid, berusting en wegvallende kaders en zekerheden. Als je dit leest voor je de cd gaat beluisteren roept dat wel even wat angst op. Een stuurloos album? Jeetje, dat wordt vast bagger. Maar wederom (net als met de titel) verrassen de heren van ATCOED. Want niets stuurloos, gewoon recht op het doel af, een mooi stukje muziek neerzettend. De termen berusting en zekerheden herken je ook meteen. De verzoening met het leven - het verleden, het heden en eigenlijk ook alvast de toekomst - straalt van elk nummer af. Je kunt dus eigenlijk alleen maar tot de conclusie komen dat ze geen woord gelogen hebben van hun beschrijving en ze geslaagd zijn in hun opzet. Troostprijs mag dan wel zo heten, een troostprijs is het zeer zeker niet... het is de Hoofdprijs met een grote H.

Even if we win, we win with our heads down...

Een stukje geschiedenis
ATCOED bracht al eerder enkele cds uit zoals Zalig zijn de armen van geest (2002) en Silja Symphony (2004). Dit laatste album was een herdenkingsplaat voor de slachtoffers van de ramp met veerboot Estonia. Het werd ook door 3voor12 uitgeroepen tot album van het jaar 2004. Eind 2007 verscheen er een remix-album Leaves you puzzled. Een project waar bevriende artiesten meewerkten om een aantal eerder uitgebracht songs in een nieuw jasje te steken. En nu de cd Troostprijs, een album dat zeker een plek verdient in de kast van elke muziekliefhebber, maar nog meer een plaats in de cd-speler moet krijgen, want dat geniet het beste. Een zeer waardig stukje muziek dat niet anders dan vijf sterren kan krijgen. Zo zouden er meer gemaakt moeten worden.

Op de MySpace-pagina is alvast een voorproefje te horen van het album, het nummer If I Need To Break Your Heart:

http://www.myspace.com/atthecloseofeveryday

cuttingedge.be

http://www.cuttingedge.be/music/reviews/50116-at-the-close-of-every-day

4 out of 5 stars

At the close of every day(2008)
Ergens tussen goud en zilver

At the close of every day hoeft bij zijn zesde plaat al lang geen introductie meer. De fans hollen blindelings naar de winkel om een van de mooist verpakte cds in huis te halen, een zilveren omslag met ererozet. Het past niet in de cd-kast, maar een atcoed-collectie verdient nu eenmaal een plaatsje apart, in een wereld zonder hoofdletters. Troostprijs mag dan een Nederlandse titel hebben, in tegenstelling tot de vorige De geluiden van weleer, is deze plaat 100% Engelstalig.

Het duo (Minco Eggersman en Axel Kabboord) legt met het felle kopergeschal van Im not sure I have what it takes meteen alle troeven open en verbergt niet waar het in troostprijs om draait. Terwijl de opener Its like fire met zijn stevig solide drumgeluid enkel het nieuwere popgeluid blootlegt, tovert het nieuwe instrumentarium, gevonden in de dwarsfluiten en fanfares uit Mincos jeugd, atcoed om in een popband. Het popgeluid op I need to break your heart geeft desondanks de titel een hoopvol geluid aan de plaat. De sobere eenvoud die anders ook doorschemert in Mincos licht monotone stem, doet ook zijn stembanden variëren in de tonenspectra. Dit levert een gevarieerde plaat op waar de desolate poldergeluiden van weleer minder diep onder de zeespiegel verzanden, maar hoopvol op de drooggelegde zandbanken ademen. Deze variatie en het minderen van de alomaanwezige somberheid maakt van troostprijs een kleine schittering die toch nog zijn tijd neemt om zich te nestelen en je knuffelt.

At the close of every day zelf is veel te bescheiden door voor een troostprijs te gaan. Want met liedjes als Graduations vs. the ruins of my life en You are alright to me gaan ze voor niets minder dan goud.

Katrien Schuermans

© Cutting Edge -- 05 Mar 2008
images © Volkoren/Munich

musicfrom.nl

http://www.musicfrom.nl/magazine/recensies/27952/at-the-close-of-every-day-troostprijs.html

stijl: singer-songwriter/hollandia (als in americana)
wat: cd
label/eigen beheer: Volkoren/Munich

Het vorige (reguliere) album, de geluiden van weleer (het liedboek voor de mensen), was compleet in het Nederlands gezongen, maar troostprijs is weer 100% Engelstalig, dat is echter niet het enige wat duidelijk anders is, want ook muzikaal gezien biedt troostprijs een duidelijke verandering ten opzichte van de voorganger (het remix-album leaves you puzzled niet meegerekend). Daar waar we de laatste jaren gewend waren dat at the close of every day (atcoed) vrij sober en direct klinkt heeft het nieuwe album van Minco Eggersman en Axel Kabboord een duidelijk orkestraal karakter.

Dat blijkt nog niet bij het openingsnummer, Its Like Fire is namelijk voor atcoeds doen vrij stevig en door de vele herhalingen bijna een drone. Track 2, Im Not Sure I Have What It Takes, levert echter veelvuldig kopergeschal en is daarmee een duidelijke vingerwijzing hoe troostprijs klinkt. De bijgeleverde biografie rept over nieuwe inspiratie is nog gevonden in de dwarsfluiten en fanfaregeluiden uit Mincos (zanger/drummer) jeugd. Het orkestrale maakt dat troostprijs een stuk hoopvoller klinkt dan het tamelijk desolate de geluiden van weleer.

Het vollere geluid lijkt ook zijn uitwerking op de vocalen niet gemist te hebben, Minco zingt op een aantal nummers gevarieerder dan we eerder hoorden. Maar de zang is niet het enige wat opfleurt bij deze aanpak, op de zesde langspeler van het duo staan een aantal liedjes die je met een gerust hart zelfs poppy kunt noemen (luister bijvoorbeeld eens naar I Need To Break Your Heart, zie de link onderaan deze recensie). Dat alles levert een gevarieerde plaat op waarbij het weer goed mijmeren is over het lang vervlogen verleden.

De variatie en het indammen van de al te nadrukkelijke somberheid (het is nog steeds niet bepaald vrolijk te noemen, maar ten opzichte van eerder werk is dit toch al een stuk lichtere kost) zorgt ervoor dat troostprijs geschikt is voor een veel bredere doelgroep dan de directe voorgangers. Dat gaat al op bij de eerste beluistering, maar vanzelfsprekend heeft ook dit atcoed album wat tijd nodig om zich te nestelen en te groeien. Trouwe liefhebbers van het werk van het tweetal kunnen de nieuwe langspeler zonder dralen aanschaffen, zij worden zeker niet teleurgesteld en zullen genieten van het vollere geluid van dit nieuwe werkstuk. Voor mensen die tot op heden met een boog om atcoed heen liepen biedt troostprijs dermate veel veranderingen dat dit album de deur opnieuw openzet om te kijken of deze troostprijs toch niet dicht bij het predikaat hoofdprijs in de buurt komt.

Zoals altijd is de nieuwe uitgave weer prachtig vormgegeven. Het album zit verpakt in zilveren omslag met ere-rozet. Het maakt dat ook deze langspeler niet eenvoudig in de cd-kast past, maar at the close of every day doet zo consequent aan aparte verpakkingen dat een eigen plekje binnen de cd-voorraad inmiddels wel gerechtvaardigd is.

festivalinfo.nl / podiuminfo.nl

http://www.podiuminfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=1654

In een veranderende muziekwereld waarin iedereen maar spreekt over digitaliseren en downloaden hecht at the close of every day (let op: geen hoofdletters) gelukkig nog waarde aan het fysieke product. En hoe. Elk nieuw album van de band krijgt een verpakking die niet altijd functioneel is maar wel heel erg leuk voor de liefhebbers. Zo ook het nieuwste album van de band, Troostprijs. Verpakt in doorzichtig folie met daarop de titels van de liedjes gedrukt maak ik het pakketje voorzichtig open en gaat het schijfje in mijn cd speler.

In tegenstelling tot het voorgaande album, De Geluiden Van Weleer, is deze nieuwste productie weer helemaal in het Engels. De opener Its Like Fire laat de luisteraar nog een beetje in het gewis met betrekking tot de vernieuwde sound van de band. Nou ja vernieuwd, zodra Minco Eggersman (zanger/drummer) gaat zingen klinkt het allemaal juist heel vertrouwd. Maar vanaf track twee horen we waarom deze plaat anders klinkt dan voorgaande platen van at the close of every day. Orkestinstrumenten vullen de nummers op met vaak prachtige arrangementen. Altijd duidelijk aanwezig maar nooit overdadig. De ene na de andere mooie compositie komt voorbij. En aan hitpotentie ontbreekt het bij sommige nummers ook niet. Zoals Lost And Found, een lekker nummer met een pakkend refrein. In de basis allemaal eenvoudige popliedjes maar vaak met veel gevoel voor stijl uitgewerkt.

Muzikaal is de muziek een kruising tussen 16 Horsepower en Eels. Denk bij deze laatste band dan aan hun Daisies Of The Galaxy album. Mooie kleine liedjes aangevuld met minimale maar effectieve blaaspartijen of strijkarrangementen. Het duo van atcoed, naast Eggersman bestaat de band uit gitarist Axel Kabboord, toont veel lef met het maken van dit album. In de toch al onzekere muziekindustrie durven ze het aan om te blijven experimenteren met instrumenten en klankkleuren. En deze experimenten hebben positief uitgepakt. En het zou nog beter zijn wanneer Eggersman de volgende keer probeert om zijn zangmelodie niet zo vaak te ondersteunen met een instrument. Zijn authentieke stemgeluid heeft dat eigenlijk helemaal niet nodig. Goochel eens iets meer met melodielijnen. Dat zou het geheel nog spannender maken. Maar al met al, een heel lekker album!

Oor

POP
AT THE CLOSE OF EVERY DAY
Troostprijs (VOLKOREN/MUNICH)
Even if we win, we win with our hands down / Yes even if we win, we win with our heads down. Typerend fragment uit de titelsong van troostprijs, het vierde studioalbum van at the close of every day (afgekort atcoed en graag zonder hoofdletters) met nieuw materiaal in zes jaar tijd. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, doen Minco Eggersman en Axel Kabboord het ditmaal weer eens in het Engels. Ook muzikaal lijkt er een wereld van verschil in de klank van deze cd met de vorige (als een Christelijk liedboek verpakte) plaat de geluiden van weleer, maar eigenlijk ook met de Engelstalige albums die er aan vooraf gingen.
Omdat de muziek uitbundiger is, de songs vele malen dynamischer klinken en er ditmaal een aantal zowaar als pakkende popsongs (vol samplekunst en echte blazers) betiteld zouden kunnen worden. Toch is ook troostprijs onmiskenbaar helemaal atcoed. Komt dat vanwege die ook aanwezige, wat tragere sfeerpassages, die nog altijd in eggersmans stem aanwezige melancholieke ondertoon of toch vanwege die voor sommige kerkgangers erg bekend klinkende melodielijn in het intro van its almost quiting time? Na zalig zijn de armen van geest en het prachtige conceptalbum the silja symphony is troostprijs een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van deze volledig op zichzelf staande groep. Dat de muziek van atcoed dan in the great sum of all beauty klinkt als de missing link tussen Bauer en De Kift bewijst alleen maar hun veelzijdigheid. Met laatstgenoemde band deelt atcoed ook de passie om ieder album erg origineel te verpakken (ditmaal een zilveren omslag met ererozet). En wat die titel betreft: de songs bieden troost, de verpakking verdient een prijs. WILLEM JONGENEELEN

http://netsounds.blogspot.com

http://netsounds.blogspot.com

Er zijn van die bandjes die je eigenlijk meteen in je armen wil sluiten. Neem nou At the Close of Every Day. Alleen al die onhandige, maar liefdevolle verpakking van hun nieuwe en langverwachte cd Troostprijs moet haast wel iets losmaken. Zorg dan ook dat je meteen de gelimiteerde editie te pakken krijgt. En ondanks dat de titel in het Nederlands is, betreft Troostprijs de eerste volwaardige cd in (nog altijd gebrekkig) Engels. Het geluid van dit oer-Hollandse gezelschap kenmerkt zich nog immer door een sfeervol klankentapijt, waarbij de tekortkomingen in zang weer ruimschoots worden gecompenseerd door een eigenzinnige aanpak.
Labels: Nederlands
GEPLAATST DOOR MIDNIGHT COWBOY OP VRIJDAG, FEBRUARI 08, 2008

http://www.PunkRockTheory.com

http://www.PunkRockTheory.com

At The Close Of Every Day – Troostprijs

At The Close Of Every Day has a way with presenting their album. Whether it’s a book with the CD taped in it or a puzzle accompanying the album, the least you can say is that this Dutch outfit makes their releases stand out.

And that’s no different with their new album, “Troostprijs”. The first 1000 copies of the album come in a beautiful handmade packaging that’s too difficult to explain here. So just make sure you’re one of the first to pick up the album! Their first since 2005’s “De Geluiden Van Weleer”. Sure, there was the remix album “Leaves You Puzzled” last year but that wasn’t any good if you ask me. And even though the title “Troostprijs” might led you to believe otherwise, it’s not the prize they hand out to losers and the songs are not in Dutch. What a mindfuck huh?

Musically ATCOED is just as whimsical... it’s extremely mellow music but at the same time there is this strange tension coming off of the lyrics that courses through all of the songs. The band’s songs may sound stripped down like on their last album but then in comes a horn section like we got to know on “The Silja Symphony” or the warm sounds of a marching band which is something new for Minco Eggersman and co.

I honestly can’t think of a single other band out there that sounds anything like At The Close Of Every Day but I can tell you that with “Troostprijs” these Dutchies have released yet another beautiful, heartwarming album that will light up even the coldest and darkest day.
Score: 9 out of 10

www.motelmagnolia.nl

www.motelmagnolia.nl

Het was zon dag... Ik noem het een dag met een beestje, of een gaatje, of wat dan ook, de dag had iets negatiefs en wilde niet vlotten... Thuisgekomen vind ik en envelop op de deurmat van onze vrienden van Volkoren, de thuisbasis van At The Close Of Every Day, en ja hoor! De hoes die me toelacht is al weer onmiskenbaar ATCOED. Evenals voorgaande albums (Silja Symphony en De geluiden van weleer) is er weer flink wat arbeid gestoken in het artwork, wat de albums van ATCOED iedere keer weer een flinke meerwaarde geeft. De dag leek al meer kleur te krijgen, nu maar eens zien wat de inhoud met mijn humeur gaat doen.

De cd verdwijnt de speler in en begint aan zijn vele rotaties... Meteen bij de eerste klanken wordt duidelijk dat we te maken hebben met een hoogtepunt! Wat een geluid! Het klinkt messcherp en helder waarover de warme stem van Minco Eggersman als een fluwelen deken heenvalt. Ik hoor blaasorkesten. Ik hoor onmiskenbaar het werk van Minco Eggersman en Axel Kabboord. Ik hoor precies wat ik moet horen op een dag als deze! De naam Troostprijs lijkt op dit moment perfect op zijn plek te vallen.

Er zit meer dynamiek in dit album dan in de voorganger De geluiden van weleer, dit zal hoogstwaarschijnlijk meer mensen aan gaan spreken. Het mooie is dat ze met dit iets andere geluid toch wel zeer herkenbaar blijven. Je kan een hele andere koers gaan varen en zo je hele identiteit te grabbel gooien, of je doet als ATCOED en je blijft wel bij je leest je maakt alleen gebruik van wat andere materialen.

Troostprijs is een spannend en dynamische plaat geworden die ik werkelijk iedereen aan kan raden. Soms valt een liedje in een keer goed, maar zelden valt een heel album in een keer helemaal op de juiste plaats... Nu wel!

De Morgen

At The Close Of Every Day - Troostprijs
Voor ons is het duo At The Close Of Every Day al jarenlang het best bewaarde muzikale geheim van Nederland. Axel Kabboord en Minco Eggersman hebben elk hun eigen projecten maar als ze samenkomen ontstaat er een te zelden gehoorde magie. Het duo maakt niet alleen zalige muziek maar is ook verantwoordelijk voor een paar van de inventiefste hoesjes die we kennen. Deze keer kleeft er een paarse kokarde op de zilveren verpakking, terwijl ze ons vroeger al verrasten met een puzzel, een kerkboek en een kalender. De zorg spat niet alleen van de hoes af, maar ook van de songs, die meer georchestreerd klinken dan vroeger en samen een meeslepend luisteravontuur vormen.

Troostprijs bevat - in tegenstelling tot vroegere platen en wat de titel suggereert - geen enkele Nederlandstalige song. De eentaligheid vergroot de samenhang van de plaat nog meer, al staan de aparte songs in hun eentje sterk genoeg. We denken maar aan The Great Sum of All Beauty en Its Almost Quitting Time, dat zowaar begint met de tonen van Nu Zijt Wellecome. Deze Troostprijs is dan ook meer dan welkom. (Vokoren) (Koen De Meester) (****)

Het Parool

-HHH

En de prijs voor de mooiste cd-verpakking gaat alweer naar... At the close of every day. Hun vorige album, Geluiden van weleer (Het liedboek voor de mensen, 2005), was een prachtig vormgegeven poppsalmboekje, bij de remixplaat Leaves you puzzled (2007) kreeg je een gratis legpuzzel en ook Troostprijs ziet er weer prachtig uit. Een transparant hoesje met daarin een glimmend zilveren cadeauverpakking, waarop een paarse ererozet is geplakt. En, leert een filmpje op YouTube, Axel Kabboord, Minco Eggersman en de hunnen hebben ze stuk voor stuk met de hand in elkaar gefröbeld.

Ontwapenend. Net als hun nieuwe marketingactie: fans kunnen zich via de website aanmelden voor het silverteam en stickers en posters plakken. De eerste schijnen al tot in Montreal gesignaleerd te zijn.

Terecht ook, want hoewel we woordspelingen met hoofdprijs zullen vermijden, de vierde studioplaat van Atcoed is een winnaar. Na de Nederlandstalige voorganger keert de band, afgezien van de titel, terug naar het Engels in dertien sfeervolle liedjes. Herfstig zijn ze ook nu weer vaak, met teksten over stuurloosheid en sombere berusting -'33 to 34/how much worse can it get.

Maar muzikaal breekt geregeld de zon door. In de euforische ellende van Im not sure I have what it takes, het stuiterende I need to break your heart of de warme blazers van The great sum of all beauty.

DJA

GPD Artikel (in 17 kranten opgenomen)

Het is niet meer alles of niets voor Atcoed

Ook de Amsterdamse indiepopband At the close of every day (Atcoed), heeft te maken met illegale downloads. Dat ze hun platen uitbrengen in gelimiteerde, bijzondere verpakkingen, doen ze niet om downloaders op andere gedachten te brengen, maar omdat ze het belangrijk vinden om de luisteraar iets te bieden te hebben. Maar Atcoed heeft wel iets nieuws bedacht om fans aan zich te binden en meer cds te verkopen: het Silverteam.

Hun conceptalbum The Silja Symphony (2003) kwam in de vorm van een kalender. De Geluiden Van Weleer (2005) was verpakt in een liedboek met de - Nederlandstalige - teksten van de nummers. Het vorig jaar verschenen remixalbum Leaves You Puzzled ging vergezeld van een puzzel. En voor hun nieuwe, vierde album hebben zanger/drummer Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord weer een bijzondere verpakking bedacht. De eerste duizend exemplaren van Troostprijs zitten in een zilverkleurig zakje met een paarse rozet erop. Ze vinden het belangrijk dat de vormgeving van hun platen net zoveel aandacht krijgt als de muziek, vertelt Eggersman (30) in de IJkantine, tien minuten varen van het Amsterdamse Centraal Station. ,Het is geen reactie op het gratis downloaden van muziek, zoals bij veel andere bands. We vinden de hoes gewoon belangrijk. Het kost wat meer, zodat de marge lager is. Maar je hebt de luisteraar wel iets te bieden.

Hoewel Eggersman op Troostprijs in het Engels zingt, zat de titel al vanaf het begin in zijn hoofd. Die vat namelijk perfect samen waar de liedjes van het album over gaan: dat je, ondanks alle dingen in het leven die anders lopen dan je verwacht, toch de finish haalt. Alleen is het vaak op een andere manier dan je denkt. ,Tegenwoordig moet alles groot, groter, grootst en draait het om glitter en glamour. Daardoor krijg je het idee dat, als je straks oud bent, alles perfect zal zijn. Ik kom er steeds meer achter dat dat een illusie is. Je komt er nooit zonder de nodige hobbels op de weg. Je haalt de finish, maar krijgt de troostprijs in plaats van de hoofdprijs. Die bestaat volgens mij niet eens. En vorm en inhoud gaan natuurlijk hand in hand. ,De rozet staat voor de prijs. En de kleur van de hoes is zilver, omdat het niet de hoofdprijs is.
Met zijn sobere drum- en baspartijen, melancholieke gitaren en trompetten, zoemende orgels en ingetogen vocalen begeeft Atcoed zich in de hoek van de Americana, slowcore en postrock. Vage termen, die eigenlijk alleen aangeven dat het geen hap-slik-wegmuziek is. Het vergt wat van de luisteraar, zowel muzikaal als tekstueel. We vertellen een verhaal, en daar moet je naar willen luisteren. Als je met je vrienden wilt kwekken, moet je niet naar onze optredens komen. Eggersmans teksten vormen een document van een periode. Hij verwerkt dingen in het leven die hij lastig vindt, door ze van zich af te schrijven. Dat heeft een therapeutische werking. Ik ben niet altijd zwaar op de hand hoor, maar heb het wel in me.

Al sinds debuutalbum Zalig Zijn De Armen Van Geest (2002) verschijnen de platen van Atcoed niet alleen in de Benelux en de meeste andere Europese landen, maar ook in de Verenigde Staten en Zuid-Amerika. De kring van liefhebbers van hun muziek mag dan niet heel groot zijn, het zijn mensen die ze weten te vinden. En als ze van Troostprijs vijfhonderd stuks verkopen in een land als Noorwegen, zijn ze tevreden, zegt Eggersman. Drang om de wereld te veroveren heeft hij niet meer. Als er vraag is, wil ik wel in het buitenland optreden. Maar ik heb geen behoefte om lang en zwaar te gaan toeren. Het is niet meer alles of niets, zoals in het begin.
Ze begrijpen heel goed dat mensen muziek liever gratis downloaden dan kopen, al zullen fans van Atcoed toch eerder voor het originele artwork van de cd gaan. Maar om die fans nog meer aan zich te binden én meer cd’s te verkopen, hebben Eggersman en Kabboord het Silverteam in het leven geroepen. ,Op de website troostprijs.com kun je je aanmelden om de cd te helpen promoten. Je wordt lid van het Silverteam en krijgt, naast gratis concertkaartjes, posters en stickers thuisgestuurd, die je kunt verspreiden. Het is de bedoeling dat, doordat mensen er zelf mee aan de slag gaan, de cd langer en beter verkoopt.

Troostprijs is verschenen bij Volkoren/Munich

At the close of every day speelt 17 april in Breda (Mezz), 18 april in Zwolle (Hedon), 25 april in Purmerend (P3), 16 mei in Oss (Groene Engel) en 18 mei (o.v.b.) in Alphen a/d Rijn (Het Kasteel)

www.atthecloseofeveryday.com
www.troostprijs.com

Nieuwe Revu

De samenwerking van zanger/drummer Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord leverde al drie volwaardige albums op, maar uit het ondergrondse relirockhoekje kwam de groep nooit. Daar brengt Troostprijs verandering in. Op dit album durft at the close namelijk nog meer nadruk te leggen op hun geweldige koperblazers. In combinatie met Minco's donkere stem en de lagen Americana, waarmee hun rock al is ingesmeerd, klinkt het duo sfeervoller dan ooit. Het is duidelijk dat de christenen zich niet alleen meer in Den Haag laten horen. Gelukkig kan at the close het zonder betutteling.
(door: Gert-Jaap Hoekman)

Gonzo

Zoals we van het Nederlandse at the close of every day gewoon zijn, is de verpakking van het nieuwe album weer bijzonder. Na bijvoorbeeld het liedboek bij het album De Geluiden Van Weleer is deze nieuwe plaat verpaakt in een zilveren verpakking met een mooie ererozet erop. Maar niet alleen de verpakking is mooi, ook de muziek is weer de moeite waard. Het duo Minco Eggersman en Axel Kabboord heeft een cd gemaakt die een iets bredere muzikale vorm laat horen dan de vorige. Gelukkig maar, want anders dreigde het gevoel van herhaling de kop op te steken. Ze hebben het roer niet zo radicaal omgegooid als op het tussendoortje Leaves You Puzzled. Maar wel behoorlijk vertimmerd. Zo zijn de melodielijnen rijker geworden en wordt hier en daar een nieuw instrumentarium aangeboord. Op sommige numers horen we zelfs fanfaregeluiden weerklinken. Toch blijft een hoofdrol weggelegd voor de donkere, zachte, ietwat nasale stem van Eggersman. De vertrouwde elementen blijven dus, maar sporadisch zijn er duidelijke accentverschuivingen. Door de teksten kan je nog altijd proberen een glimp op te vangen van innerlijke onrust in het hoofd van Eggersman. Wat moet een man doen die voelt dat al de vertrouwde zekerheden rondom hem stilaan verdwijnen? Vluchten in herinneringen of proberen te vergeten? Het antwoord op deze vragen zoeken is al een deel van de weg. At the close of every day blijft zoeken naar een oplossing van de paradoxen van het leven. Nee, deze nieuwe is geen troosprijs, maar een hoofdprijs in het al rijke universum van deze markante band (www.atthecloseofeveryday.com) (mt)

Kindamuzik

Echt bekend zijn ze nooit geworden, maar zo stilletjes aan bouwt At the Close of Every Day - de band van Minco Eggersman en Axel Kabboord - aan een indrukwekkend oeuvre. Troostprijs is hun vierde plaat (liveplaten, remixalbums en zijprojectjes uitgesloten) in zes jaar tijd, en hij is wederom van grote klasse.

Het duo pakt het ditmaal iets grootser aan. Blazers, dwarsfluiten, fanfaregeluiden: het klinkt misschien gek bij de rudimentaire melancholiepop die je van ze verwacht, maar die grootse aanpak werkt wonderwel goed. Wel jammer dat door al die toeters en bellen het bezwerende gitaarspel van Kabboord iets meer naar de achtergrond is verdwenen.

Met een beetje fantasie - denk vooral de donkere, sonore basstem van Eggersman weg - hoor je op Troostprijs de orkestrale folksound van Sufjan Stevens terug. De band klinkt minder zwaar op de maag dan ooit, zonder ergens uitbundig te worden.

Het belangrijkste van allemaal is dat de liedjes weer helemaal in orde zijn; soms ontroerend, dan weer lekker meeneuribaar, en zelfs straf en rockend in een enkel geval ('I Need to Break Your Heart'). Zo toegankelijk en mooi heeft At the Close of Every Day niet eerder geklonken.

musicfrom.nl

Troostprijs met ere-rozet
In maart komt at the close of every day met het langverwachte nieuwe studioalbum genaamd Troostprijs. De band meldt opnieuw de strijd te zijn aangegaan met haar paradoxen. Het gaat om een volwaardige studioplaat, een Engelstalig album, maar opmerkelijk genoeg opnieuw met een Nederlandstalige titel. Gedurende april zal de band touren door Nederland, België en Duitsland.

Dwarsfluiten en fanfare
De werkelijke paradoxen zitten naar eigen zeggen aan de binnenkant van Minco Eggersmans universum, de zanger/drummer van atcoed, waarin de luisteraar opnieuw een ongemakkelijk intieme blik krijgt. Troostprijs kenmerkt zich thematisch door stuurloosheid, berusting en wegvallende kaders en zekerheden. Daar tegenover staat een coherentie in het oeuvre van atcoed. Troostprijs refereert namelijk aan alle oudere albums van atcoed, maar zou op geen enkele daarvan lijken. Nieuwe inspiratie is nog gevonden in de dwarsfluiten en fanfaregeluiden uit Minco s kindertijd, waarmee hij zich eindelijk lijkt te verzoenen.

Verpakking
Traditiegetrouw wordt de muziek in een mooie, gelimiteerde, handgefabriceerde verpakking verpakt, die de albums met het artwork een extra dimensie moet geven. De eerste 1000 luisteraars ontvangen hun troostprijs in zilveren omslag met echte ere-rozet. Op de MySpace-stek van atcoed is een eerste impressie te verkrijgen van Troostprijs.

File under

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled
(Volkoren / Munich)

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled Leaves You Puzzled is een remixplaat, vooraf geen reden om enthousiast van te worden. Voor de fans zeggen ze dan, maar meestal is het alleen leuk voor de band zelf. Hoe anders is dit deze keer, dit album heeft niet eens zoveel hoogtepunten maar de flow is onberispelijk. De tracklist is duidelijk met liefde samengesteld. De liedjes zijn netjes aan elkaar gemixt en passen qua sfeer goed bij elkaar. De eerste zes nummers bevatten werk van grote namen als Hood, Sylvain Chauveau en Styrofoam, die afzonderlijk misschien niet schitteren, maar wel tezamen een grote mooie megamix van glitchy elektronica en postrock vormen. Diefenbach verstoort daarna even de rust met een iets te brute electro-beat. Gelukkig volgt meteen daarna het absolute klapstuk The Maria Tales geïnterpreteerd door Solex. De baslijn rolt, de drums swingen hakkelend en de oorspronkelijke gitaarpartij maakt het allemaal perfect af. Vreemd, maar heel lekker. Daarna pakt men de sfeer van de eerste helft weer op en hoewel de lange speelduur zich wat begint te wreken, zijn er nu wel wat afzonderlijke uitschieters te noteren. Stafrænn Hákon, bijvoorbeeld, lardeert Eileen met vederlicht zwevende percussie. Of het mij onbekende 01:00 A.M. dat drie tracks tegelijk binnenste buiten keert in een lange Zen-meditatie. Grote namen zijn er ook. Spinvis is de enige artiest die fijn zelf meezingt in t Hellend Vlak, dat de belofte van de eerste minuut helaas niet inlost. Kettel mag de deur dichtdoen, zijn gebruikelijke keyboardimprovisatie lijkt wat saai, maar meerdere luisterbeurten onthullen een hoop aardige details.

velvetmusic.nl

at the close of every day maakte de afgelopen jaren niet alleen indruk met heel mooie platen, maar wist deze ook keer op keer bijzonder fraai te verpakken. iets wat ook deze keer weer is gelukt, want leaves you puzzled is verpakt in een mooi doosje met hierin, misschien niet geheel onverwacht, een puzzel. ook in muzikaal opzicht weet de nederlandse band gelukkig weer te verrassen. niet met nieuwe songs, want leaves you puzzled bevat voor de afwisseling uitsluitend remixen van bestaand werk van de band. remixen die de stemmige en donkere songs van at the close of every day met bijdragen van onder anderen spinvis, solex, hood en sylvain chaveau vermengen met vooral invloeden uit de elektronica en de ambient. dat is zeker in het begin even wennen, maar het levert uiteindelijk een aantal heel mooie momenten op. momenten die nog maar eens onderstrepen dat we hier te maken hebben met een van de smaakmakers van de hedendaagse nederlandse popmuziek.

Rifraf

At The Close Of Every Day – V/A

‘Leaves You Puzzled’

Volkoren/Munich Records



Na 3 bloedmooie langspelers laat Minco Eggersman een aantal bevriende en gelijkgestemde muzikanten los op het oevre van zijn band At The Close Of Every Day. Het resultaat is even herfstig als het mooie hoesje – inclusief puzzel – doet vermoeden. Soms betoverend mooi als een regenboog na een druilerige regendag, maar af en toe ook wat saai, grijs en weinig opwindend. In de eerste categorie horen zeker Styrofoams knisperrende herwerking van ‘Rain Or Shine’ en ‘In The Light I Wrap My Tears’, door het fantastische Hood voorzien van rammelende keteldrums. Ook de heerlijk speelse en tegelijk melancholische remix van ‘’t Hellend Vlak’ door Spinvis en ‘Ik Weet’, adembenemend en minimalistisch door Sylvain Chauveau, laten horen dat de intieme indiefolk van ATCOE perfect voor meerdere interpretaties vatbaar is. Minder warm worden we van ‘The Maria Tales’ in een Solex-bewerking en Stafron Hakons interpretatie van ‘Eileen’. ‘Leaves You Puzzled’ biedt een dik uur mooie en bij momenten bijzonder geslaagde indietronica, maar wij verkiezen de ambachtelijke originele versies. (pv)

Kindamuzik

De zwaarmoedige melancholiepop van at the close of every day (atcoed) krijgt een flinke opfrisbeurt op Leaves You Puzzled. Een hele rits artiesten � onder wie Hood, Styrofoam, Solex, Sylvain Chauveau, Spinvis, Diefenbach en Kettel � hebben liedjes van atcoed aan stukken gesneden en gemixt met warme, prutellende laptopelektronica. Het artiestiek vormgegeven resultaat ligt nu in een gelimiteerde oplage in de winkel.
Ze hadden geen betere titel kunnen uitkiezen voor dit remixalbum. Het is echt puzzelen geblazen op Leaves You Puzzled, en niet alleen door de met de cd meegeleverde legpuzzel. Het is ook muzikaal puzzelen omdat sommige van de remixartiesten de fantasie de vrije loop laten. Soms is er niks of nauwelijks wat over van het origineel, in het meest extreme geval bij de versies van Donato Wharton en Dialect. Alleen met boekje in de hand kom je er in die gevallen achter welk liedje van atcoed ze remixen.
Maar op momenten is Leaves You Puzzled een erg mooi huwelijk tussen elektronica en de slepende, melancholische sfeer die atcoe op de reguliere studioplaten neerzet. Zo nu en dan doet die combinatie denken aan de indietronica van Jimmy Tamborello (Dntel, The Postal Service) en kan je heerlijk wegdromen.

platomania

Het is voor de liefhebber van at the close of every day ongetwijfeld even schrikken als de eerste tonen van Leaves You Puzzled uit de boxen ruisen. Veel meer dan geruis is het namelijk niet, het intro van The Glory Of Ignorance, hier bewerkt door Donato Wharton. In bepaalde muzikale kringen is een remix-plaat heel gebruikelijk, maar voor een band als at the close of every day die een geheel eigen plekje heeft gevonden in het schemergebied tussen pop noir en in de Nederlandse traditie gewortelde americana, is dit toch wel een zeer opmerkelijke zet. Het zal me dan ook niet verbazen als dit voor veel fans een brug te ver is. Ik moet bekennen dat sommige bewerkingen (het minimalistische O, Welk Een Vreugde door Dialect en het poppy Rain Or Shine door Styrofoam) ook niet helemaal mijn ding zijn, maar in andere gevallen pakt het soms bijzonder mooi uit, zoals Ik Weet (Sylvain Chaeuveau), Hallways (Wixel) en t� Hellend Vlak (Spinvis). Wat de boel bij elkaar houdt, is de uit duizenden herkenbare stem van Minco Eggersman, die door de meeste remixers in tegenstelling tot de muziek gelukkig intact is gelaten.

soundslike.be

In 2003 toerde at the close of every day (kleine letters, hierna atcoed) met 16 Horsepower, en dat moet niet, maar het kan wel, heel spontaan, een belletje doen rinkelen. Want hoewel veel minder expliciet, zit in het werk van atcoed, net als in dat van wijlen 16Hp (nu Woven Hand) de christelijke ondertoon eigen aan domineeszonen. Zo was de package van het vorige album een gereformeerd liedboek en dat zie ik Rammstein of Marilyn Manson toch niet zo meteen doen. De band mocht sinds haar debuut –alweer 5 jaar terug trouwens- al bakken lof op zolder zetten, en niet onterecht, al was het maar omdat er een aardige kans bestaat dat atcoed de eeuwigheid zal ingaan als de bedenkers van de Hollandia, een landgebonden genregevoeligheid, naar analogie met “Americana”: melancholiek, ingetogen, uitermate breekbaar, doorleefd en doordrongen van de ziel van het land in kwestie, instrumentaal zowel als tekstueel. Maar er is meer, moet ik als eigenzinnig atheïst schoorvoetend toegeven, want met bands als atcoed die het klaarspelen om je met gelaagde, volle en veelzijdige composities te doen vergeten dat ze eigenlijk maar met twee zijn, wel, met zo’n bands, daar kun je geen straat mee leggen (schoon Vlaams voor: zo zijn er niet te veel). No boundaries, wie atcoed wou remixen mocht meteen ook doen wat ie wou, en dat werd hoogst uiteenlopend geïnterpreteerd. Nu eens werden vocals integraal behouden, dan weer zijn ze spoorloos, nu eens werd gefocust op de fragiliteit, dan weer onderstreept een vette groove de melodie. 'Leaves You Puzzled' leaves you puzzled, en ik ga het geen twee keer zeggen, Walter. Maar zonder uitzondering en net zoals bij het origineel verdwijnt de scheidslijn tussen elektronica en akoestische instrumenten keer op keer wondermooi. Hoogtepunten op de compilatie zijn de remixes door Hood en Sylvain Chauveau. Na een korte tournee om deze plaat te promoten duiken Eggersman en Kabboord weer de studio in, “eindelijk” wellicht, volgens de trouwe fan, maar laat deze fijne kelk toch niet aan u voorbijgaan, want Leaves You Puzzled is een must have voor de fans, een fijne introductie voor de newbies, en gelet op de playlist van deze plaat een bewijs dat veel schoon volk de band erg genegen is. Spinvis, Styrofoam, Solex, to name a few. So why wait? Zeker als je ook nog eens de limited editie met het puzzeltje erbij wil hebben. En zo is dit, ook al omdat ik Spring, Samson en Gert noch K3 review, een hebbedingetje dat ook nog mijn dochtertje van drie weet te bekoren.

OOR

REMIXPOP
AT THE CLOSE OF EVERY DAY

Leaves You Puzzled (VOLKOREN/MUNICH)

At The Close Of Every Day blijft verrassen. Het Nederlandse duo Axel Kabboord en Minco Eggersman (al dan niet aangevuld met een Deense bassist) maakt graag muziek die het beste past bij de prachtige groepsnaam.
Daarin worden zware onderwerpen (een scheepsramp) niet geschuwd of wordt uitgepakt met een liedjesboek in Oud Nederlands. Nu mogen we gaan puzzelen. Met zowel een in de hoes aanwezige legpuzzel en in vijftien door anderen bewerkte tracks van de groep. Remixen die qua sfeer, gevoel en uitwerking onderling sterk verschillen, maar die allemaal bewijzen hoe bijzonder de muziek van die diverse projecten feitelijk is. Een aantal remixers blijft dicht bij het origineel en houdt met respect ook heel de tekst in stand (Sylvain Chauveau, Spinvis), anderen pakken bewust een onderdeel uit de muziek om het uit te vergroten of de sfeer ervan te versterken (Stafroenn Hákon, Donato Wharton, Kettel) en weer anderen leuken het geheel op met beats en vettere baslijnen (Hilmadelow, Diefenbach, Hood, Solex). De meest spraakmakende bijdragen zijn die met een hoog laptop-knip- en plakgehalte, waardoor de tracks een soort folktronica-behandeling ondergaan. Die facelifts, uitgevoerd door onder meer Wixel en Styrofoam, passen hen perfect. De mix van O Welk Een Vreugde door Dialect in diezelfde categorie wint, omdat wel de mooie trage melodielijn gehandhaafd is, maar niet de zanglijn. Minco Eggersman wordt daardoor plots een zeer verknipte persoonlijkheid. Grappig. Tevens had ik nooit gedacht ooit nog eens zo uitbundig op de muziek van ATCOED te kunnen swingen. WILLEM JONGENEELEN

3voor12 rotterdam

Minco Eggersman en Axel Kabboord vormen het hart van één van de meest bijzondere bands die Nederland rijk is: At The Close Of Every Day. De band bestaat sinds 2002 en heeft sindsdien een oeuvre opgebouwd met songs vol melancholie en heimwee. De mannen dragen forse baarden, en hun grote ogen suggereren een wereld waarin alleen open zee en diepe stilte bestaat.

Met pet op, zie je gitarist Axel Kabboord met pruimtabak en natte ogen aan de havenkade staan, turend naar de schuimkoppen op de golven. Zanger en drummer Minco Eggersman, vooraan in het midden van het podium, kijkt met zijn lange lijf over het publiek, alsof hij naar de horizon zoekt na een maandenlange uitputtende zeereis.

Met diepe basstem zingt Eggersman liederen over vergankelijkheid. Het lied Uffelte, vernoemd naar een plaats in Drenthe, waar hij in zijn jongensjaren heeft gewoond, en waarvan hij zegt: we waren er niet welkom, is er zo één. De ziekte treedt in wat heeft het nog voor zin, het is dwingelandij waarnaar dit riekt. ja, tot op het bot verziekt. De sfeer van een dorp dat de ander niet duldt, is hiermee prachtig verwoord in een archaïstische taal die past bij de sfeer van oude tijden.

Ook de Engelstalige songs van At The Close Of Every Day hebben een donkere sfeer, zonder dat het somber wordt. Het is eerder ontroerend en warm. Eén van de hoogtepunten is September Grass, afkomstig van het album The Silja Symphony uit 2004. Eggersman schreef dit nummer ter nagedachtenis aan zijn moeder, die overleed toen hij zeventien was. De ramp met de veerboot Estonia diende als metafoor voor dit verhaal.

Het rode podiumlicht en de rook achter de heren geven rillingen over mijn rug als hij met zijn donkere stem zingt: I want to walk on September grass and drop all my dark thoughts on the ground. Then let the black birds come and let them fill up their winter bellies with this sober song.

Axel Kabboord weet met zijn weidse gitaargeluid beelden van open vlaktes en groteske vergezichten op te roepen. En het prachtige harde, maar droge drumgeluid van Eggersman kloppen helemaal bij de sfeer van de muziek.

Verder speelt At The Close Of Every Day met See Me Through en I Know This Much is True twee nummers van de soloplaat Wagon Fair (2004), die Eggersman onder de naam ME heeft uitgebracht.

De afsluiter Ik Weet laat de gedragen en verstilde kant van Eggersman nog eens zien als hij, van achter zijn drumstel, voorleest uit het psalmenboek van zijn eigen teksten. Het gitaargeluid dat Axel Kabboord dan tevoorschijn tovert is gewoonweg magisch. 'Wanneer onze dagen samen komen, en regenachtig zijn. Wanneer onze woorden samensmelten of kwetsen oud en klein. Dit zijn geen alledaagse songteksten, maar uit de mond van Minco Eggersman kloppen ze en zijn ze waar.

Het knappe is dat At The Close Of Every Day nergens vals sentimenteel wordt, terwijl dit bij zulke gevoelige en subtiele liederen zo snel op de loer ligt. Hun muziek inspireerde bevriende muzikanten om remixen te maken van hun favoriete At The Close Of Every Day tracks. Dit resulteerde in het album Leaves You Puzzled dat in april uitkomt. Spinvis nam 't Hellend Vlak op en Solex The Maria Tales. Andere muzikanten die meewerkten zijn Kettel, Diefenbach en Sylvain Chauveau.

uitmagazine Rotterdam

interview in uitmagazine rotterdam


At The Close Of Everyday

Met het pastorale, in plechtig Oudhollands gezongen album ‘De Geluiden Van Weleer’ (2005) werd het duo At The Close Of Everyday geschaard onder de Nieuwe Impressionisten, tussen artiesten als De Kift, Andre Manuel en Spinvis. De laatste werkte ook mee aan het recente album ‘Leaves You Puzzled’, waarop nummers uit hun gehele oeuvre werden geremixed door bekende en minder bekende artiesten en producers.



At The Close Of Everyday bestaat uit gitarist Axel Kabboord en zanger/drummer Minco Eggersman. Eggersman woonde in zijn jeugd een aantal jaren in Uffelte, het dorp wat werd vereeuwigd in het prachtige gelijknamige nummer. Hoewel nimmer een geheim makend van zijn christelijke overtuigingen, benadrukt hij dat ‘De Geluiden Van Weleer’, met zijn sfeer van dorpse normen en waarden, beslist geen reactie is op de toenemende verloedering hiervan: ‘Het was niet bedoeld als statement, meer als een persoonlijke hang naar een stukje verleden. En dat liet zich het beste uitdrukken in dat oude taalgebruik.’



Dat hun breekbare muziek ook wel tegen een stootje kan blijkt uit het initiatief om deze te laten remixen, door collega-popmuzikanten als Spinvis en Solex, maar ook door namen uit de elektronica/dance hoek als Hood, Donato Wharton, Kettel en Diefenbach.

Eggersman: ‘het was tot nu toe niet te horen, maar we houden allebei veel van elektronische muziek. Daarnaast werden we al eens benaderd door bevriende artiesten of ze niet met onze muziek aan de slag mochten. Uiteindelijk hebben we ze dus maar losgelaten, waarbij ze mochten kiezen uit nummers van onze drie albums. Wie zweert bij ons bekende geluid zal wel even moeten wennen aan bijvoorbeeld het feit dat er niet altijd even eerbiedig met de zang wordt omgegaan. Maar we vinden het alleen maar goed om aan te geven dat die dingen niet heilig zijn.’

Kabboord studeerde onlangs af als arts maar, zo verzekerd Eggersman, een volgende officiële studioplaat begint al gestalte te krijgen:

‘En we blijven op onze beproefde manier kleine, intieme liedjes maken.’

At The Close Of Everyday, vrijdag 23 maart, Waterfront

subjectivisten

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled
[cd, Volkoren/Munich]

Met Neerlands trots At The Close Of Every Day is het altijd weer een verrassing waarmee ze tevoorschijn komen. Zou het met weemoed gevulde, mysterieuze singer-songwritermuziek zijn, of dat met een vleugje postrock ter ondersteuning van Nederlandstalige teksten? Je kunt er in ieder geval zeker van zijn dat de verpakking weer fraai is. Na het debuut Zalig Zijn De Armen Van Geest blijven ze vriend en wellicht ook vijand verbazen met een prachtig maar steeds wisselend totaalplaatje. Nu zijn terug met een al langer aangekondigd remix-project Leaves You Puzzled, waarvan het even heeft geduurd om alle mixen terug te krijgen. De cd zit in een prachtige doos, waarin een legpuzzel met een kale boom en enkele overgebleven of vallende bladeren. Dit refereert uiteraard op speelse wijze naar de titel, maar ook naar de muziek. Het lijstje met namen alleen is al indrukwekkend genoeg voor een blinde aanschaf. Vooral de elektronische artiesten zijn sterk vertegenwoordigd, maar ook de postrockers en singer-songwriters weten de nummers goed onder handen te nemen. Donato Wharton, Dialect, Styrofoam, Hood, Sylvain Chauveau, Wixel, Diefenbach, Solex, Marshall Watson, Stafrænn Hákon, 01:00 a.m., Mormo, Hillmadelow, Spinvis en Kettel zijn de 15 verantwoordelijken die zijn gaan puzzelen met de muziek van At The Close Of Everyday. De meeste hebben een beat onder het geheel gezet, maar sommige hebben het ook compleet verbouwd. De al dan niet aanwezige Nederlands- of Engelstalige teksten worden ook gewoon gebruikt en regelmatig door de mixer gegooid. Het levert prachtige mix van postrock-, glitch-, ambient- en popliedjes waarbij de stijlen regelmatig als herfstkleuren door elkaar lopen. Ik had niet verwacht dat deze muziek zo mooi uit de mengpanelen zou komen en dat de wonderschone weemoed die in de originele songs vaak schuil gaat ook hier zo goed uit de verf komt. Daarbij zijn er glansrollen voor Sylvain Chauveau, Styrofoam, Hood en Spinvis. Hier valt niets op af te dingen. Prachtplaat!

FRET

At The Close Of Every Day
Pop/divers
Leaves You Puzzled
(Volkoren)

All songs written by At The Close Of Every Day staat geschreven op de achterkant van dit remix-album. Maar het vergt veel inspanning om de nummers die door verschillende artiesten grondig aangepakt zijn te herkennen. Van liedjes als The Glory Of Ignorance is niet veel meer overgebleven dan vaag gepiep, geknisper en instrumentale landschappen. Het enige herkenbare is het eigenzinnige stemgeluid van Minco Eggersman, maar zelfs dat is soms vakkundig verborgen. Pas bij de vijfde track wordt de cd toegankelijker, maar de kwaliteit van de remixen blijft wisselend. Het gaat van erg mooi en op grootse wijze klein (Ik Weet, Sylvain Chauveau) naar irritant rommelig (Rain Or Shine, Styrofoam). Van zeer matig (The Drive-way, Diefenbach) naar meesterlijk (40 Years, Hillmadelow en ’t Hellend Vlak, Spinvis). Kortom: Leaves You Puzzled is een sfeervolle plaat vol soundscapes die helaas soms ontspoort in irritant minimaal geneuzel en ondefinieerbaar gekraak.
(Coert van Mourik)

http://jetzt.sueddeutsche.de

At the Close Of Everey Day - The Silija Symphony (Volkoren)
Das hier ist ein Konzeptalbum. Kommt ja nicht mehr besonders oft vor und ist so etwas wie der Leistungskurs Reli der Musikbranche. Höchst ambitioniert, aber den Eltern nur schwer vermittelbar. „The Silja Symphony“ entstand, nachdem die beiden Herren von At The Close Of Every Day eine Dokumentation über den Untergang der Estonia gesehen hatten. Das klingt jetzt vermutlich düsterer, als es sich dann anhört. Ein ganz schönes Album, haut aber trotz des ambitionierten Rahmens nicht vom Hocker. Will es aber wohl auch gar nicht.

Ox-Fanzine

Review: THE SILJA SYMPHONY CD (volkoren.com/Alive)
Artist: AT THE CLOSE OF EVERY DAY
Ox-Fanzine / Ausgabe #67
Das nenne ich mal ein Konzeptalbum: The Silja Symphony wurde inspiriert von einer Dokumentation über das Unglück der Fähre Estonia. Artwork und Texte drehen sich also irgendwie rund um dieses Ereignis. Hinter ATCOED stehen Minco Eggersman und Axel Kabboord, zwei Holländer, die sich aber auf der Bühne und im Studio allerlei Unterstützung holen. Dem Anlass angemessen sind die meisten ihrer Songs eher etwas gedrückter Stimmung, zumindest nachdenklich, und recht leise und dezent instrumentiert. Klavier und Bläser hier und dort unterstützen den insgesamt recht weichen, warmen Klang des Albums, ebenso wie die wunderbar tiefe Stimme von einem der Sänger. Die Spektrum der Songs ist ungewöhnlich breit, der ruhige, instrumentale Opener The departure beispielsweise spielt mit Postrock-Elementen, das folgende September grass, eine vergleichsweise muntere Popnummer, zeigt sofort das andere Ende der Skala an. Dazwischen gibt es viel Indiepop und Singer/Songwriter-Anleihen. Insgesamt ein schönes Album, mit nur einem richtigen Ausfall, dem schnarchigen vierten Song. (61:01) (07/10) (Christian Meiners)

www.storing-zine.net/

AT THE CLOSE OF EVERY DAY - ZALIG ZIJN DE ARMEN VAN GEEST
cd - Gentlemen, 2003
http://www.gentlemen.ch
http://www.atthecloseofeveryday.com

Enkele jaren na de oorspronkelijke release van de debuutplaat van At The Close Of Every Day op het Nederlandse Volkoren krijgen we deze reeds vertrouwde parel in onze bus; uitgebracht door het Zwitserse Gentlemen Music in een mooi digipack. In principe heeft het niet bijster veel zin om een recensie te schrijven over een plaat die een tweetal jaar geleden zowat overal positief besproken werd, maar omdat het één van de fijnste platen van Nederlandse makelij is, maken wij graag een uitzondering. En omdat de kerstperiode voor de deur staat uiteraard.

Voor diegenen die At The Close Of Every Day nog niet kennen, een korte introductie: Axel Kabboord en Minco Eggersman vormen samen dit slowcore gezelschap. This Beautiful Mess, The Spirit That Guides Us en Rollerscate 23 zijn enkele groepen die het pad gekruisd hebben van deze twee multi-instrumentalisten. Hun sound doet ons spontaan denken aan Low, Idaho, Sparklehorse en Red House Painters.

Het voordeel aan een plaat bespreken jaren nadat je ze gekocht hebt is dat je ze door en door kent. Je hebt dan ook een beter idee of ze de tand des tijds kan doorstaan of niet. In het geval van Zalig zijn de armen van geest ziet het er in ieder geval bijzonder positief uit. Een verschil met de meeste releases in dit genre is dat deze plaat een arsenaal is van wondermooie melodieën die je verbazend snel vastgrijpen. De nummers bevatten iets onbeschrijflijk, haast magisch. ‘Hallways’ is een mooi voorbeeld van het melodieus talent van deze twee Nederlanders. Een geniaal gitaarriffje, zachte maar vooruitstuwende drums en dan die zware, zalvende stem. “I’ll pray love never leaves us” zingt Minco Eggersman en je voelt je op een nostalgische, dromerige manier gelukkig, iets wat maar weinig bands kunnen teweegbrengen.

Zalig zijn de armen van geest bevat ook een aantal prachtige instrumentale nummertjes waaronder het fantastische ‘Dealing with Hatred’. Een tokkelende akoestische gitaar met daarover een pracht van een melodie gespeeld door een elektrische gitaar, steunend op een warme baslijn en een roffelende drum. Een ander adembenemend instrumentaaltje is ‘Weltschmerz Konzept’, een tergend trage drum begeleid door alweer een bloedmooie gitaarmelodie en een sobere orgelpartij. Er is slechts één minder moment op de cd. Wanneer Minco het titelnummer in het Nederlands zingt; versterkt door zijn soms lichtjes irriterende stem, resulteert dit in een meer drammerig en zeurend nummer.

Ondanks dat ene mindere nummer blijft Zalig zijn de armen van geest een meesterwerkje. Ondertussen is er al een nieuwe studioplaat van At The Close Of Every Day, The Silja Symphony, en onlangs verscheen een live cd. Beiden werden met lovende kritieken overstelpt. Wij blijven desondanks liever vasthouden aan die waanzinnig mooie debuutplaat die nog steeds een geweldige soundtrack vormt bij deze korte dagen. Het ideale kerstcadeau voor jezelf.

tekst: wim maesschalck

www.feeerieen.be

«Indien er een God bestaat, heeft hij zich vandaag geopenbaard”. Jawel, ondanks de dreigende tijdingen, bleef het kurkdroog in het feeërieke Warandepark. Meer zelfs: een blote sterrenhemel was het decor van de eerste, bijzonder mooie avond en aftrap van de derde editie van de Feeërieën. En die aftrap was meteen speciaal: het was namelijk voor de eerste maal in België dat geestesgenoten SPINVIS en AT THE CLOSE OF EVERY DAY samen op één affiche stonden. Gelijkgezinde zielen samenbrengen heet zoiets. SPINVIS-zanger ERIK DE JONG deed dan ook een guest appearance op de (pracht) plaat/boek van AT HE CLOSE OF EVERY DAY. Geef toe: indien we de Nederlandse taal in zangvorm willen horen, dan mag dit wat ons betreft de blauwdruk worden.
AT THE CLOSE OF EVERY DAY was trouwens plots een volledige Nederlandstalige band. Hun bassende Deen was/is zoek/spoorloos. Dan maar een Nederlandse inhuurling, die zich overigens perfect van zijn taak kweet. Hun jongste plaat ‘De Geluiden Van Weleer’ stond centraal in de set, jawel dat boek, euh CD. Moest elke band zo’n mooi werkstuk uitbrengen, het downloaden zou zo’n vaart niet lopen. “Verwacht je wat volk?” vroeg zanger/drummer/frontman Minco Eggersman me. “Wel, hopen is een kunst” was de enige one liner die ik uit de mouw kon schudden. En jawel tegen het einde van de set stond er een 800-koppige publiek. ATCOE blij. En ook ik blij, want ze speelden een van de mooiste DOE MAAR-covers ooit: ‘Bang’ (die andere staat op conto van FIXKES met ‘Watje’). En wat nu na de Feeërieën? ‘De Geluiden Van Weleer’ wordt de komende maanden in remix-jasjes gestoken… Op de verlanglijst: trotse Belgen als STYROFOAM en WIXEL, maar ook THE POSTAL SERVICE en hopelijk MOGWAI. Tegen eind ’07 komt dan weer een nieuwe ATCOE-plaat er aan (“Wij houden het graag wat exclusief”, aldus Minco). Heren: wij zijn benieuwd!

Sweet Jane Music

At The Close Of Every Day, das sind Axel Kabboord (This Beautiful Mess) und Minco Eggersmann (Volkoren). Von diesem Kreativ-Duo sind wir ja schon höchst anspruchsvolle Indiepop-Releases gewohnt und mit “The Silja Symphony”, das sei gesagt, fügen diese ihrer Diskographie noch eine weitere Glanzleistung hinzu.
Mit This Beautiful Mess schuf Kabboord schon Indiepop-Soundwände, die an Komplexität manchmal kaum noch zu begreifen waren. Mit At The Close Of Every Day verfolgt dieser jedoch einen weitaus unprätentiöseren Ansatz, vielschichtig verbleiben die Songs jedoch trotz alledem. Am auffallendsten ist wohl die musikalische Persönlichkeit, die einem Album wie „The Silja Symphony“ anhaftet. Man könnte diese 13 Songs auch ruhigen Gewissens als Charakter-Album mit einer sehr persönlichen Atmosphäre betrachten. Fast schon könnte man den Ansatz dieses Albums im Country verwurzelt sehen, dann jedoch folgen wieder sehr eingängige Melodien. „The Silja Symphony“ erinnert an die großartigsten Momente von Bands wie Pedro The Lion, Pavement und auch ansatzweise sicherlich Starmarket.
Von “September grass” und “winter paths” ist da die Rede. Die neuen Songs dieses Duos sind durchweg melancholisch gehalten und bieten durchweg großartigen, schwermütigen Pop für eher anspruchsvolle Gemüter. Tolle Platte!

(Dennis Grenzel)

Blueprint-fanzine

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

The silja symphony

vergrößerte ansicht

(jg) Ein Album, das eine Spielzeit von über einer Stunde hat, habe ich schon lange nicht mehr gehört. Ich dachte, das gibt es nur im Metal und Prog-Rock. Nein, man kann sich täuschen – das gibt es auch im Indie-Bereich. Und wenn man so die Diskographie von AT THE CLOSE OF EVERY DAY durchliest, scheint das Duo, das sich hinter dem langen Namen versteckt, sich auch nicht über mangelnde Ideen beklagen zu können. „The silja symphony“ ist dem Unglück der „Estonia“ von 1994 gewidmet, und nach der instrumentellen Abfahrt („The departure“) steuern die zwei Holländer den Kahn recht gekonnt an großen Flaggschiffen wie PEDRO THE LION und PAVEMENT vorbei. Vor allem der Gesang erinnert doch gerne mal an David Bazan, und auch textlich gibt es hier gewisse Parallelen, wobei ATCOED die religiösen Aspekte außen vor lassen. Das Besondere an „The silja symphonie“ sind keine einzelnen Songs als vielmehr die Gesamtstimmung des Albums, was für ein Konzeptalbum sicherlich nicht von Nachteil ist. Positiv hervorzuheben ist insbesondere, dass sich trotz der langen Spielzeit keine Ermüdungserscheinungen einstellen. Und so endet die Fahrt nach einer guten Stunde leider nicht im Hafen sondern „All things end in waters“. Sollte man im Kopf behalten, dies hier!

Flaming youth

At The Close Of Everyday » The Silja Symphony

At The Close Of Everyday » The Silja Symphony

[Volkoren / Al!ve]
VÖ • 07-07-2006


Inspiriert von einer Dokumentation über das Fährunglück der "Estonia" (1994), ist "The Silja Symphony" einem Meisterwerk gleich.

Die Holländer MINCO EGGERSMANN und AXEL KABBOORD erzählen in ihren meist ruhigen Stücken von Verlust, Vergänglichkeit, Vertrauen und Hoffnung und fesseln den Hörer in jeder Minute des über einstündigen Dramas. Auch wenn es in diesem Zusammenhang eher unpassend erscheint ist die Musik die AT THE CLOSE OF EVERY DAY hier aufgenommen haben, zeitlos. Bei `Tommy`, einem der Besten des Albums, wird Melancholie groß geschrieben: "It`s needles to say i`m on my own, since you`ve got nothing for me to say". Es ist auch die warme raue Stimme, die einem mit ihrer Intensität und Vertrautheit die Ruhe nach dem Sturm fühlen lässt.

Das spärliche und fragile Arrangement der Songs wurde verfeinert durch dezente Bläser- und Piano-Einsätze und erinnert stellenweise an die ruhigen Momente MOTORPSYCHOs ("Let Them Eat Cake"), hat aber jederzeit einen originalen und eigenen Sound. Eine Platte die sofort ankommt und trotzdem mit jedem Hören wächst. Selten war "zeitlos" so angebracht.
(6/6)
[marceese 01-06-06]

Homepage » www.atthecloseofeveryday.com

soundmag.de

At The Close Of Every Day

The Silja Symphony



Release-Datum: 09.06.06

Label: Volkoren

Format: Album

Review: Eric

Album bei Amazon kaufen





Minco Eggersmann und Axel Kabboord von At The Close Of Every Day ließen sich für ihr Album „The Silja Symphony“ vom Untergang der Ostsee-Fähre Estonia im Jahr 1994 inspirieren, bei dem mehrere hundert Menschen starben. So sind im, ganz in schwarz gehaltenen, Booklet auch die einzelnen Stationen des Untergangs aufgezeichnet. Mit weißem Strich zeigen die Zeichnungen nacheinander das Auslaufen der Fähre, die aufgewühlte See, die sich des Schiffes bemächtigt bis zu den Geretteten in den Rettungsbooten, die von einem anderen Schiff aufgenommen werden. Haben wir es auf diesem Album also mit tieftraurigen Songs zu tun, die sich um Tod, Trauer, Verlust und Schmerz drehen? Ja, eigentlich fast immer. Nur das instrumentale Intro “The Departure” hat zwar einen ruhigen Grundton, doch die Bläser geben dem Song hier ausnahmsweise einen leicht optimistischen Schein. Doch „September Grass“ lässt davon nichts zurück. „A Black Horizon Headed For My Quiet Heart/ And Crowded Around Me And Followed Me Everywhere I Went” heißt es da. Die Bariton-Stimme des Sängers tut ihr Übriges.

Musikalisch sind die Songs nicht wirklich reizvoll. Grundinstrumentierung sind ein ruhiges Schlagzeug und eine vorsichtig gezupfte Gitarre, zu denen sich hier und da ein paar Bläser („Higher, Brighter“) oder ein Piano („When The Spirits Surround Me“, „Eileen“) – das oft an Coldplay in einfallslos erinnert – gesellen. Interessant und abwechslungsreich geht anders.


Tracklisting

1. The departure
2. September grass
3. The Maria tales
4. When their spirits surround me
5. Eileen
6. Tommy
7. 4 seasons
8. Higher, brighter
9. Blackout
10. The new day revival
11. 48 years
12. The Estonia situation
13. All things end in waters

sellfish.de

RSS abonnieren
Tonträger

* 5. Juliwoche 2006
* 4. Juliwoche 2006
* 3. Juliwoche 2006
* 2. Juliwoche 2006
* 1. Juliwoche 2006
* Juni 2006
o 1. Juniwoche 2006
o 2. Juniwoche 2006
o 3. Juniwoche 2006
o 4. Juniwoche 2006
* Mai 2006
* April 2006
* März 2006
* Februar 2006
* Januar 2006
* Archiv 2005
* Archiv 2004

sellfish - Newsletter:

sellfish - Specials
Neu: Tagebuch eines Sellfish
07.08.2005


Das "Tagebuch eines sellfish" wächst weiter: Der neue Eintrag gewährt wieder Einblick in Alltagsbeobachtungen der besonderen Art.
Die ersten Einträge findest du hier...

independent online music | info@sellfish.de
At The Close Of Every Day
Silja Symphony
silja.jpg

Der erste Eindruck täuscht: so morbide die Idee eines Konzeptalbums über das Fährunglück der "Estonia" 1994 auch klingen mag, das Album selbst funktioniert. In Holland geht man an Konzeptalben eben etwas anders heran als in Deutschland ...
Das Unglück der finnischen Fähre hat sich in mein Gedächtnis eingebrannt und gehört, neben den brennenden Ölfeldern des zweiten Golfkrieges, zu den ersten medialen Eindrücken, die Anfang der 90er Jahre auf mich einstürmten. Es sind vor allem Bilder der Dunkelheit und die der geborgenen Schiffklappe, die noch heute einen Schauer über meinen Rücken jagen. Ähnlich muss es auch den Holländern "At The Close Of Every Day" gegangen sein. So intensiv anscheinend, dass man daraus ein Album zimmern wollte. Nach über zehn Jahren. Eine Idee, die in der ersten Sekunde Sinn macht, dann sich ins Gegenteil verkehrt und einen schließlich verwirrt dastehen lässt. Muss soetwas wirklich sein? Ist da überhaupt etwas anderes zu finden als Traurigkeit und Morbidität? Minco Eggersmann und Axel Kabboord lösen das geschickt, indem sie nie explizit auf das Unglück eingehen. Abgesehen von der Booklettgestaltung vielleicht. In erster Linie handelt das Album von Einzelschicksalen, die so allgemeingültig sind, dass sie gut und gerne auch in ein Konzeptalbum über das Tsunami-Unglück gepasst hätten. Die Musik selbst schwankt zwischen dunklen Indie-rock-Eskapaden vom Schlage etwa der großartigen Pedro the Lion oder, in den heiseren, noch dunkleren Momenten: Nick Drake. Immer wieder, ganz häufig sogar, schleppen sich "At The Close Of Every Day" in Broken Social Scene' artige Gefilde. Höchste Höhen, wie in "4 Seasons", in denen sich Melancholie und Euphorie die Hand reichen. Zu oft leider verlieren sich wunderschöne Melodien in der Leere, enden zerfasert und unentschlossen. Auch Eggersmann's Stimme wirkt ein ums andere mal reichlich unmotiviert. Wunderschön allerdings versilbert die Gitarre das traurige Bildnis, nimmt einen an der Hand und führt einen durch das rauhe Gewässer. Oder, um den Pressetext zu bemühen: "the silja symphony ... bringt Trost zu all den Menschen, die über Bord gegangen sind." Die Silja Symphony selbst war übrigens das erste Schiff, das 1994 an der Unglückstelle eintraf. Wer sein Album danach benennt, gehört grundsätzlich schon mal ins Herz geschlossen ...

Bewertung: 6 von 10 Sternen / 40:24 / Indie-Rock

one take

At The Close Of Every Day – The Silja Symphony (Volkoren/Alive)

Konzeptalben kämpfen ja nun oft mit dem selbst auferlegten hermetischen Fokus auf ein einziges Thema, und der damit verbundene rote Faden skizziert allzu häufig die Ausläufer der sich mit fortlaufender Spieldauer breit machenden Langeweile, weil sich Überdruss eher einstellt als Tiefenschärfe. Und es ist ja nur Musik. Insofern kann man zunächst durchaus skeptisch sein, wenn sich ‚The Silja Symphony’ als ein von einer Dokumentation über den Untergang der Fähre Estonia inspiriertes Konzeptalbum vorstellt. Allerdings stellt sich schnell heraus, dass diese Tragödie nur der Ausgangspunkt ist für eine Auseinandersetzung mit gänzlich universellen Themen: Vergänglichkeit und Schicksal, Hoffnung und Verlust. Du findest die Liebe, aber die Welle kommt. Die Musik von AT THE CLOSE OF EVERY DAY jedenfalls würde im Getöse untergehen. Akustische Gitarren und eine tiefe Stimme paddeln durch die Songs, und wenn ihnen die Luft auszugehen droht, wird ihnen von vielen Seiten unter die Arme gegriffen: Schlagzeug, Bläsersätze, Pianotupfer, Geisterchöre. Die Lieder zum Untergang sind nicht immer leise, aber sie werden nie laut. Stattdessen gibt es hier introspektive Geschichten in jenem spröden Wohlklang, der zum Beispiel ‚It’s Hard To Find A Friend’ von PEDRO THE LION auszeichnete, wobei AT THE CLOSE OF EVERY DAY doch vielschichtiger sind, was damit zusammen hängen mag, dass lediglich zwei Musiker diese elegischen, beinahe sakralen Songs im Studio zusammengebastelt haben und dabei ein gutes Gespür bewiesen, welche Instrumentierung ein Song zu tragen vermag, und welche nicht. ‚All Things End in Water’, das abschließende Lied, erscheint beinahe nackt, und so behält man dieses Album auch in Erinnerung, auch wenn sich z. B. ‚September Grass’, ‚Higher, Brighter’ und ‚Blackout’ zu wolkenverhangenen Pop-Hymnen aufschwingen. ‚The Silja Symphony’ ist ein dunkles und intimes Album, aber es ist auch zugänglich und versöhnlich.


Daniel

alternativenation.de

At The Close Of Every Day
The Silja Symphony
Label: Volkoren
VÖ: 09.06.2006

Redaktionswertung: 7/10
Du bist nicht eingeloggt. Bitte melde dich in der Community an, um eine Bewertung abzugeben oder diesen Beitrag zu kommentieren.




Mit Konzept

Hurra – ein Konzeptalbum! Oder eben, wie der Titel schon sagt, eine Sinfonie. Eine Sinfonie über einen Schiffsuntergang. Am 27. September 1994 legte die Estonia im Hafen von Tallin ab und setzte sich mit Ziel Stockholm in Bewegung. Sie erreichte die schwedische Hauptstadt jedoch nie. Schwerer Wellengang und Unwetter machten ihr zu schaffen und die Estonia sank binnen weniger Minuten. Das Schiff, dass das "Mayday" zuerst hörte und als eines der ersten den Unglücksort erreichte war die Silja Symphony. Sie konnte jedoch nur 137 von 989 Passagieren retten. 852 Menschen verloren ihr Leben im kalten blauen Ozean.

Neun Jahre später sehen die Holländer Minco Eggersmann und Axel Kabboord aka At The Close Of Every Day eine Dokumentation über das Unglück und sind schwer berührt. Weitere drei Jahre später widmen sie ihr Album The Silja Symphony der Estonia. Entsprechend der Situation sind die 13 Stücke recht schwermüting, traurig, besinnlich. Einige Songs wurden zwar schon vor dem 2002er Debütalbum Zalig Zijn De Armen Van Geest geschrieben, reihen sich jedoch perfekt in die Stimmung aus Verlust, Hoffnung, Vertrauen und Vergänglichkeit ein.

The Departure, das Instrumentalstück, ist noch voller Hoffnungen und Begeisterung. Gitarren läuten das Thema ein, seichte Bläserklänge reihen sich ein und geben einen Eindruck davon, was die Platte in sich verbirgt. Die indierockenden Gitarren haben an manchen Stellen etwas von späteren Sunny Day Real Estate. Gemäß dem klassischen Sinfonie-Schema beginnt The Silja Symphony recht flott mit den ersten drei Songs. Verzerrte Gitarren hier, drängelndes Schlagzeug da. Trotzdem überträgt sich die ruhige Wärme und Intimität der Musik von der ersten Note an. Durch die zauberhaft dunkle, heisere Stimme von Sänger Minco und den ganz eigenen Klang, den die Bläser mit sich bringen, und nicht zuletzt durch die intimen Texte ("The troubles and worries cause meto stay up like the other night / The bottom of my heart is as close as you will get from the other side / I’ll never trust you again“ – September Grass) gehen die Songs direkt in das Herz des Hörers.

Mit den Worten "No Sir I won’t follow right into your grave" in When Their Spirits Surround Me beginnt der langsamere zweite Satz der Silja Sinfonie. Klavierbegleitung und nur noch ein vorsichtiges Schlagzeug begleiten Mincos Stimme. Im Booklet, das bei einem Konzeptalbum ja mehr als wichtig ist, beginnt sich die See nun so wölben und biegen. Eileen und Tommy sind auch zwei ruhigere Stücke mit Klavier- und Gitarrenbegleitung und scheinen die Gedanken und Schicksale von zwei Leben zu erzählen. Mit 4 Seasons kann die Estonia den Wellen nicht mehr standhalten und beginnt zu sinken. Ruhige Akustikgitarren spielen dem Schiff sein letztes Lied. Higher, Brighter besiegelt die Tragödie. "The trouble is that all these songs will end up like this / I’m here and you’re gone so no use reflecting a though".

Doch gleichzeitig gibt The Silja Symphony Hoffnung: "I don’t know how long you’ve been around but I guess it’s all really safe and sound / since you’re giving me the silent treatment" heißt es in Blackout. Und dem Sinfonie-Schema folgend wird die Platte jetzt auch wieder etwas flotter. Hier sind wieder das holpernde Schlagzeug und die elektrischen Gitarren. Die letzten Stücke sind eine Mischung aus Singer/Songwriter-Stücken und ruhigeren Postrock Momenten. Alles in allem ist The Silja Symphony ein gelungenes Konzeptalbum, dass sehr einfühlsam die Geschichte eines Schiffsuntergangs beschreibt. Auch wenn die Musik vielleicht besser in den Herbst oder Winter passt. Platte also bitte liegen und reifen lassen bis die ersten Blätter von den Bäumen fallen.

Autor: Ulrike Polley




Tracklisting

01. The Departure
02. September Grass
03. The Maria Tales
04. When Their Spirits Surround Me
05. Eileen
06. Tommy
07. 4 Seasons
08. Higher, Brighter
09. Blackout
10. The New Day Revival
11. 40 Years
12. The Estonia Situation
13. All Things End In Waters


Mehr von At The Close Of Every Day

Tonträger (1)

Anspieltipps

01. The Estonia Situation
02. The New Day Revival
03. The Departure

selfish

Silja Symphony
silja.jpg

Der erste Eindruck täuscht: so morbide die Idee eines Konzeptalbums über das Fährunglück der Estonia 1994 auch klingen mag, das Album selbst funktioniert. In Holland geht man an Konzeptalben eben etwas anders heran als in Deutschland ...
Das Unglück der finnischen Fähre hat sich in mein Gedächtnis eingebrannt und gehört, neben den brennenden Ölfeldern des zweiten Golfkrieges, zu den ersten medialen Eindrücken, die Anfang der 90er Jahre auf mich einstürmten. Es sind vor allem Bilder der Dunkelheit und die der geborgenen Schiffklappe, die noch heute einen Schauer über meinen Rücken jagen. Ähnlich muss es auch den Holländern At The Close Of Every Day gegangen sein. So intensiv anscheinend, dass man daraus ein Album zimmern wollte. Nach über zehn Jahren. Eine Idee, die in der ersten Sekunde Sinn macht, dann sich ins Gegenteil verkehrt und einen schließlich verwirrt dastehen lässt. Muss soetwas wirklich sein? Ist da überhaupt etwas anderes zu finden als Traurigkeit und Morbidität? Minco Eggersmann und Axel Kabboord lösen das geschickt, indem sie nie explizit auf das Unglück eingehen. Abgesehen von der Booklettgestaltung vielleicht. In erster Linie handelt das Album von Einzelschicksalen, die so allgemeingültig sind, dass sie gut und gerne auch in ein Konzeptalbum über das Tsunami-Unglück gepasst hätten. Die Musik selbst schwankt zwischen dunklen Indie-rock-Eskapaden vom Schlage etwa der großartigen Pedro the Lion oder, in den heiseren, noch dunkleren Momenten: Nick Drake. Immer wieder, ganz häufig sogar, schleppen sich At The Close Of Every Day in Broken Social Scene' artige Gefilde. Höchste Höhen, wie in 4 Seasons, in denen sich Melancholie und Euphorie die Hand reichen. Zu oft leider verlieren sich wunderschöne Melodien in der Leere, enden zerfasert und unentschlossen. Auch Eggersmann's Stimme wirkt ein ums andere mal reichlich unmotiviert. Wunderschön allerdings versilbert die Gitarre das traurige Bildnis, nimmt einen an der Hand und führt einen durch das rauhe Gewässer. Oder, um den Pressetext zu bemühen: the silja symphony ... bringt Trost zu all den Menschen, die über Bord gegangen sind. Die Silja Symphony selbst war übrigens das erste Schiff, das 1994 an der Unglückstelle eintraf. Wer sein Album danach benennt, gehört grundsätzlich schon mal ins Herz geschlossen ...

Bewertung: 6 von 10 Sternen / 40:24 / Indie-Rock

blueprint-fanzine.de

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

The silja symphony

vergrößerte ansicht

(jg) Ein Album, das eine Spielzeit von über einer Stunde hat, habe ich schon lange nicht mehr gehört. Ich dachte, das gibt es nur im Metal und Prog-Rock. Nein, man kann sich täuschen – das gibt es auch im Indie-Bereich. Und wenn man so die Diskographie von AT THE CLOSE OF EVERY DAY durchliest, scheint das Duo, das sich hinter dem langen Namen versteckt, sich auch nicht über mangelnde Ideen beklagen zu können. „The silja symphony“ ist dem Unglück der „Estonia“ von 1994 gewidmet, und nach der instrumentellen Abfahrt („The departure“) steuern die zwei Holländer den Kahn recht gekonnt an großen Flaggschiffen wie PEDRO THE LION und PAVEMENT vorbei. Vor allem der Gesang erinnert doch gerne mal an David Bazan, und auch textlich gibt es hier gewisse Parallelen, wobei ATCOED die religiösen Aspekte außen vor lassen. Das Besondere an „The silja symphonie“ sind keine einzelnen Songs als vielmehr die Gesamtstimmung des Albums, was für ein Konzeptalbum sicherlich nicht von Nachteil ist. Positiv hervorzuheben ist insbesondere, dass sich trotz der langen Spielzeit keine Ermüdungserscheinungen einstellen. Und so endet die Fahrt nach einer guten Stunde leider nicht im Hafen sondern „All things end in waters“. Sollte man im Kopf behalten, dies hier!

soundmag.de

At The Close Of Every Day
The Silja Symphony



Release-Datum: 09.06.06

Label: Volkoren

Format: Album

Review: Eric

Album bei Amazon kaufen





Minco Eggersmann und Axel Kabboord von At The Close Of Every Day ließen sich für ihr Album „The Silja Symphony“ vom Untergang der Ostsee-Fähre Estonia im Jahr 1994 inspirieren, bei dem mehrere hundert Menschen starben. So sind im, ganz in schwarz gehaltenen, Booklet auch die einzelnen Stationen des Untergangs aufgezeichnet. Mit weißem Strich zeigen die Zeichnungen nacheinander das Auslaufen der Fähre, die aufgewühlte See, die sich des Schiffes bemächtigt bis zu den Geretteten in den Rettungsbooten, die von einem anderen Schiff aufgenommen werden. Haben wir es auf diesem Album also mit tieftraurigen Songs zu tun, die sich um Tod, Trauer, Verlust und Schmerz drehen? Ja, eigentlich fast immer. Nur das instrumentale Intro “The Departure” hat zwar einen ruhigen Grundton, doch die Bläser geben dem Song hier ausnahmsweise einen leicht optimistischen Schein. Doch „September Grass“ lässt davon nichts zurück. „A Black Horizon Headed For My Quiet Heart/ And Crowded Around Me And Followed Me Everywhere I Went” heißt es da. Die Bariton-Stimme des Sängers tut ihr Übriges.

Musikalisch sind die Songs nicht wirklich reizvoll. Grundinstrumentierung sind ein ruhiges Schlagzeug und eine vorsichtig gezupfte Gitarre, zu denen sich hier und da ein paar Bläser („Higher, Brighter“) oder ein Piano („When The Spirits Surround Me“, „Eileen“) – das oft an Coldplay in einfallslos erinnert – gesellen. Interessant und abwechslungsreich geht anders.


Tracklisting

1. The departure
2. September grass
3. The Maria tales
4. When their spirits surround me
5. Eileen
6. Tommy
7. 4 seasons
8. Higher, brighter
9. Blackout
10. The new day revival
11. 48 years
12. The Estonia situation
13. All things end in waters

one take

Konzeptalben kämpfen ja nun oft mit dem selbst auferlegten hermetischen Fokus auf ein einziges Thema, und der damit verbundene rote Faden skizziert allzu häufig die Ausläufer der sich mit fortlaufender Spieldauer breit machenden Langeweile, weil sich Überdruss eher einstellt als Tiefenschärfe. Und es ist ja nur Musik. Insofern kann man zunächst durchaus skeptisch sein, wenn sich ‚The Silja Symphony’ als ein von einer Dokumentation über den Untergang der Fähre Estonia inspiriertes Konzeptalbum vorstellt. Allerdings stellt sich schnell heraus, dass diese Tragödie nur der Ausgangspunkt ist für eine Auseinandersetzung mit gänzlich universellen Themen: Vergänglichkeit und Schicksal, Hoffnung und Verlust. Du findest die Liebe, aber die Welle kommt. Die Musik von AT THE CLOSE OF EVERY DAY jedenfalls würde im Getöse untergehen. Akustische Gitarren und eine tiefe Stimme paddeln durch die Songs, und wenn ihnen die Luft auszugehen droht, wird ihnen von vielen Seiten unter die Arme gegriffen: Schlagzeug, Bläsersätze, Pianotupfer, Geisterchöre. Die Lieder zum Untergang sind nicht immer leise, aber sie werden nie laut. Stattdessen gibt es hier introspektive Geschichten in jenem spröden Wohlklang, der zum Beispiel ‚It’s Hard To Find A Friend’ von PEDRO THE LION auszeichnete, wobei AT THE CLOSE OF EVERY DAY doch vielschichtiger sind, was damit zusammen hängen mag, dass lediglich zwei Musiker diese elegischen, beinahe sakralen Songs im Studio zusammengebastelt haben und dabei ein gutes Gespür bewiesen, welche Instrumentierung ein Song zu tragen vermag, und welche nicht. ‚All Things End in Water’, das abschließende Lied, erscheint beinahe nackt, und so behält man dieses Album auch in Erinnerung, auch wenn sich z. B. ‚September Grass’, ‚Higher, Brighter’ und ‚Blackout’ zu wolkenverhangenen Pop-Hymnen aufschwingen. ‚The Silja Symphony’ ist ein dunkles und intimes Album, aber es ist auch zugänglich und versöhnlich.


Daniel

zurück

Flaming youth

AT THE CLOSE OF EVERY DAY - The Silja Symphony

[Volkoren / Al!ve]
VÖ | 07-07-2006

Inspiriert von einer Dokumentation über das Fährunglück der Estonia (1994), ist The Silja Symphony einem Meisterwerk gleich.

Die Holländer MINCO EGGERSMANN und AXEL KABBOORD erzählen in ihren meist ruhigen Stücken von Verlust, Vergänglichkeit, Vertrauen und Hoffnung und fesseln den Hörer in jeder Minute des über einstündigen Dramas. Auch wenn es in diesem Zusammenhang eher unpassend erscheint ist die Musik die AT THE CLOSE OF EVERY DAY hier aufgenommen haben, zeitlos. Bei `Tommy`, einem der Besten des Albums, wird Melancholie groß geschrieben: It`s needles to say i`m on my own, since you`ve got nothing for me to say. Es ist auch die warme raue Stimme, die einem mit ihrer Intensität und Vertrautheit die Ruhe nach dem Sturm fühlen lässt.

Das spärliche und fragile Arrangement der Songs wurde verfeinert durch dezente Bläser- und Piano-Einsätze und erinnert stellenweise an die ruhigen Momente MOTORPSYCHOs (Let Them Eat Cake), hat aber jederzeit einen originalen und eigenen Sound. Eine Platte die sofort ankommt und trotzdem mit jedem Hören wächst. Selten war zeitlos so angebracht.

Zone 010

Folkpop-gezelschap At the Close of Every Day bracht vorig jaar liedboek ‘De Geluiden van Weleer’ uit. Qua vorm een conceptplaat; bijna alle teksten van zanger/drummer Minco Eggersman zijn in het Oud-Nederlands(ch). Eggersman ziet zichzelf niet als een ‘groot schrijver’, maar zet zijn gevoelens en gedachtes gewoon graag om in taal. “Het is een album dat over de geschiedenis van Nederland en over dingen die ik zelf heb meegemaakt, gaat. Zoals over het dorp waar ik in opgroeide. Het Oud-Nederlands past qua taal goed bij de tijdgeest, de sfeer van de plaat. Het wordt niet meer gebruikt, maar soms kan je dingen er beter in weergeven.”

Hij heeft niet veel met literatuur in de strikte zin van het woord, schrijft liever zelf. Nou vooruit, van de ‘korte verhaaltjes’ van Adriaan Verbree kan hij wel genieten. En in de brede zin van het woord van de teksten van bijvoorbeeld Karen Peris van The Innocence Mission en van Henny Vrienten - ‘hij kan van iets heel kleins iets maken wat bij veel mensen tot de verbeelding spreekt’. Vandaar die cover van Doe Maar’s ‘Bang’ op ‘De Geluiden van Weleer’. Voor de song ‘’t Hellend Vlak’ ging At the Close of Every Day de samenwerking aan met Erik de Jong (Spinvis). “Hij schrijft bijna fonetische foto’s, momentopnamen die iedereen herkent uit z’n eigen leven.”

Literatuur en popmuziek zijn voor Eggersman dus eigenlijk wel degelijk met elkaar verbonden. Wat de disciplines verder gemeen hebben: “We creëren allemaal een wereldje, nemen mensen daar mee naar toe, en vaak kunnen ze daar wat mee. Om van fans te horen dat ze iets aan onze muziek hebben, dat is een van de mooiste dingen van het vak.”

goddeau.com

Binnen de intieme setting van de AB-Box komt het zachte werk van At The close Of Every Day uitstekend tot zijn recht. Al blijft het ietwat bizar om een drumstel tussen twee gitaristen vooraan op het podium te zien; live worden Axel Kabboord en Minco Eggerman immers bijgestaan door de Noorse bassist Jan Erik Stig (oa The Spirt That Guides US).

Het optreden zou in tegenstelling tot de laatste twee studioalbums niet opgehangen worden aan een thema, en dus krijgen we eerst enkele nummers uit The Silja Symphonie te horen. Het semi-vrolijke "Maria Tales" wordt gevolgd door de cover "Bang" (Doe Maar), waarbij Stig zowaar voor een vrolijke noot zorgt door de aankondiging in het Engels en het Noors te doen, daar enkele Noorse vrienden aanwezig zijn.

Met "De Zee En Ko" komt de eerste echte weemoedige song aan beurt, en net zoals op het album lijken de woorden Eggerman maar moeizaam te ontsnappen terwijl het spaarzaam gespeelde nummer opnieuw de aanwezigen ontdooit. Op de achtergrond breken opnieuw harten, terwijl Eggerman "Duizend maal heeft Ko gevraagd naar een teken hier op aard, heeft het leven dan nog zin, want niets is meer herinnering" zingt.

"Hallways" wordt daarna geplukt uit het debuut Zalig Zijn De Armen Van Geest, maar bij "'t Hellend Vlak" is het niet — zoals op de site stond — Michiel van Solo die de rol van Spinvis op zich neemt maar wel het voorprogramma Anderson. De song neemt naar het einde toe ook een indrukwekkende wending wanneer de groep zichzelf toelaat loos te gaan in de laatste minuten. Het is een van de weinige keren dat de groep durft af te wijken van de studioversies.

"Stil" doopt de zaal opnieuw onder in een gewijde stilte, terwijl "September Grass" ook live opgedragen wordt aan de slachtoffers van de Estonia. "Uffelte" wordt aangekondigd als een lied over het saaiste en kleinste dorp van Nederland, waarna de drumpartijen — meer dan op plaat nog — de dominante rol opnemen en Kabboord aan zijn gitaarpartijen een countrytwang toevoegt.

Ook het wondermooie "Geef Ons De Ruimte" neemt zijn tijd om de zaal voor zich te winnen, waarna Eggerman het liedboek ter hand neemt en "Ik Weet" aankondigt met "pagina 29". De bisnummers worden daarna door Stig met een grijns voorgesteld als "enkele oudere nummers, pech als je ze niet kent". Het is echter niet het voor de hand liggende "Zalig Zijn De Armen Van Geest" dat de revue passeert maar "The Milky way" van The Church en het nog steeds bloedstollend mooie "The Jesus Heart".

Live verrast At The Close Of Every Day niet echt. Waarheidsgetrouw worden de songs naar voor gebracht, al weten ze als geen ander de intimiteit die de plaat uitwasemt ook live over te brengen. Bij een optreden van At The Close Of Every Day blijf je achter met het gevoel dat de set alleen voor jou bedoeld was. Misschien is dat wel het grootste geschenk en compliment dat je een groep kan geven.
Jurgen Boel
ma 13 maart 2006

http://www.free40.nl/

12 maart 2006

20:00

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

SUPPORT: ANDERSON

Prijs: 10.00 €

Een avond rond het intrigerende Volkoren label dat thuishaven is van ondermeer 16 Horsepower, Brown Feather Sparrow en deze 2 bands: De Nederlandse emo-popgroep AT THE CLOSE OF EVERY DAY verbaast met hun prachtig in boekvorm uitgegeven album 'De Geluiden Van Weleer'. Hun bevreemdende, tegelijk speelse of soms dromerige folkpop werkt prima in combinatie met het Nederlandstalige woordenspel van Minco Eggersman (die ook deel uitmaakt van de hard/indie/emocore band The Spirit That Guides Us). Erik 'Spinvis' de Jong doet mee op 't Hellend Vlak' en de versie van Doe Maar's 'Bang' veegt de Doe Maar Musical plannen moeiteloos van tafel. Ander weetje: 'Zalig Zijn De Armen Van Geest' was een opmerkelijk debuut dat leidde tot het voorprogramma van 16 Horsepower in de AB; dat ondertussen alweer is verschenen op DVD. Het Nederlandse duo ANDERSON komt ook uit de Volkoren stal en is te bestempelen als electro-akoestische indie pop. Oftewel Kings Of Convenience meets Postal Service. Begin 2005 verscheen hun debuut 'We Radio Anderson' in een produktie van Minco Eggersman (zie hierboven) en kreeg ook in ons land al mooie besprekingen. Timing: 20u00 ANDERSON 21u00 AT THE CLOSE OF EVERY DAY Meer info: site ATCOED - site Anderson - site Volkoren label

http://www.free40.nl/cd2005.htm

www.derives.net

at the close of everyday - de geluiden van weleer





at the close of everyday
de geluiden van weleer
volkoren
2005
imprimer
envoyer à un ami
raw translation




http://www.atthecloseofeveryday.com
http://www.volkoren.com





En règle générale, un groupe indie commence par convaincre un public local avant de s’aventurer peu à peu à conquérir le vaste monde. La spirale suivie par At The Close of Every Day est inverse, intérieure. Si leur premier album était ressorti sur divers labels, dont Loosethread aux USA, leur second n’avait guère dépassé les frontières des Pays Bas et de la Flandre et c’est maintenant uniquement sur ces deux territoires qu’ils se concentrent, sortant un troisième album uniquement chanté en néerlandais.

Sans doute que tout ceci n’aurait pas été possible si un groupe du nom de Spinvis n’avait pas brillamment ouvert la voie en 2002 avec un premier album éponyme. Ca ne sera dès lors pas non plus une surprise que son instigateur vienne ici prêter sa voix pour un duo avec Minco.

En même temps, il ne s’agit pas non plus d’un repli sur soi ou d’un insuccès du groupe, au contraire, la réussite du premier album l’a démontré, le groupe est talentueux et pointu, cependant ce sont les interactions et les reconnaissances locales, toujours plus concrètes que les autres qui semblent le plus avoir stimulé leur talent. ‘De Geluiden van Weleer’ est à ce titre la progression et la suite logique à leur ‘Silja Symphony’ de 2003 – album hollandais de l’année pour VPRO.

Bien entendu, on peut râler de ne plus trouver de pures folk songs intimistes et mélancoliques ou de mouvements slowcore, au profit de sonorités plus classiques mais c’est aussi le chemin qu’a suivi un Pedro The Lion, avec lequel ils partagent beaucoup, sur son album ‘Achilles Heel’, à la différence près que At The Close of Every Day vient de réussir ce que David Bazan avait raté : embrasser une forme de langage musical plus populaire sans renier sa basse, poursuivre ses progressions musicale et l’écriture tout en fédérant un peu plus, du moins localement.

‘De geluiden van weleer’ frappe de prime abord par son livret, parce qu’il s’agit surtout d’un livre superbement relié d’une trentaine de pages, reprenant des illustrations, les paroles de même que les partitions du disque, un objet particulièrement précieux et qui a en fait été réalisé et édité par une vraie maison d’édition, Boekencentrum.

Mais venons-en au disque. Premier écueil, l’abandon complet de l’anglais au profit du néerlandais, qui risque d’être un obstacle pour ceux chez qui cette langue est une parfaite inconnue, dans un certain sens j’aborde ce disque avec le même rapport étrange que j’entretiens avec les disques en espagnol de Ursula ou ceux en japonais de Piana. Une partie du sens m’échappe, mais les émotions et la fluidité sont là également.

Au-delà, le disque est plus homogène, mieux produit et plus agréable que ‘The Silja Symphony’ qui désorientait par instants. Il s’ouvre sur un ‘Stil’ léger, mélodique et printanier, apaisé et serein, sur une base folk entraînante presque planante, délicieusement mélancolique.

Coup double avec le superbe ‘Het hellend vlak’ où intervient sous forme de duo vocal avec Minco, le songwriter de Spinvis, suivi de ‘Uffelte’, uptempo et irrémédiablement accrocheur. At the close of Every Day vient de mettre son album en orbite. Deux singles potentiels, accessibles et aguichants.

‘Bang’ se montre bien plus provocant encore sur ce registre, on mesure bien combien le groupe est ici moins pointu qu’à ses débuts, mais bien plus efficace et fédérateur, rock bluesy quoique mélodique et accrocheur, ce morceau me dérange vivement. En même temps comme si le groupe sentait le vent tourner, ‘Waterland’ joue la carte intimiste, monotone et poignante d’une réflexion calme tandis que les paysages défilent sous un ciel gris de l’autre côté de la fenêtre du train. De même ‘De zee & ko’ nous la joue plat pays sous la pluie. C’est qu’en devenant plus terrestre et épais, At The Close of Every Day n’en perd pourtant pas son âme.

L’album continue de la même manière dans la seconde partie, développant sa condition terrestre avec plus de gravité que par le passé, se délestant de toute tentation éthérée pour faire face de front, mélodiquement et avec des sentiments larges et fédérateurs.

Ainsi sans être réellement transporté par ce troisième album, je suis forcé de constater sa pertinente force, son authenticité scellée par le choix d’investir leur propre langue, espérant devenir par là une figure musicale hollandaise de premier ordre. On peut toutefois se demander si cette dynamique est définitive, si un jour ou l’autre le groupe ne va pas repartir à l’assaut de l’anglais, si l’évolution qu’ils suivent ici est vraiment plutôt définitive.

didier





http://www.derives.net/reviews/review.php?id=1118



www.abconcerts.be

Mond tot Oor

At the Close of Every Day: De Geluiden van Weleer

Munich / Volkoren:

Sterren:

Ons Oor vol vol bewondering: “Als je dit jaar nog een muzikaal meesterwerk wil aanschaffen dan hoef je nu niet meer te talmen. Minco Eggersman is de frontman van het internationaal collectief At The Close of Everyday en maakte reeds enkele fijne platen, waarvan vooral The Silja Symphony ons bijgebleven is. Op dit album kiest hij ervoor om in zijn moedertaal te zingen. De combinatie doet wat vreemd aan: internationaal klinkende emo met Nederlandstalige teksten. Maar al snel word je meegezogen in de weemoedige, nostalgische sfeer dat elk nummer uitademt. Minco zingt over zijn land Nederland en dat doet hij op een grootse manier. Spinvis krijgt een figurantenrolletje, en Doe Maar wordt op een geniale wijze gecovered, al herken wel onmiddellijk de schrijfstijl van Henny Vrienten. Dit album klinkt niet alleen grandioos, maar wordt aangeboden in een unieke verpakking, namelijk een echt liedboek. Zelden een album gehoord waar zoveel instant klassiekers op staan. Naar de winkel, nu !

cd van de dag op 16.11.2005



http://www.mondtotoor.be/public/cds/detail.php?cdID=1317

3voor12 Tilburg

Het driekoppige At The Close Of Every Day speelt een set met afwisselend Engelstalige en Nederlandstalige nummers. Zanger / drummer Minco Eggersman heeft een prettige, diepe neuzelstem, waardoor je het verschil op het eerste gehoor niet merkt. Rond deze stem wordt met slechts gitaar, bas en drums een warm, intiem geluid gecreëerd dat in een vollere zaal waarschijnlijk een stuk minder tot zijn recht was gekomen. Hoogtepunten zijn Geef Ons De Ruimte, Uffelte, afsluiter Ik Weet en de Doe Maar-cover "Bang" waarin de tweede stem wordt gezongen door de Deense bassist Jan-Erik Stig, die verder amper Nederlands spreekt. 't Hellend Vlak, het duet met Spinvis van de laatste plaat, ontbreekt wellicht om die reden. Het doet niks af aan dit mooie optreden van deze opmerkelijke band, die heel Nederlandse muziek maakt, maar zich weet te onttrekken aan alle clichés die veel andere Nederlandse pop zo slecht te pruimen maakt. Geen grootse of meeslepende gebaren, maar voorzichtige, intieme overpeinzingen. Een zeer geslaagd voorprogramma, dat eigenlijk ook op eigen kracht 300 man publiek zou moeten kunnen trekken.

Dagblad van het Noorden

Er waait een briesje door het Nederlandse poplandschap. Bescheiden, maar eigenzinnig blazen groepen als De Kift, Spinvis, Meindert Talma. At The Close Of Every Day hun partijen. Meesal, maar niet altijd in het Nederlands of een andere variant van de moedertaal. Wat ze wel gemeen hebben, is dat ze niet klakkeloos achter het Anglo-Amerikaanse rolmodel aanlopen, maar eerder uitgaan van hun eigen identiteit. Als bewoners van het Nederlandse polderlandschap.

D’r Sjaak laat een sappig Limburgs accent los op semi-primitieve electrobeats. Meindert Talma geneert zich niet voor zijn gereformeerde achtergrond, geeft Nederlandse zinnen zijn eigen ritme mee en laat zelfs de lessen van Bach toe in zijn orgelspel. Spinvis schildert alledaagse tafereeltjes in onalledaagse bewoordingen, op organische, ademende sample-collages. Leon Giesen (Mondo Leone) zingt, filmt en vertelt. André Manuel, die op de laatste plaat van zijn vroegere groep Krang in het Twents zong, is ook cabaretier. At The Close Of Every Day (‘dagsluiting’) maakte een cd die er uit ziet als een protestants liedboek, en liet die distribueren door het bedrijf dat ook het Liedboek voor de Kerken onder de mensen brengt.

Een aantal van die groepen speelt morgenavond op het Noorderslag-festival te Groningen . Zij treden daar aan onder de noemer ‘De Nederlandse Impressionisten’, een vlag die bedacht is door Ferry Rosenboom. Hij is de oprichter van het platenlabel Excelsior, dat Spinvis en Talma onder de mensen brengt.

,,Ik wil echt de laatste zijn om een nieuwe stroming in het leven te roepen”, zegt hij, ,,maar ik zie wel een groep artiesten die zich in dezelfde traditie bewegen. Ze hebben allemaal een eigen toon, eigen manieren. Ze staan met beide benen op de grond, Het is niet al te hoogdravend allemaal, niet per se himmelhoch jauchzend oder zum Tode betrübt. Ze zingen zoals het gedrukt staat.”

Roseboom mag de naam bedacht hebben, het idee voor zo’n avond leeft al jaren bij Jan Pier Brands. Hij is voormalig directeur van Noorderslag, nog steeds bestuurslid van het festival, teamleider van de Leeuwarder Academie voor Popcultuur èn drummer bij Meindert Talma & The Negroes. Zijn vrouw Janke bespeelt daarin de basgitaar. Drie jaar geleden liep Brands al rond met plannen om zulke verwante groepen bij Noorderslag te presenteren. ,,Maar toen was er nog geen Spinvis. Zijn succes, hoe betrekkelijk ook vergeleken met Van Dik Hout en Acda en De Munnik, trekt het allemaal behoorlijk omhoog.”

,,Nederlandse popmuziek is verder heel erg gebaseerd op Angelsaksische voorbeelden, het komt vaak neer op imitatie. Op mij komt zoiets niet erg authentiek over. De tijd is nu rijp voor artiesten die zich niet voor hun afkomst schamen, die dat zelfs gebruiken als uitgangspunt van hun expressie”, zegt hij. ,,Waarschijnlijk zijn zulke artiesten er altijd al geweest. De Kift, met zijn wortels in de fanfare-traditie, is al vijftien jaar bezig, met Meindert Talma zijn we al tien jaar aan de gang. En in de jaren tachtig had je al Lul, Kiem, De Div, The Nits niet te vergeten. Dat het nu meer als een beweging voelt, komt denk ik toch door de taal. Bij de urban-cultuur zie je die beweging ook. Het is opmerkelijk dat het gebruik van het Nederlands daar veel vanzelfsprekender is dan in de rockwereld. De muziek is misschien nog niet zo eigen, maar dat komt nog wel.” Hij ziet het terug bij zijn studenten aan de Academie voor Popcultuur. ,,Daar zijn ook mensen bezig met het Nederlands, en laatst hadden we een aspirant-student die in Spinvis en Herman van Veen zijn inspiratie vindt.”

Deze artiesten gaan meer van zichzelf uit en minder van het aloude rock-stramien. ,,Rocken is niet taboe”, zegt hij, ,,dat de laatste cd van Meindert meer rockt, komt vooral omdat wij wat hechter zijn gaan spelen. Maar het gaat er meer om: ik heb iets te vertellen en dat doe ik op mijn eigen manier. Staat er een orgel in de kamer, dan gebruik ik een orgel. Deze muzikanten gaan echt van zichzelf uit, en dan kom je tot nieuwe dingen. Er is nu ruimte voor, en dat heeft ook met de globalisering te maken. Dan grijp je weer terug op de dingen die je kent, je familie, je streek. Als tegenwicht.”

Het heeft ook te maken met de armoe in de rock ‘n’ roll, meent Erik de Jong/Spinvis. ,,Dat is wel erg mainstream geworden, hè. Ingepikt door reclamebureaus. Dan gaan mensen iets anders zoeken, iets dat nog wel authentiek is.” Hij herkent het een en ander in het nieuwe golfje, dat zich af en toe als een heuse scene manifesteert: Spinvis toerde met Talma en speelde mee op de laatste cd van At The Close Of Every Day. ,,Bij mensen als Meindert Talma, Leon Giesen, Stuurbaard Bakkebaard zie ik absoluut een soort humor, een zekere lichtheid van toon. Het is niet geloofwaardig als je jezelf de hele tijd kwaad loopt te maken, zoals een echte hiphopper.”

Met kleinkunst heeft die geestesgesteldheid niets te maken, vindt hij. ,,Dat is zo anders, dat gaat specifiek over dingen die met naam en toenaam worden genoemd. Er zijn cabaretrecensenten die zelf gaan verzinnen waar een lied van mij over gaat en dat dan niet mooi vinden. Ja jemig, hoe moet je je daar nou tegen verdedigen? Je moet niet alles uit willen leggen, dat is juist het mooie.”

Tegelijkertijd kan en wil hij de invloed van de kleinkunsttraditie niet uitvlakken. ,,Ik ben ook gepokt en gemazeld in de Nederlandse liedjestraditie. Van kinds af aan hoor je Annie M. G. Schmidt, dat is niet uit je systeem te krijgen. Daar moet je je ook niet tegen willen verzetten, want dan krijg je antimuziek.”

Jezelf afzetten is niet aan de orde, bij deze groep muzikanten. Ook niet tegen het calvinisme, een generatie eerder nog een forse steen des aanstoots voor menige, naar vrijheid dorstende jongeling. Spinvis/De Jong, tenslotte opgegroeid in een PSP-nest, kan zich weinig voorstellen bij de knellende banden van het calvinistisch geloof. Maar dat de tijd van het verzet daartegen voorbij is, weet hij ook. ,,Vluchten in een bohemien-achtig bestaan helpt niet. Hoe meer je je ertegen verzet, hoe meer het je gevangenis wordt.”

Meindert Talma komt uit een gereformeerd nest. Zijn eigenlijke instrument is het orgel, dat hij leerde bespelen van de plaatselijke kerkorganist. ,,De baspatronen van Bach hebben aardig invloed gehad op mijn muziek”, zegt hij. In de kerk maakte hij ook kennis met modernere klanken. ,,Toen ik een jaar of acht, negen was, had je de Shalom Singers, die een keer per maand in de kerk optraden. Hun drummer speelde ook in Children Of Jubal, destijds een roemruchte psychedelische rockgroep in die buurt. De Shalom Singers zongen liedjes van Bob Dylan en Johnny Cash, met stichtelijke teksten. Dat maakte diepe indruk op mij.”

De geluiden van weleer, de laatste cd van het duo At The Close Of Every Day, is al helemaal een vrucht van een calvinistische achtergrond. Een en ander is werkeljk oogstrelend verpakt, als in een christelijk liedboek. Voor de uitgave zocht het duo contact met het Boekencentrum, dat ook het echte Liedboek voor de Kerken uitgeeft. ,,Het moest er echt uitzien, niet als een kopie”, zegt Minco Eggersman.

Het is een plaat over ‘vroeger’, over zijn jeugd die zich deels in het Drentse dorpje Uffelte afspeelde, over zijn geloof. De teksten zijn in een archaïsch soort Nederlands gesteld. ,,De Statenbijbel, oude dichtbundels. Dat soort taal vond ik mooi bij dit onderwerp passen.” Calvinisme is als iets vanzelfsprekend voor At The Close Of Every Day, van wie wel gezegd wordt dat men voor het eten nog bidt. ,,Lang niet altijd, hoor”, zegt Minco. ,,Maar ik geloof wel in God, ja. Dat Meindert ook zo’n achtergrond heeft wist ik niet, maar nu je het zegt, herken ik wel dingen bij hem. Spinvis heeft een heel andere achtergrond, maar dat belet ons niet om met hem samen te werken. Hoezeer dat sommigen misschien ook verbaast.”

Het gebruik van de moedertaal is niet allesbepalend voor dit golfje, vindt Brands: het polyglotte, maar nu juist niet in het Nederlands zingende Stuurbaard Bakkebaard hoort er volgens hem net zo bij als de Engelstalige groep Whipster, ,,dat is typisch Groninger muziek”, en het Fries-Amsterdamse duo Zea, ,,dat steenkolen-Engels is heel eigen.” Maar de taal is wel een middel om dichtbij de eigen achtergrond te blijven, reden waarom André Manuel in de laatste fase van zijn groep Krang zelfs in het Twents ging zingen. ,,In het Engels voel ik me net een acteur”, zegt Spinvis, ,,het Nederlands is de taal waarin ik boodschappen doe, de liefde verklaar en dus ook wil zingen. Het is alleen zo dat het Nederlands niet zo’n handige taal is.”

Daar heeft Meindert Talma iets op gevonden. Hij husselt de klemtonen door elkaar, waardoor de zinsmelodie meer weg heeft van die van het Engels. ,,Ik heb mijn eigen ritmische constructies gemaakt, ja. Je moet ‘t naar je eigen hand zetten, anders is het een vervelende taal om in te zingen. Het Fries is gemakkelijker, met zijn zangerige klanken. Het probleem met zulke talen is wel dat de nadruk altijd zo op de tekst komt te liggen.” Om dat voor te zijn heeft hij zowel een Engelstalig als een instrumentaal project in voorbereiding.

Het EO-radioprogramma De muzikale fruitmand, waar hij een van zijn eerste liedjes aan wijdde, de piratenzenders die in de Friese Wouden nog altijd volop actief zijn, de kerk, de sterke verhalen die in die streek worden verteld: het is allemaal terug te horen in de muziek van Meindert Talma. ,,Bij Spinvis kun je horen dat je uit Nieuwegein komt”, zegt hij, ,,bij André Manuel hoor je Twente terug en bij De Kift de geschiedenis van de Zaanstreek. Je gebruikt allemaal je eigen achtergrond.”

Wat deze groepen ook gemeen hebben, is een zekere ‘kleine’ aanpak. Daar waar De Dijk, Bløf, Kane en Anouk eerder kiezen voor het grote gebaar, telt bij de Impressionisten ieder woordje en ieder nootje. ,,We bezingen wel grote onderwerpen”, zegt Eggersman, ,,maar we hebben de neiging om die klein te maken. We maken ze begrijpelijk door kleine metaforen te gebruiken. Dat herken ik bij de anderen ook wel. Soms leidt dat tot kromme zinnen, maar daardoor snappen mensen het nog altijd beter dan met hele moeilijke constructies, vol bijzinnen en zo. Dat is bij de muziek ook zo, geen overgeproduceerde platen, maar leuke, simpele dingetjes. Om maar niet je doel voorbij te streven.”

Jan Pier Brands: ,,Ik lees net Mystery Train, waarin Greil Marcus schrijft over The Band. Dat gaat over niet weglopen voor wie je bent, over getuigen van je achtergrond. Dat is hier ook aan de orde. We ridiculiseren het niet, we omarmen het niet, we verzetten ons er niet tegen. We doen dit omdat we niet anders kunnen. Dit is wie we zijn, en dat laten we zien.”

‘De Nederlandse impressionisten’: Meindert Talma & The Negroes, At The Close Of Every Day, D’r Sjaak, Mondo Leone, Spinvis, André Manuel: Noorderslag, 14/1, Oosterpoort, Groningen. Aangevuld met De Kift en Stuurbaard Bakkebaard volgt later in het jaar een tournee door het land.

MunchkinMusic.be

At The Close Of Every Day - De Geluiden Van Weleer

It's kinda strange to hear American-sounding emo being coupled to Dutch lyrics but that's exactly what you get from the international collective that goes by the name of At The Close Of Every Day. And I have to say that frontman Minco Eggersman and the others did a damn good job on "De Geluiden Van Weleer". It's like a flashback for me to when I was a little kid but at the same time Eggersman manages to give the music a contemporary feel. Other than that the Dutch copy/paste expert Spinvis gets to sing along on a song and Doe Maar, a well-known Dutch act from the old days, gets treated to an excellent cover.

This is yet another Volkoren gem that will probably get overlooked by way too many people even though the beautiful packaging does catch the eye. I've mentioned the word Dutch quite a lot already and that's exactly what the guy sings about... Holland, home to tulips, coffee shops, wooden shoes and At The Close Of Every Day.Score: 8

Revolver

At The Close Of Everyday
De Geluiden Van Weleer
CD
Waardering ****
Label Volkoren/ Munich
Genre Singer/Songwriter

Na het veelgeprezen conceptalbum The Silja Symphonie rond de ramp met de veerboot Estonia in 1994, heeft het singer/songwriters duo Minco Eggersman en Axel Kabboord opnieuw een klein meesterwerkje aan de muze ontworsteld. Onder de Reviaanse subtitel Het Liedboek Der Mensen (Liederen Van Troost En Bemoediging) laten de heren ‘vroeger’ herleven in twaalf dromerige en poëtische liedjes . De tijd dat vader nog groot was en het alleen maar regende bij de boeren. In de meeste liedjes roept het tweetal de bijna sacrale rust op van een zondagmorgen uit grootmoeders tijd, met z’n stille weilanden en klokgelui in de verte. Die christelijke associatie is trouwens zo gek nog niet, want het album is gestoken in een boekwerkje dat wat uiterlijk betreft verdraaid veel lijkt op een oude en strenge versie van Het Liedboek Voor De Kerken. Het is duidelijk dat Eggersmans’ en Kabboords’ eigen gereformeerde jeugd model stond voor dit album.

Harry de Jong

Disputabel

wanneer je het nieuwe album van at the close of every day in handen krijgt kun je niet anders doen dan je verbazen over (de schoonheid van) de verpakking. de geluiden van weleer is namelijk niet in een hoesje gestopt maar verpakt in een liedboek van nog geen centimeter dik. het oogt alsof het zo uit de nalatenschap van mijn overgrootouders zou kunnen komen, maar dan hadden er waarschijnlijk geen engelse woorden op de kaft gestaan. de eerste aanblik geeft echter wel gelijk al iets aan over de inhoud van het album; degelijk, verzorgt tot in de puntjes (zelfs de goudgele bladwijzer ontbreekt niet!) en tegelijkertijd ingetogen. binnen in het boekje is de tekst uitgeschreven en staat ook de muziek aangevuld met pentekeningen die de geluiden illusteren. de muzikale inhoud van het album is van grote klasse. atcoed weet een prettige en intieme sfeer te creëren. zanger minco eggersman zingt zoals hij schrijft, een tikkeltje onduidelijk, maar wel heel mooi. wanneer in het tweede nummer, hellend vlak, spinvis meezingt en frasen als 'onthef mij van het aanzien des persoons' voorbij komen ben ik verkocht. dit is echt genieten. ook bij bang (een cover van doe maar), waterland (een beschouwing van nederland) en ik weet begint mijn hart sneller te kloppen, maar al schrijvend besef ik dat ik de andere nummers te kort doe wanneer ik hen niet zou noemen. al met al een van de betere cd's die ik de afgelopen tijd in mijn handen heb gehad. een aanrader voor iedereen die schoonheid, kwaliteit en een vleugje kanaäns kan waarderen. geert jan

VPRO3voor12

“Bang voor jou en bang voor mij
Bang voor dood en bang voor pijn”

Deze strofes uit ‘Bang’ van Doe Maar vatten at the close of every day's werk kernachtig samen. Het leven als een langgerekt uitstel van de dood; in de tussentijd doet de mens er alles aan om die periode plezierig door te komen; vermijding van pijn en verdriet staat voorop. Tegelijk is het de angst voor pijn en dood, die ons handelen stuurt en zin geeft. In die angst is de mens een zoekende figuur. Hoe, wat, waar, waarom? Het is dan ook weinig verwonderlijk dat religie, new-age of ietsisme als veilige en antwoordenbiedende haven gekozen worden.

At the close of every day worstelt en komt boven tussen hun gevoelens van angst. Weet diep van binnen dat het antwoord in hun geloof ligt. Maar probeert niet te bekeren. Zelfs de voordracht Dave Eugene Edwards (Sixteen Horsepower, Woven Hand) blijft – wat mij betreft gelukkig – verre van de voet tussen de deur. Hij getuigt vol vuur en was gecharmeerd van de meer ingetogen getuigenis van het Nederlandse trio rond Minco Eggersman.

En dus ging at the close of every day als voorprogramma voor Sixteen Horsepower door Europa. Een tocht die de groep geen windeieren gelegd heeft. Ze zijn net terug van een Spaans avontuur en spelen één show in Nederland. De garde liefhebbers is in groten getale komen opdagen, zodat de band in een welkom en warm bad valt.

Op plaat wordt het bandgeluid ingekleurd met strijkers en toetsenpartijen, live kwijten de drie zich van rudimentair van hun taak: drum, bas, gitaar: klaar. Kaal wordt het bandgeluid echter nergens, daarvoor galmen vooral Axel Kabboord’s inventieve gitaarpartijen te welig in de rondte. Tel daarbij dat Eggersman meestentijds zachtjes met brushes de trommelvellen beroert en u begrijpt dat dit drietal niet handelt in het grote gebaar. Tindersticks, Arab Strap, Amerikaanse rootsrock en postrockelementen klinken door.

Hoewel lichtelijk religieus van aard, ligt de tekstuele nadruk van at the close of every day – zeker wat hun laatste album ‘De Geluiden van Weleer’ betreft – verder vooral op weemoed, verlangen, liefde en nostalgie. In zijn sonore, weinig dynamische, soms zelfs een beetje mompelende stem verhaalt Eggersman (jawel, een specimen van de zeldzame soort der zingende drummers) bij tijd en wijle zelfs letterlijk over een vroeger dat beter was. Pittoreske beelden van dorpjes, boerderijen, dijken en een niet-aflatende fascinatie met water en de zee voeren de boventoon. Melancholie ligt op de loer, maar slaat nooit om in depressie.

Iets meer dan een uur speelt at the close of every day wat op hun laatste cd “liederen ter ontspanning en bemoediging voor iedereen” heten. Klopt als een bus; zeker op de late avond, bij de overpeinzing van een lange dag, vormt at the close of every day een heerlijk onthaastende band. Muzikaal ontspannend en tekstueel bemoedigend in kleine, liefdevolle schetsmatige parels ter zingeving, lering en vermaak; dat alles gedreven door basale existentiële angst. Die cover van Doe Maar’s ‘Bang’ sloot immers niet voor niets de set af.

at the close of every day

Tijdnet

http://www.tijd.be/vrije_tijd/muziek/artikel.asp?Id=1964403

At The Close Of Every Day / 'De Geluiden Van Weleer'



Volkoren/Munich Records
'De Geluiden Van Weleer' is 'een liedboek voor de mensen' met 'liederen ter ontspanning en bemoediging, voor iedereen, elke dag'. Zo steken Minco Eggersman en Axel Kabboord van wal in het prachtig uitgegeven cd-boek, dat helemaal in de lijn ligt van de weemoedige muziek van het gezelschap uit het midden van (protestants) Nederland.

Hun vorige cd, 'The Silja Symphony', was een melancholische luisterplaat over de scheepsramp met de Estonia, die nog steeds op de bodem van de Baltische Zee ligt. Op 'De Geluiden Van Weleer' debuteren ze in het Nederlands. Maar ook nu zingen ze over vergane glorie.

De troostende bariton van Eggersman sluit mooi aan bij de klankkleur van de plaat en past qua sfeer ook bij de ouderwetse (boeren)tafereeltjes die de nummers oproepen. Net daarom is de cover van Doe Maars 'Bang' goed gekozen. 'Mama laat het lampje aan /'t Is donker hier': uit de mond van Henny Vrienten dekte het een andere lading dan uit die van Eggersman, maar het effect is er niet minder om.

Als pakweg David Eugene Edwards (een fan van het duo), Lambchop en Neil Young 'americana' brengen, dan is At The Close Of Everyday de voortrekker van het genre dat we gemakkelijkheidshalve 'hollandia' zullen noemen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar 'Waterland'. Kritiek en zelfkritiek wordt verpakt in een een teneur van vallende bladeren en vergankelijkheid. 'Zal Nederland nog wijken van het pad dat reeds de norm en de traditie heeft verpacht?', vraagt de zanger zich vertwijfeld af. 'De Geluiden Van Weleer' wordt zondag voorgesteld in de 4AD in Diksmuide. TPe

13:27 - 31/10/2005
Copyright © Tijdnet

8weekly

At The Close Of Every Day - De geluiden van weleer
door Pieter van Megen
1 december 2005





De geluiden van weleer weerklinken, weemoedig, vervuld van verlangens. Verlangens naar een tijd waarin mensen elkaar nog groetten op straat. Een tijd waarin er nog hard gewerkt werd. Behalve natuurlijk op zondag. Dan heerste immers de verdiende rust, enkel onderbroken door het geluid van luide kerkklokken, die de beminde gelovigen opriepen tot het zondagsgebed.

Minco Eggersman en Axel Kabboord debuteerden eind 2002 met de wereldwijd goed ontvangen cd Zalig zijn de armen van geest. David Eugene Edwards (Sixteen horsepower) was zo onder de indruk van het gezelschap dat hij hen meenam op een Europese tour. Het in 2004 verschenen album The Silja symphony werd door vpro’s 3voor12 zelfs uitgeroepen tot 'Album van het jaar 2004'. Vooralsnog dus louter superlatieven voor At The Close Of Every Day. En terecht.

Oer-Hollandse zinsneden
Naast de uitgave van prachtige muziek hebben de heren ook een naam hoog te houden op het terrein van vormgeving en verpakking. Voor De geluiden van weleer heeft men gekozen voor een liedboek. Het album is uitgegeven in samenwerking met het Boekencentrum, de officiële uitgever van het Liedboek voor de Kerken. De tekst op de geluiden van weleer klinkt bij tijd en wijle dan ook archaïsch. Waar tref je heden ten dage in onze tijden van anglicismen en SMS-taal immers nog zulke oer-Hollandse zinsneden aan als:

O welk een vreugde zal het wezen,
O welk een pracht ons dan gegeven,
Schenk ons de moed het kwaad te ontvlieden en
Welks toorn ons dan nimmer zal doen verzwakken ?

De teksten op het album zijn eerder gedichten dan klassieke liedteksten. Ze zouden ook zonder muzikale omlijsting prima kunnen bestaan.

De geluiden
Maar naast het liedboek blijft de uitgave toch vooral een cd. Het oor wil daarom uiteraard ook wat. Muzikaal vallen de geluiden onder de noemers roots en singer-songwriter te vatten – elders heb ik al de term Hollandia, als in Americana, horen vallen. Hoewel het moeilijk is om uitschieters te noemen, verdienen Geef ons de ruimte, de Doe Maar-cover Bang, Ik weet, en de samenwerking met Spinvis in ’t Hellend vlak nog een extra vermelding. Om in dit Hallelujah-verhaal toch nog een paar puntjes van kritiek op te nemen: productioneel is het wat dof en de zang van Minco Eggersman klinkt een enkel moment toch echt té monotoon.

Toevluchtsoord
Het is overigens geen toeval dat Erik de Jong (Spinvis) te gast is op dit album. Hij is zeer zeker een geestverwant te noemen van At The Close Of Every Day. Hoewel er vooral op muzikaal gebied grote verschillen te herkennen zijn, ademen ze beide dezelfde sfeer. Een sfeer van weemoed en onvervulde wensen, maar ook van troost. En hoop. Ze bieden een toevluchtsoord voor dolende zielen in tijden van terrorisme en moslimextremisten.

Zoek je nog een cadeau voor je ouders of grootouders in deze vermaledijde tijden van Sint en Kerst? Geef ze dan vooral dit album cadeau. Met een beetje geluk overtuig je ze dat vroeger simpelweg niet alles beter was, omdat vroeger nog steeds bestaat en gewoon te beluisteren is. Misschien klinkt vroeger nú zelfs wel beter dan ooit. Opdat deze conclusie hen voorts mag bemoedigen en hen hernieuwd vertrouwen in de moderniteit zal schenken. Nu, en in het uur van hun gewisse dood… amen.

kwadratuur.be

CD-besprekingen

01/11/2005 – Releasejaar: 2005

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
‘De Geluiden van Weleer’

Met 'De Geluiden van Weleer' brengt de Nederlandse emogroep At the Close of Every Day een plaat vol Nederlandstalige songs. Het schijfje zit verpakt in een prachtig liedboek (maar 6 procent BTW, olé) met een religieus tintje. In het boek staan de partituren en de teksten van de nummers en - alsof het nog niet genoeg was - pentekeningen met een ouderwetse, dorpse sfeer. Die sfeer is ook terug te vinden in de muziek: At the Close of Every Day bezingt een gezellig, dorps Holland van voor de oorlog.

Al meteen valt de heerlijk akoestische klank van deze plaat op. Minco Eggersman en Axel Kabboord kiezen voor een beperkt instrumentarium: gitaar, bas, drums en orgel. De muziek blijft meestal ondergeschikt aan de erg mooie tekst, en heeft daarom een aangename eenvoudigheid. Door de prominente zang valt het erg nasale timbre van Eggersman jammer genoeg des te meer op. Het brommende geneuzel van de brave heer staat in schril contrast met de heldere stem van Erik De Jong (Spinvis), die mee komt zingen en samplen op 't Hellend Vlak'. At the Close of Every Day durft ook harder en meer elektrisch uit te halen, bijvoorbeeld op 'Bang'. Een intro met een overdriven slidegitaartje en wat steviger gemep op de vellen (de op het album overheersende borstels worden even opgeborgen) geven dit nummer een lekkere drive. Ook 'Geef ons de Ruimte', dat overigens verdacht veel op 'Bang' lijkt, toont dat de groep een rockband blijft. Een rockband die ook wel eens van een experimentje houdt, zoals blijkt uit de strofe in 7/4 van 'Duizend Jaar'. De harde nummers swingen fijn, maar het zachtere werk klinkt meestal toch mooier en passender bij de sfeer van 'De Geluiden van Weleer'. 'Het Gekrookte Lied' (het enige instrumentale nummer) lijkt haast postrock en pakt uit met een heerlijke drumgroove, een zachte gitaar, piano en een hoge orgeltoon. Bij het zachtere werk treedt de tekst ook meer op de voorgrond. De nostalgie in die tekst is misschien wel het duidelijkst in 'Waterland': "Zal Nederland nog wijken van het pad / dat reeds de norm en de traditie heeft veracht"

'De Geluiden van Weleer' is een heel sterke plaat, met een tekst die perfect samenvloeit met de muziek. At the Close of Every Day koppelt een verfrissende eenvoud aan diepgang en creëert zo tijdloze liederen die een ode brengen aan Nederland.

Jef Leyssens

P magazine

Van slinkse Marketingtrucs kan je het Nederlandse duo Minco Eggersman en Axel Kabboord bezwaarlijk beschuldigen: ze kiezen een lange engelstalige groepsnaam maar debuteren in het Nederlands met 'Zalig Zijn de Armen van Geest', maken dan een (terecht bejubelde) Engelstalige conceptplaat over de gezonken Harald Of Free Enterprise en gooien dan het roer opnieuw om met een volledig Nederlandstalige schijf, inclusief een soort liedboek met harde kaft, schetsen, met de hand geschreven teksten en partituren. Klinkt allemaal beladen, maar de muziek is wederom knap en pakkend: ingetogen nummers met de zich voortslepende bariton van zanger Eggerman die doet denken aan Sixteen Horsepower, Arab Strap, Tindersticks en tekstueel het niveau van De Groot/Nijgh en Lau ver overstijgen. Ook knap een samenwerking met cultcollega Spinvis en een uitmuntende cover van Doe Maars 'Bang'. (BC)

goddeau.com

Nostalgie wereldbeker. Nu we definitief een drie voor onze leeftijd mogen zetten, worden we meer dan ooit geplaagd door herinneringen aan een geïdealiseerde kindertijd toen familieleden nog leefden, we bij de woorden “de muur” vaagweg aan de USSR dachten in plaats van aan Israël, en de dreiging van bovenaf kwam in plaats van uit volgestouwde rugzakken.

Weemoedig blikken we terug op die hondse zondagen die we doorbrachten bij (over)grootouders en in velden allerhande. Ons dorp was onze wereld en meer hadden we niet nodig. Als geen ander weet At The Close Of Every Day in te spelen op die universele weemoed. Hun poldervariant op Americana bracht ons eerder al tijdloze schetsen, maar met het prachtig in vorm gegoten album annex liedboek De geluiden van weleer. Een liedboek voor de mensen kijken Minco Eggersman en Axel Kabboord terug naar een Nederland dat voortleeft in verhalen en series van weleer, toen geluk nog heel gewoon was.
De vrolijkheid spat uit de boxen bij het uptemponummer “Stil” maar het betreft een vrolijkheid van korte duur: in “Hellend Vlak” horen we de vertrouwde melancholie terugkeren, deze maal ondersteund door Spinvis. Eggersman en De Jong lijken verloren gewaande neven op dit meeslepende nummer waarin Eggersmans door droefenis geplaagde teksten tot hun archaïsche recht komen: “Waar is die mens die op mij let, mij adem geeft en mijn ziel bezet (…) onthef mij wederom, onthef mij van het aanziens des persoons.”

Maar laat ons terugkeren naar betere tijden en andere plaatsen. Het dorp onzer jeugd bestaat niet meer. Onherkenbaar zijn de plaatsen waar wij als kind speelden en ook “Uffele” doorstond de tand des tijds niet: “Genageld als in de krant, is onze mooie boerderij afgebrand. Het heeft zo moeten wezen. Ons is de tijd heel anders bijgebleven, langzaamaan zijn wij teruggegaan, hulde aan ons dorp.”

De grote verrassing op dit album zijn de teksten. De naaktheid die de eigen moedertaal tentoon spreidt, kerft door de ziel. Het doek dat in het prachtige The Silja Symphony nog neergelaten was, is opgeheven. “Duizend maal heeft hij gevraagd om een teken hier op aard. Heeft het leven dan nog zin want niets is meer herinnering.” fluistert het slepende “Zee & Ko” terwijl “Waterland” vals vrolijk klinkt, met als “enige zorg; hoe het over honderd jaar zal zijn.”

Het blijft een gedurfde onderneming om een ode te brengen aan de dagen van weleer. Een ode dan wel terugblik op de eigen jeugdjaren, het verleden en het heden, neigen al snel naar ingekeerd gezwijmel en onderhuidse afrekeningen. At The Close Of Every Day slaagt er echter wonderwel in om een uitgepuurd album te brengen. Met vaste hand en tederheid ontvouwen vreugde en vrolijkheid, pijn en verdriet zich doorheen het album: “O welk een vreugde zal het wezen , o welk een pracht ons gegeven (…) spreek zacht, 't is gefluister.”

De geluiden van weleer. Een liedboek voor de mensen heeft de allure van een vergeelde foto. Vervormde herinneringen aan wat ooit was, maar Brecht Bosmans merkte in het wonderlijke Terug naar Oosterdonk al op: “Ge kunt niet terugkeren naar het dorp van uw kindertijd. Zelf al is het dorp gebleven, het kind is verdwenen.” Maar laat het cynisme deze maal voor wat het is. Nu en dan willen we wegdromen bij die foto's, want dichter bij onze kindertijd zullen we toch nooit meer komen. Nostalgie, en dat op onze leeftijd? Waarom niet, tenslotte hebben we de soundtrack al.

jurgen boel
ma 24 oktober 2005

Trouw

At the close of everyday

Minco Eggersman zingt in Waterland : ‘Zal Nederland nog wijken van het pad dat reeds de norm en de traditie heeft veracht?’ Het is dat Balkenende het net niet zo heeft verwoord, maar het klinkt als een pleidooi voor de tijd dat normen en waarden nog niet in een verkiezingsprogram werden vastgelegd. Of: ‘ Het woord opzij, het is alsof de dijken zijn doorboord.’ Bijbelse normen en waarden?
In het Utrechts cultureel podium Ekko legt Eggermans uit: ‘Voor ‘het woord’ moet je niet per se de bijbel lezen, maar alle autoriteiten waarvan veel Nederlanders de laatste jaren in hun afkeer zijn doorgeschoten.’ Voor de goede orde: Hij stemt ook geen CDA.
Laat onverlet dat het nieuwe album van het popfolkduo At The Close Of Every Day (ATCOED), Minco Eggersman en Axel Kabboord, een zucht is naar het mythische aangeharkte bestaan van, inderdaad, de jaren vijftig. Let wel een zucht naar, geen verheerlijking van.
Tekstschrijver Eggersman: ‘Ik wilde graag een album maken over vroeger, over hoe iemand als mijn grootvader nu terug kijkt naar zijn jonge jaren.’
De geluiden van weleer, het derde album van het duo dat meerdere malen het best bewaarde geheim van de Nederlands popmuziek werd genoemd, is een wonderlijke productie. De band had een fragment van de bergrede al op muziek gezet op hun debuutalbum Zalig zijn de armen van geest, dat voor de rest uit Engelstalige liedjes bestond. En hun tweede cd Silja Symphony dat handelde over de ramp met de veerboot Estonia in 1994, werd door VPRO’s 3voor12 uitgeroepen tot beste plaat van het jaar.
Het stichtelijke en het engagement ontmoetten elkaar nu in een album vormgegeven als een liedboek met leeslint en draagt, als parafrase op Het liedboek voor de kerken, de ondertitel Het liedboek voor de mensen.
De taal is archaisch, de simpele trage folkpopliedjes onopgesmukt en de teksten ademen dezelfde nuchtere poëzie van een liedjesschrijver als Spinvis. Die zingt trouwens mee in het melancholische Hellend vlak. Dezelfde melancholie waart rond in De zee en Ko, Waarin Ko tot de conclusie komt dat hij nooit van de zee heeft mogen ontvangen. ‘Doch hij bidt telkens weer, hij leegt het net van zijn verlangen.’
De weemoed van Eggersman is niet inktzwart, want de fascinerende kleinoden over menselijk falen, twijfel en onzekerheid dienen ‘ter ontspanning en bemoediging, voor iedereen, elke dag.’
God wordt nergens genoemd maar een religieuze ondertoon loopt als een draad door het album. Eggersman: ‘Maar het gaat te ver het een religieus album te noemen. God is een onderdeel van mijn leven, net zoals mijn vrouw en mijn werk. Dus komt dat heel natuurlijk terug in mijn liedjes. Religie heeft de laatste tijden een slechte reputatie gekregen, maar ik ken genoeg mensen die, net zoals ik, goede herinneringen hebben aan het kerkbezoek van hun jeugd. Het geeft mij een bepaalde vastigheid en ook een verwachting. En die zie je niet terug in het alledaagse leven.’
En Eggersman is ook geen onverbeterlijke nostalgicus. Hij heeft zijn i-pod, hij heeft zijn laptop. ‘Maar ik ben tegelijkertijd ook heel sterk van mening dat er vroeger inderdaad bepaalde normen en waarden heersten die nu overboord zijn gegooid. Zonder nu meteen de Bono of de Balkenende uit te willen hangen, wil ik daar op een persoonlijke manier iets over kwijt.’
Zijn hunkering naar vastigheid slaat over naar de personages in zijn liedjes. En een vaag besef dat al dat verlangen al ijdel kan zijn, vormt hun tragiek. Iedereen zit in dat stadium waar rouw voorlopig nog wordt verdrongen door hoop. En Eggersman zingt: ‘Wanneer mijn stem verstomt en mijn wanhoop nader komt, zend ons dan de adem, want wij sterven, want wij sterven.’ En doet dat met een stem verzadigd van sonore somberte. Troost?
‘Tja, ik kan natuurlijk wel vrolijk ‘yeah yeah’ zingen, maar daar gaat het niet om. Het zingen op zich is voor mij niet belangrijk. Ik wil iets vertellen. Het effect is veel groter als ik dat duidelijk en eerlijk doe zonder doekjes er om heen te winden.’ Want er is altijd nog die andere waarheid. ‘Trieste liedjes troosten meer dan vrolijke.’

file under

At The Close Of Every Day - De Geluiden van Weleer

Naast me in de trein pakt een meisje een cd uit haar tas om in haar discman
te stoppen. Een recordable. Franz Ferdinand staat er met waterproof stift
opgeschreven. Ik schud mijn hoofd. Uit mijn eigen rugzak pak ik een linnen
tas. Daaruit haal ik het laatste meesterwerkje van At The Close Of Every
Day. Het meisje kijkt met een schuin oog nieuwsgierig wat het is. Ik kan het
niet laten: 'Mooi, hè', zeg ik haar. Ze bloost een beetje en doet een
oordopje uit haar oor. Ik laat haar het prachtige boekwerkje van De Geluiden
van Weleer zien.

'Zou je zoiets wel kopen?', knik ik, wijzend op haar discman. 'Ik heb er
geen geld voor, ik studeer nog', verexcuseert ze zich. 'Nederlands
misschien? Dan zal dit je wel aanspreken. De teksten van Minco Eggersman en
Axel Kabboord beschrijven en beschouwen Nederland in prachtig puur
Nederlands.' Ze slaat het boekje dat ze nog steeds vasthoudt open en begint
te kijken en te lezen. Van achter naar voren. 'Dit is inderdaad wel wat
anders dan Frans Bauer of De Jeugd van Tegenwoordig. Wat voor muziek maakt
deze band?' Dat vind ik dan weer moeilijk uit te leggen. 'Ze maken muziek
zoals het boekje eruit ziet', probeer ik het, 'Sobere en smaakvolle
popliedjes. Ik zou het melacholiek kunnen noemen, maar op de een of andere
manier vind ik dat woord niet zo goed passen. Ze hebben het voorin het
boekje zelf liederen ter ontspanning en bemoediging, voor iedereen, voor
elke dag genoemd.' Ze luistert geloof ik maar half naar me. 'Hé! Spinvis
doet ook mee! Spinvis is briljant! Dan moet ik het ook hebben!' Ik vertel
haar dat ik Spinvis zelf verre van briljant vind, maar dat "Hellend vlak"
een van de mooiste Nederlandstalig nummers is die ik de afgelopen jaren
gehoord heb. Ze pakt haar tas, in Harderwijk moet ze eruit. 'Wel kopen hè,
niet kopieren', geef ik haar mee. Glimlachend stapt ze uit.


File: At The Close Of Every Day - De Geluiden van Weleer
File Under: Wie dit kopieert is gek. Wie dit niet aanschaft eigenlijk ook.

www.jacobvisser.nl

At The Close Of Every Day - De Geluiden Van Weleer
At The Close Of Every Day is al jaren goed voor prachtig verpakte cd's en wonderschone muziek. Na Zalig Zijn De Armen Van Geest, The Silja Symphony en The Sound Of Someone Watching Me is ook De Geluiden Van Weleer weer goed voor een dubbele schoonheidsprijs. De verpakking in een oud-Hollands kerkboek is werkelijk schitterend en overtreft zijn voorgangers. Het mag misschien om de muziek gaan; het oog wil ook wel eens wat. Met de muziek is trouwens ook helemaal niets mis, want dat At The Close Of Every Day prachtige songs kan schrijven en vertolken is ons inmiddels bekend. In muzikaal opzicht ligt De Geluiden Van Weleer in het verlengde van zijn voorgangers. De muziek van At The Close Of Every Day is nog altijd donker en sfeervol en zit nog steeds vol met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Belangrijkste verschil met de vorige cd's is dat de band dit keer in het Nederlands zingt. Dat is in het begin even wennen, maar draagt uiteindelijk alleen maar bij aan de schoonheid van deze pracht-cd. Een zeer indrukwekkend statement van één van Nederland's bijzonderste bands.



http://www.jacobvisser.nl/cdseptember2005/cd23september.htm



Nostalgisch collector’s item

www.garfunkel.nl

Het derde album van At The Close Of Every Day is een Nederlandstalige oefening in nostalgie.



Door Lynn in ’t Hout

Nederlandstalig mag op het moment helemaal. Niet alleen
volkshelden als Frans Bauer en Jan Smit doen het goed, ook de
nederhoppers en bijzondere liedjesschrijvers zoals JW Roy, Erik de
Jong (Spinvis), Meindert Talma en Harold K. De juiste tijd en plaats
voor het nieuwe album van At The Close Of Every Day dus. Na het
succes van het debuut Zalig zijn de armen van geest, en dan
met name de titeltrack, besloten Minco Eggersman en Axel Kabboord
een gehele emopopplaat in de moedertaal te maken, geïnspireerd door
de tijd waarin hun grootouders leefden.

Was Zalig zijn de armen van geest (2002) minimalistisch en
ingetogen, het 3voor12-award winnende The Silja Symphony
(2004) was volwassen en steviger. De geluiden van weleer
blijft in de buurt, maar heeft een folkloristischer tintje. Geen
overdubs in de buurt van Minco's vocalen, veel gebruik van de
beatring, gitaren met een zweem van Sixteen Horsepower (waar At The
Close Of Every Day mee toerde) en hoge orgeltjes die aan The
Innocence Mission (een van de favorieten van Minco en Axel) doen
denken.

Een plaat vol nostalgische beelden van dorpjes, dijken en
boerderijen (Uffelte, Waterland). Soms vooruitblikkend
in de toekomst (Duizend jaar), soms verrassend dichtbij
(Ik weet). Dit alles met de vertrouwde melancholie, (helaas)
wel wat meer beschouwend dan persoonlijk. Het talent van Minco en
Axel ligt erin elke plaat een andere sfeer mee te geven, en zo is
deze plaat geen herhalingsoefening maar een unieke verzameling
liedjes die erg natuurlijk klinkt. Tel daarbij een cover van Doe
Maar, een duet met Spinvis en het artwork: de cd is verpakt in een
liedboek vol tekeningen en notenbalken. De geluiden van
weleer blijkt een waar collectors item geworden waarmee de band
zichzelf overtroffen heeft.

www.garfunkel.nl op die site staat ook een bfs plaat

www.soundslike.be

Hazes is kult, maar wat dan te zeggen van At The Close Of Every Day? Dat deze band een bescheiden stukje werelderfgoed is van de Lage Landen? Na de mooie 'Silja Symfonie' is er nu 'De Geluiden Van Weleer'. Ook nu is het schijfje keurig opgeborgen in een prachtig liedboek. Inclusief gouden leeslintje, de tekst en illustraties in Chinese inkt neergepend. Er wordt in het Nederlands gezongen. Nou ja Nederlands, noem het Mid-West Hollands. Eggersmans’ mooie bariton klinkt eerder als een aangenaam troostend gezoem. Soms heb je zelfs het idee dat hij je beste vriend is en je met die stem in vertrouwen neemt. 'De Geluiden Van Weleer' leggen je al vlug de arm om de schouder met "Stil". Een prachtig nummer met in het midden een strijkerpartij die zich als een elegante brug over het land van Maas en Waal spant. Hallo Boudewijn? Gastheer Spinvis zingt mee op "’T Hellend Vlak" dat moeiteloos overwonnen wordt met een prachttekst en een slepende melodie. Spinvis is trouwens ook zwaar kult! Verderop in het liedboek zit je met "Waterland" relaxed en vogelvrij achter het stuur van een 30 tonner, scheurend over de Brennerpas. Hazes is dood, Henk Wijngaard is terug, maar luister vooral naar 'De Geluiden Van Weleer' Werelderfgoed van een kikkerlandje!



http://www.soundslike.be/reviews/index.php?reviewID=848

kindamuzik

At The Close Of Every Day
Ook live één van de beste Nederlandse bands van nu.
29 October 2005, Ekko, Utrecht (NL)
tekst: Ernst-Jan Hamel

Huiskamervraag: wat verbindt The Band, Death From Above 1979, The Eagles, ZzZ, en at the close of every day? Antwoord: zingende drummers. Die zang-drum combinatie vergt een enorme concentratie, en daarom zijn er waarschijnlijk zo weinig. Eén voet voor de bassdrum, de ander voor de pedaal van de hi-hat. Met de handen de snaredrum, de trommels, de hi-hat en de bekkens. En dan ook nog de teksten onthouden, zuiver zingen en je hoofd bij de microfoon houden. ‘Multitasken’ in de overtreffende trap.

Minco Eggersman is één van die zeldzame zingende drummers. Het is fascinerend hem in Ekko bezig te zien. Alsof zijn armen en benen autonoom van de rest van zijn lichaam bewegen, zó ontspannen zingt hij in de microfoon. Dezelfde stoïcijnse trance zie je bij de andere bandleden – de Deense bassist Jan-Erik Stig en gitarist Alex Kabboord – en bij het publiek. En dat is een godsgeschenk bij een volle concertzaal op zaterdagavond.

De nieuwe plaat, De Geluiden van Weleer, is onlangs uitgebracht en is eens temeer het bewijs dat at the close of every day (uit religieuze overwegingen met kleine letters geschreven) zo ongeveer Nederlands beste band van dit moment is. Live maken ze die reputatie ook waar.
Voorwaarde voor genieten is wel dat je graag verdrinkt in treurige americana-pop met een zware melancholische ondertoon. Het galmende gitaarspel van Alex Kabboord, de diepe baritonstem van Minco Eggersman en de sobere bastonen van Jan-Erik Stig zijn prachtig en zorgen voor een plechtige stilte in het publiek.

Soms ligt de treurige, plechtige sfeer ietwat te zwaar op de maag, maar met een afwisselend repertoire weet de band de verveling te voorkomen. Het instrumentale ‘The Sound of Someone Watching Me’ is prachtig en brengt een orkestrale kerksfeer in Ekko. De covers ‘Under the Milky Way’ (The Church) en ‘Bang’ (Doe Maar) zijn gelukkig weer opbeurend genoeg om iedereen in de zaterdagavondstemming te houden.

(31 October 2005)

kindamuzik

At The Close Of Every Day
Ook live één van de beste Nederlandse bands van nu.
29 October 2005, Ekko, Utrecht (NL)
tekst: Ernst-Jan Hamel

Huiskamervraag: wat verbindt The Band, Death From Above 1979, The Eagles, ZzZ, en at the close of every day? Antwoord: zingende drummers. Die zang-drum combinatie vergt een enorme concentratie, en daarom zijn er waarschijnlijk zo weinig. Eén voet voor de bassdrum, de ander voor de pedaal van de hi-hat. Met de handen de snaredrum, de trommels, de hi-hat en de bekkens. En dan ook nog de teksten onthouden, zuiver zingen en je hoofd bij de microfoon houden. ‘Multitasken’ in de overtreffende trap.

Minco Eggersman is één van die zeldzame zingende drummers. Het is fascinerend hem in Ekko bezig te zien. Alsof zijn armen en benen autonoom van de rest van zijn lichaam bewegen, zó ontspannen zingt hij in de microfoon. Dezelfde stoïcijnse trance zie je bij de andere bandleden – de Deense bassist Jan-Erik Stig en gitarist Alex Kabboord – en bij het publiek. En dat is een godsgeschenk bij een volle concertzaal op zaterdagavond.

De nieuwe plaat, De Geluiden van Weleer, is onlangs uitgebracht en is eens temeer het bewijs dat at the close of every day (uit religieuze overwegingen met kleine letters geschreven) zo ongeveer Nederlands beste band van dit moment is. Live maken ze die reputatie ook waar.
Voorwaarde voor genieten is wel dat je graag verdrinkt in treurige americana-pop met een zware melancholische ondertoon. Het galmende gitaarspel van Alex Kabboord, de diepe baritonstem van Minco Eggersman en de sobere bastonen van Jan-Erik Stig zijn prachtig en zorgen voor een plechtige stilte in het publiek.

Soms ligt de treurige, plechtige sfeer ietwat te zwaar op de maag, maar met een afwisselend repertoire weet de band de verveling te voorkomen. Het instrumentale ‘The Sound of Someone Watching Me’ is prachtig en brengt een orkestrale kerksfeer in Ekko. De covers ‘Under the Milky Way’ (The Church) en ‘Bang’ (Doe Maar) zijn gelukkig weer opbeurend genoeg om iedereen in de zaterdagavondstemming te houden.

(31 October 2005)
Meer At The Close Of Every Day op KindaMuzik:
» Album recensie: The Silja Symphony
» Album recensie: The Sound of Someone Watching Me
» Album recensie: The Sound of Someone Watching Me
» Album recensie: De Geluiden Van Weleer.
Meer At The Close Of Every Day daarginds:
» Bezoek de officiele site

www.myrrhe.nl

At The Close Of Every Day – De geluiden van weleer

Nederlandstalig mag op het moment helemaal. Niet alleen volkshelden zoals Frans Bauer en Jan Smit doen het goed, ook de nederhoppers en bijzondere liedjesschrijvers zoals JW Roy, Erik de Jong (Spinvis), Meindert Talma en Harold K. De juiste tijd en plaats voor het nieuwe album van At The Close Of Every Day dus. Na het succes van het debuut Zalig zijn de armen van geest, en dan met name de titeltrack, besloten Minco Eggersman en Axel Kabboord een gehele emopopplaat in de moedertaal te maken, geïnspireerd door de tijd waarin hun grootouders leefden.

Was Zalig zijn de armen van geest (2002) minimalistisch en ingetogen, het 3voor12-awardwinnende The Silja Symphony (2004) was volwassen en steviger. De geluiden van weleer blijft in de buurt, maar heeft een folkloristischer tintje. Geen overdubs in de buurt van Minco's vocalen, veel gebruik van de beatring, gitaren met een zweem van Sixteen Horsepower (waar At The Close Of Every Day mee toerde) en hoge orgeltjes die aan The Innocence Mission (een van de favorieten van Minco en Axel) doen denken.

Een plaat vol nostalgische beelden van dorpjes, dijken en boerderijen (“Uffelte”, “Waterland”). Soms vooruitblikkend in de toekomst (“Duizend jaar”), soms verrassend dichtbij (“Ik weet”). Dit alles met de vertrouwde melancholie, (helaas) wel wat meer beschouwend dan persoonlijk. Het talent van Minco en Axel ligt erin elke plaat een andere sfeer mee te geven, en zo is deze plaat geen herhalingsoefening maar een unieke verzameling liedjes die erg natuurlijk klinkt. Tel daarbij een cover van Doe Maar, een duet met Spinvis en het artwork: de cd is verpakt in een liedboek vol tekeningen en notenbalken. De geluiden van weleer blijkt een waar collectors item geworden waarmee de band zichzelf overtroffen heeft.

3voor12

De mannen van Minco hebben dé oplossing gevonden tegen illegaal downloaden: heel mooi artwork maken. Dit keer in de vorm van een heus liedboek. Hellend vlak is een mooi duet met Spinvis. Dat is trouwens de beste remedie tegen illegaal downloaden: gewoon hele goede muziek maken.

www.fok.nl

CD: At The Close Of Every Day - De Geluiden Van Weleer
Gepost door Michel (methodmich) - zondag 18 september 2005 @ 07:07
Liederen van troost en bemoediging
De bio van ATCOED vertelt het verhaal achter de keuze om met een Nederlandstalig album te komen. Eggersman en Kabboord wilden hun verleden en achtergrond in beeld brengen en "liederen van troost en bemoediging" schrijven. Een loffelijk streven in deze barre tijden. Het verraadt een zekere religieuze achtergrond en goed beschouwd is troosten en bemoedigen ook bij uitstek een functie die religies zouden moeten hebben. Denk echter niet dat de heren je willen bekeren of hun mening er door willen drammen. Nee, ook fervent atheïsten kunnen aan De geluiden van weleer het nodige luisterplezier beleven.

Alle nummers klinken namelijk als een kerkklok. Melodieus zit het goed in elkaar, terwijl eenvormigheid wordt vermeden. Bovendien is de Nederlandse taal absoluut geen verarming binnen het geluid van ATCOED. Het past wonderwel goed, hoewel het vreemd blijft een band die je vooral van Engelstalige songs kent ineens in je moerstaal te horen zingen. De ietwat donkere stem van Eggersman klinkt daarbij fijn en vertrouwd, waardoor troost en bemoediging dichterbij lijken dan je misschien vermoedt. Door bovendien de omlijsting bewust klein te houden, schiet men het doel nergens voorbij. Gitaar, bas, drum, orgel en zang is ruim voldoende om de boodschap over te brengen. Echte calvinisten zijn dan ook wars van toeters en bellen. De heren deden overigens alles samen. De enige die gezellig aan mocht schuiven was Erik de Jong, beter bekend als Spinvis. In Het hellend vlak verzorgt hij de tweede stem, die prima aansluit bij die van Eggersman.



Het is niet de enige song die je ergens doet denken aan de Nederlandstalige pop van Meindert Talma of Gorki, zonder dat je nu kunt stellen dat ATCOED daar erg oplijkt. Het geluid is op zich al uniek genoeg, de teksten maken het af. Die zijn, op de Jimi Hendrix / Doe Maar-cover Bang na, allemaal van ATCOED zelf. Hier zit die troost in, hierin spelen gebeurtenissen uit het verleden een rol, evenals de natuur en vooral het water en de zee. Het zijn schitterende teksten voor hen die zich kunnen laven aan poëzie en literatuur, maar duidelijk mag zijn dat zinnen als: "onthef mij van het aanzien des persoons", "tis dwingelandij waarnaar dit riekt" en "hij die steeds maar kennis gaart, maar nimmer wijsheid baart" bij de Watskeburt-generatie als abracadabra in de oren zal klinken.

Het is dan ook niet dat publiek dat deze fraaie CD tot zich zal nemen. Dat is voorbehouden aan de liefhebbers van melodieuze pop. Zij zullen songs als Uffelte en Oude man snel genoeg een plaatsje in hun hart geven, zoals alle nummers op deze plaat hun eigen charme kennen. Het is maar net waar je zelf de meeste troost en bemoediging in kunt vinden.

Dit gedurfde project verdient, ook al vanwege het werkelijk fantastische artwork dat u beslist moet zien, dan ook alle lof. Vanwege de durf, maar zeker ook vanwege de uitvoering. De geluiden van weleer is een stukje onthaasting in een al maar sneller draaiende maatschappij. Het beluisteren ervan is wellicht ook een stukje bezinning, terwijl de songs ondanks de boodschappen nog altijd veel meer VPRO dan EO zijn. Het zal mij niet verbazen als dit over tien jaar een standaardwerk in de serieuze Nederlandstalige muziek zal zijn. Mijn liedboek zal nog vaak opengeslagen worden.

Platomania

De prijs voor het mooiste artwork van dit jaar hebben ze wat mij betreft al binnen, want Geluiden Van Weleer komt in een werkelijk bijzonder fraai vormgegeven liedboekje vol met teksten met notenbalken en mooie tekeningen. De band die al enorme indruk maakte met Zalig Zijn De Armen Van Geest en The Silja Symphony overtreft met De Geluiden Van Weleer alles wat ze eerder gemaakt hebben. Voor het eerst zijn alle teksten in het Nederlands en dat is een enorme vooruitgang, aangezien de beheersing van de Engelse taal toch niet helemaal de sterkste kant is van Minco Eggermans. Bovendien komt zijn donkere stem nu beter uit de verf. Prachtige liedjes schrijven kan hij daarnaast nog steeds als geen ander, zoals hij wederom bewijst met De Geluiden Van Weleer dat zijn titel eer aandoet, want de donkere naar Americana neigende muziek klinkt alsof ze uit vroeger tijden komt. De teksten zijn echter nieuw, op de Doe Maarcover Bang na. Nu zijn er maar weinig Nederlandstalige bands die mij kunnen bekoren, dus ik weet niet of ik veel recht van spreken heb, maar wat mij betreft kunnen liedjes als Het Hellend Vlak (met Spinvis), Uffelte, Waterland en Geef Ons De Ruimte nu al bijgezet worden in het lijstje met allermooiste Nederlandstalige nummers ooit.

planet internet

At the close of everyday - De geluiden van weleer
Gepubliceerd op maandag 26 september 2005
Een prachtig boekwerkje in grootouders stijl, gevuld met liedtektsten en tekeningen: de presentatie van het nieuwe album van At the close of everyday is oogstrelend. Behoorlijk de Kift ook, met zijn zelfgemaakte animaties en de levensbeschouwende teksten over 'de jeugd, het heden en verleden en de sfeer die daarbij past' van bandleden Minco Eggersman en Axel Kabboord. Net als op voorgaande albums 'zalig zijn de armen van geest' en 'The silja symphony' zijn de liedjes erg beeldend en melancholisch van opzet, wat nog eens versterkt wordt door de lage en nasale vocalen van zanger Eggersma. De gelijkenis met Spinvis is dan ook onmiskenbaar, en het is geen toeval dat tweede nummer 'Hellend vlak' meteen een samenwerking is tussen beiden. Muzikaal is 'De geluiden van weleer' een rijk en volwassen album, maar de pretenties die At the close of everyday niet schuwt moeten je liggen. Zo kun je 'De sluimering daalt neer op mijn gelaat en bedekt m'n feilen' net zo makkelijk poëzie noemen als vergezocht. Het mist een beetje het relativerende van De Dijk en Doe Maar, waardoor de plaat wat zwaar op de hand is. Het streven om de sfeer van weleer te vangen in tekst en muziek is daarentegen goed geslaagd, en in nummers als 'Waterland' en de lofzang op het dorp 'Uffelte' kun je het Nederland van de dijken, molens en kanalen bijna proeven. Een sterk en fascinerend album derhalve, dit 'De geluiden van weleer'.

Rutger Steenbergen

Motel Magnolia

At The Close Of Every Day - De Geluiden Van Weleer
Vijf geitjes voor de bandnaam, vijf geitjes voor album titel(s), vijf geitjes voor de vormgeving en zeker vijf geitjes voor de muziek! At The Close Of Every Day heeft met hun nieuwste album 'De Geluiden Van Weleer' (subtitel 'Het Liedboek Voor De Mensen') weer een schitterend melancholisch en poëtisch product afgeleverd. Het album bevat een vooroorlogse sfeer van dorpse gemoedelijkheid en vertrouwen. Hier en daar een christelijke ondertoon. Onthaasting ten top. In 2002 verscheen hun debuutalbum 'Zalig Zijn De Armen Van Geest' (als in: zij die arm van geest zijn) en in 2004 'The Silja Symphony' dat door 3voor12 werd uitverkoren tot album van het jaar. The Silja Symphony verhaald over de ramp met de veerboot Estonia in 1994 waarbij 852 van de 989 opvarenden verdonken. Het schip The Silja Symphony kon slechts enkelen overlevenden uit het water vissen. En dan is daar nu 'De Geluiden Van Weleer" Denk aan Arab Strab, Tindersticks, Nick Cave. Denk aan liederen over vergane glorie, de tijden weleer en de tijden die komen gaan. Denk aan een verlaten kerkplein in een klein boeren dorpje. Denk aan alle intense momenten die je in je leven hebt meegemaakt. Men zegt weleens dat architectuur gestolde muziek is en evenzo is muziek vloeibare architectuur. Zo is de muziek van At The Close Of Every Day de schitterendste vervloeing van een statige ruïne

Platomania

De prijs voor het mooiste artwork van dit jaar hebben ze wat mij betreft al binnen, want Geluiden Van Weleer komt in een werkelijk bijzonder fraai vormgegeven liedboekje vol met teksten met notenbalken en mooie tekeningen. De band die al enorme indruk maakte met Zalig Zijn De Armen Van Geest en The Silja Symphony overtreft met De Geluiden Van Weleer alles wat ze eerder gemaakt hebben. Voor het eerst zijn alle teksten in het Nederlands en dat is een enorme vooruitgang, aangezien de beheersing van de Engelse taal toch niet helemaal de sterkste kant is van Minco Eggermans. Bovendien komt zijn donkere stem nu beter uit de verf. Prachtige liedjes schrijven kan hij daarnaast nog steeds als geen ander, zoals hij wederom bewijst met De Geluiden Van Weleer dat zijn titel eer aandoet, want de donkere naar Americana neigende muziek klinkt alsof ze uit vroeger tijden komt. De teksten zijn echter nieuw, op de Doe Maarcover Bang na. Nu zijn er maar weinig Nederlandstalige bands die mij kunnen bekoren, dus ik weet niet of ik veel recht van spreken heb, maar wat mij betreft kunnen liedjes als Het Hellend Vlak (met Spinvis), Uffelte, Waterland en Geef Ons De Ruimte nu al bijgezet worden in het lijstje met allermooiste Nederlandstalige nummers ooit.

Musicfrom.nl

at the close of every day - 'de geluiden van weleer'

Stijl: Singer-songwriter/Hollandia (als in Americana)
Wat: cd met liedboek/liedboek met cd
Label/Eigen Beheer: Volkoren/Munich

Je hebt van die albums waar je naar uitkijkt, waarvan je van te voren weet dat ze prachtig zijn. Vol verwachting stop je zo'n schijfje in de speler en je luistert... en je luistert... en je luistert. Hemeltje, schrik je wakker, er moet natuurlijk ook nog wat over geschreven worden. 'de geluiden van weleer' (het liedboek voor de mensen) is een album en een boekje tegelijk. Het wordt daarom uitgegeven door zowel Volkoren als uitgeverij Boekencentrum en heeft dus ook een isbn nummer. Vanzelfsprekend weer prachtig vormgegeven zoals we zowel van at the close of every day als Volkoren gewend zijn. We focussen ons hier echter vooral op de muziek. 'de geluiden van weleer' is een compleet Nederlandstalig album en het grappige is dat er in eerste instantie diverse momenten zijn dat je helemaal niet door hebt dat er in het Nederlands wordt gezongen. Later zuigt de zang van Minco Eggersman je de teksten binnen en kun je zo de wereld betreden die met het woord weleer goed getypeerd is. Want, het zijn niet zozeer de geluiden van weleer (het is een at the close of every day plaat tenslotte) als wel de herinneringen aan de tijd van weleer die uit het tekstueel gebodene naar voren komen. Eggersman die de meeste teksten schreef vertelt vooral over ervaringen in zijn jeugd en doet dat zonder schaamte. Het zijn dus met name de teksten die het verleden tot leven brengen.
Voor wat betreft de muziek is het juist niet het geluid van weleer, want nog niet eerder was een atcoed-album zo gelaagd. Er is enorm veel tijd en aandacht besteed aan elke partij die op dit album te horen is. Een aantal tracks zijn duidelijk voller dan we gewend waren van het tweetal (hebben we Axel Kabboord al genoemd?). Het is niet voor niets dat we hierboven bij stijlen van "Hollandia (als in Americana)" spreken, atcoed heeft zo'n eigen geluid gevormd uit allerlei invloeden dat het haast een standaard zou kunnen zijn. 'de geluiden van weleer' kenmerkt zich verder door een uitgebalanceerde opbouw waardoor de variatie goed tot zijn recht komt. De wat eentonig aandoende, maar o zo kenmerkende zang van Minco Eggersman wordt twee keer onderbroken door een instrumentaal nummer. Voorts is er een duet met Spinvis in ' 't Hellend Vlak' en is de cover van Doe Maar's 'Bang' een opvallend buitenbeentje. En je luistert... en je luistert... en je luistert en mijmert hoe mooi het leven was, uhh is, uhh kan zijn.

Aantal Tracks: 13
Speelduur: 46:41 minuten

festivalinfo.nl

At The Close Of Everyday - The Sound Of Someone Watching Me
(DVD - Volkoren)

Ik heb het niet zo op live registraties. Misschien is het een erfenis uit de jaren tachtig dat ik hierbij vooral moet denken aan bewegende decors, aan kabels rondvliegende bandleden en pyrotechnics. Gezien de doorgaans sobere sfeer bij concerten van het (praktisch geheel) Nederlandse at the close of everyday (vanaf nu afgekort tot atcoed), zijn hier echter geen van deze halsbrekende toeren te verwachten. Dat stemt alvast gerust.

De dvd laat het optreden zien wat de band eind november 2003 gaf in Brussel, in het voorprogramma van het Amerikaanse 16 Horsepower. Aangezien het album The Silja Symphony (vorig jaar nog door 3voor12 verkozen als beste Nederlandse album van het jaar) op dat moment nog niet was uitgebracht, ligt de nadruk tijdens dit concert op de nummers van debuut Zalig zijn de armen van geest. Het gelijknamige nummer opent het concert, om daarna direct over te gaan in het intieme the drive-way. Intiem is toch al het sleutelwoord op deze dvd. De nummers van atcoed zijn stuk voor stuk opgebouwd rond breekbare gitaarloopjes en subtiele drums. Ook de beelden sluiten prima aan bij deze sfeer. Stemmige beelden in grijstint met mooie shots; veelal in close-up en traag wisselend, waardoor het geheel gelukkig niet verwordt tot een onrustig geheel. Toch wordt het op den duur allemaal een beetje eentonig. Veel nummers hebben een eenduidige opbouw en ook de stem van zanger Minco Eggersman is niet bepaald afwisselend. Gelukkig maken een aardige cover van The Church, een gastbijdrage van 16 Horsepower zanger Dave Edwards in het wat heftigere September glass en een tweetal schitterende nummers als afsluiting van het concert, veel goed. De extra’s, waaronder een lekker ongedwongen interview met de band tijdens een rondwandeling door de binnenstad van Brussel zijn tevens aardig. Daarmee is deze dvd wellicht niet zozeer een aanvulling op de twee eerder verschenen studio albums van de groep, maar zal de liefhebber van at the close of every day toch genoeg te genieten hebben met deze vooral eerlijke concert registratie.

soundslike.be

Ik kan me geen warmere, sympathiekere band van boven de Moerdijk inbeelden dan At The Close Of Every Day. 'The Sound Of Someone Watching Me' is een mooi godsgeschenk in de vorm van een dvd. Deze sobere, hartverwarmende beeldcollage is het relaas van één dagje At The Close in een zwart-wit Brussel. At The Close Of Every Day toerde in 2003 in het gezelschap van 16 Horsepower. Hun label Volkoren heeft er meer dan goed aan gedaan om dit schitterende pareltje in beeld te zetten. Het concert werd live opgenomen in een volle Ancienne Belgique en al vanaf het openingsnummer grijpen deze jongens je hand vast. Op een haast ellendig eerlijke, sacrale manier bewierookt ATC hun volgelingen. Hedonisten worden er zowaar stil van en de kracht van de groep is zelfs in staat om hún overtuiging aan het wankelen te brengen. “September grass” is één van de vele hoogtepunten van de set en niet alleen omdat 16 Horsepowers opperhoofd David Eugene Edwards het trio komt ondersteunen. Naast al deze knappe kunststukjes kan je ook nog genieten van een wandeling door hartje Brussel, interviews, een fotogalerie en backstage footage. Nederland, volk van Oranje, koester deze 3 teddyberen en stop ze voor het slapengaan onder met de mooiste adjectieven. Slaapzacht…

oor

Bevat: een liveshow in de AB in Brussel (in het voorprogramma van 16 Horsepower) en een stadswandeling annex documentaire.
Speelduur: 80 minuten.
Wat is er te zien en te horen: Het geluid van iemand die naar me kijkt. In het geval van at the close of every day is dat in de AB hooguit een kuchje. Verkouden zeker. Verder alleen beschaafd applaus van het uiterst beschaafd publiek. Ik kan me voorstellen dat dat wel eens anders is. Niets erger dan geouwehoer tijdens mooie, stille liedjes. De groep van zanger/drummer minco eggersman, gitarist axel kabboord en hun Noorse bassist jan-erik stig dwingt dat respect af. Ook al kun je deze dwarsdoorsnede van hun oeuvre en die ene fraai getoonzette cover van under the milky way als weinig opwindend ervaren. Die cover is van een band die niet helemaal toevallig The Church heet. De in stemmig zwart/wit getoonde set begint met de op muziek gezette bijbeltekst zalig zijn de armen van geest en wordt nagenoeg afgesloten met het lied the jesus heart. De ook niet bepaald ongelovige David Eugene Edwards van 16 Horsepower schuift een nummertje aan en in de bijgevoegde, bijzonder onderhoudende stadswandeling door Brussel komen we veel over de karakters van deze sympathieke band te weten. En dat minco zijn fraaie drumstel vond op een zolder van een kerkje en het voor een luttel bedrag op de kop tikte. Een geschenk van boven. Net als zijn liedjes.
Extra’s: een fotogalerij in al even stemmig zwart/wit.
Oordeel: even een moment van bezinning. Shit, de rijst kookt droog.

BN/De Stem

Woensdag 30 maart 2005 - Het laatste studioalbum van At The Close Of Every Day werd door VPRO’s ‘3voor12’ uitgeroepen tot de beste cd van 2004..

Omdat uit zowel de verpakking als de emotionele songs op de cd ‘The Silya Symphony’, handelend over de ramp met de veerboot Estonia waarbij in 1994 bijna 1000 opvarenden het leven lieten, veel liefde, kennis van zaken en betrokkenheid sprak. Een bewonderenswaardig mooi en menselijk project.

De groep van zanger/drummer Minco Eggersman (ooit Rollercoaster 23, tevens The Spirit That Guides Us en ME), gitarist Axel Kabboord (tevens This Beautiful Mess) en de Deense bassist Jan-Erik Stig grossiert in gevoeligheid, stemmigheid, beschaafdheid en diepmenselijke emoties. Niet voor niets heette hun debuut ooit ‘Zalig Zijn De Armen Van Geest’, naar de gelijknamige bijbeltekst. ‘The Sound Of Someone Watching Me’ is de titel van een registratie van een optreden van de groep in de Ancienne Belgique in Brussel. Omdat het stille publiek daar aandachtig luistert en de daar aanwezige gitarist David Eugene Edwards (16 Horsepower) een nummertje mee kwam spelen. De songs zijn vooral stil, traag, sober en stemmig. Wars van trends. Alleen spectaculair in hun eenvoud. Maar wie de op de dvd aanwezige interviews, geschoten tijdens een onderhoudende stadswandeling door Brussel, goed op zich in laat werken, krijgt een warm gevoel van binnen. Omdat dit geen egotrippers zijn, maar aardige muzikanten met mooie liedjes die ergens over gaan. Over ingrijpende gebeurtenissen als de dood van een moeder bijvoorbeeld. Goudeerlijk. (Label: Volkoren/Munich)

www.musiklivet.com

Skriv in på
Denna livekonsert spelades in 12/11 2003 på Ancienne Belgique i Bryssel och finns utgiven på både dvd och cd.
Deras föregående studioskiva, The Silja symphony, var gripande god musikalisk underhållning som textmässigt kretsade kring Estoniakatastrofen. På scen har musiken tagit ett kliv åt än mer melankoli och låtarna inom gebiten pop/singer-songwriter/lo-fi fångar mitt intresse på samma omedelbara sätt som tidigare. Sångerna framförs väl och även om jag önskat att favoriten Blackout varit med är det en god avvägning mellan nyare och äldre låtar.

Visuellt blir det kanske inte så värst spännande. Spelningen är filmad i svartvitt och kameravinklarna hade gärna fått vara några till. Om man skall vara krass är väl det näst mest spektakulära i hela scenshowen när Axel Kabboord reser sig upp och byter gitarr. Som mest spännande blir det i Spetember grass där bandet får sällskap av David Eugene Edwards (16 Horsepower, Woven hand) på gitarr vilket förgyller, den redan utsökta, låten lite extra.

Som extramaterial får vi följa med medlemmarna på en promenad i Bryssel. De kollar lite i spellokalen, kickar lite boll, signerar skivor, soundcheckar, fikar och beklagar sig lite över att de inte har så mycket pengar. Det är rätt kul faktiskt men tyvärr pratar de mest på holländska och det är inte helt enkelt att hänga med.

Trots lite kritik är det inte så mycket att tveka på faktiskt. De här tolv låtarna tar en självklar plats i skivsamlingen och skivan/dvdn rekommenderas å det varmaste.

ROGER BENGTSSON
Publicerad den 27 mars 2005 09:54

Kwadratuur.be

CD-besprekingen

30/03/2005

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
‘The Sound of Someone Watching Me’

At The Close Of Every Day (ATCOED) is een afgesplitst project van dat andere Nederlandse postrock collectief This Beautiful Mess. Reeds zestien seizoenen lang genereert dit trio met vakkundige precisie bloedmooie gitaarpopsongs die met hun broze, sombere karakter geen noot te veel bevatten. Dat valt goed op te maken uit deze weergave van een concert in de Brusselse Ancienne Belgique op 12 november 2003, waar de kille herfstsfeer van buiten zwaar in doorklinkt. Naast een mooi en introvert concert (zwart/wit weergegeven) bevat deze fijne dvd ook de noodzakelijke backstage beelden, een korte wandeling door Brussel en wat meer bandinfo. Die doen in feite allemaal niet zo terzake. De basis blijft een bloedstollend en memorabel concert.

Een klein uurtje, meer hoeft het allemaal niet te duren. Met elf liedjes en één bis walst ATCOED het aanwezige publiek plat en laat het in stille verstomming achter. De zorgvuldige, erg breekbare puzzel die zanger / drummer Minco Eggersman, gitarist Axel Kabboord en de Noorse bassist Jan-Erik Stig in elkkaar weven siert in al zijn eenvoud. De akoestische, opbouwende nummers van deze jongens bloeien langzaam open en de door gitaar herhaalde klankpartijen vormen een weemoedige ritmiek die door de zang bekrachtigd wordt. Door deze twee vaak op dezelfde lijn te zetten zorgt de band voor een eenvoudig, maar wel overtuigend geluidsbeeld. Toegegeven, de cover 'Under the Milky Way' klinkt met ondersteuning van een nogal onhandig rollende gitaarrif veel te kaal en een beetje meer muzikaal enthousiasme zou deze jongens bij momenten niet misstaan. Maar het is juist die bescheiden ingetogenheid die hun kracht bepaalt. Stiltes zijn voor ATCOED even belangrijk als ingevulde klanken en het schuifelend drumwerk zou plaats kunnen maken voor

helse taferelen, maar doet het niet. Dat maakt dat de slidende gitaar van gastmuzikant David Eugene Edwards (16 Horsepower) nogal overbodig het mooie 'September Grass' tracht in te kleuren. Eenvoud siert, zolang ze niet verveelt. Dat heeft deze band mooi begrepen.

Spanning of echte voldoening kan uit deze gitaarpop niet direct gehaald worden, rustgevende schoonheid echter des te meer. Op en neer bewegende camera's en de grijze, sobere beelden getuigen van een groot doe-het-zelfgehalte en vullen deze muziek prima aan. Het gedeelte achter de schermen lijkt op één grote AB promofilm (hoewel de ijskasten in de lobby's slechts half gevuld zijn) en is dus nogal overbodig. Neemt niet weg dat dvd er eentje is om te koesteren.

Johan Giglot

DVD / Volkoren / Volkoren (Volkoren11)

contrapunt

pop nocturn (astro). el segon disc dels holandesos se centra el naufragi d'un vaixell estonia a les aigues del baltic; una unitat tematica no gaire alegre, pero que casa perfectament amb les seves melodies glides i amb l'aire introspectiu que planeja des de l'obertura simfonica del disc. sembla ser que van aconsequir certa notorietat publica amb una versio de the church, un grup australia tambe maleit, i la comparacio val quanta a l'emocio continquda que hi ha en la musica d'ambdues bandes. com uns mogwai mes pop o uns smog menys country, atcoed s'han convertit al benelux en un fenomen musical dins de les emossores independents. ara provensort fora del centre d'europa am el disc mes hipnotic i epidemicament contagios d'aquest inici d'any.

Music Minded

iets later dan de gelijknamige live-cd verscheen onlangs ook de dvd-versie van het optreden dat at the close of every day op 12 november 2003 gaf in de brusselse prachtzaal ancienne belgique. meer dan de live-cd voegt deze dvd werkelijk iets aan de studioalbums. in de in zwart-wit geschoten concertregistratie zie je namelijk de gezichten achter de liedjes. geconcentreerde gezichten die zich vol inlevingsvermogen door het repertoire werken. repertoire waarbij termen passen als vertild, emotioneel en sober. en hé daar zien we david eugene edwards van 16 horsepower meespelen. verder 2 extra's: een fotogalerij en een boeiendedocuwandeling door brussel. die laatste voert door ene knus café, waar gitarist kabboord en zanger minco eggersman wat nummers vertolken. kippenvel! verder horen we waar minco zijn drumstel vandaan heeft: vam de zolder van een kerk. hij mocht het voor honderd gulden meenemen. de noorse bassist jan-erik stig verteld lachend dat de straatmuzikanten in brussel meer geld verdienen dan zij. en dat die waarschijnlijk ook meer pbuliek hebben. de liefde voor de muziek gloreert in deze fraarvormgegeven dvd, waar van het ontbreken van speciatularie extra's geen gemis is.

www.thebellemusic.com

Un barco preparado para zarpar, gente despidiéndose, ilusiones, sueños, una alegría contenida flotando en el aire, incertidumbre... the departure es el instrumental que abre el disco. Un disco fascinante y muy peculiar. Al fin y al cabo nació inspirado por una gran desgracia. Axel Kaboord y Minco Eggerman (conocidos por proyectos como This Beautiful Mess o Rollecoaster 23) quedaron impresionados al ver un documental sobre el accidente del ferry Estonia que el 27 de Septiembre de 1994 se hundió en el mar Báltico llevándose 852 de las 989 vidas que había en él. La cuidadísima presentación, el libreto, los dibujos que acompañan las letras... todo deja ver que es un trabajo en el que han puesto todo sus esfuerzos, y el resultado es una perfecta dedicatoria a las víctimas y a su familia, amén de uno de los discos más sorprendentes de este 2004. El estilo que usan para contar las canciones es un suave post-rock a ratos eléctrico a ratos acústico, pero siempre al servicio de la melodía y de los cuidadísimos textos.

Quizás alguien se teme un disco tremendamente depresivo, pero no. Han tratado el tema recorriendo todas las perspectivas. Muchas canciones llevan nombre de personas, cuentan historias de gente como la que iba en ese barco... otros temas se dedican al después, a los que quedan, a los que siguen viviendo (como la dulce nana when their spirits surround me). Sinceramente, casi cada canción merece ser destacada. Pero me contendré y sólo me extenderé con una de mis favoritas: 4 seasons. Con un comienzo frágil, una guitarra acústica y con los pies pegados al suelo, sintiendo la soledad, sabiendo que algo pasó y desde entonces todo será distinto. Así discurre el tiempo, hasta que llega un momento en el que sobran las palabras. La canción parece agonizar, pero es realzada y echa a volar en un pasaje instrumental simplemente precioso.

El disco acaba cerrando el círculo con una recopilación de sonidos y grabaciones referidas a la noticia del naufragio y con la poética y simbólica all things end in waters.

Como ellos dicen en una de sus letras “I’ve seen winter rain come down in July like a sorrowed sober song resounding a clear blue sky”. Así es su música y a mí, me encanta.

www.thebellemusic.com

Un barco preparado para zarpar, gente despidiéndose, ilusiones, sueños, una alegría contenida flotando en el aire, incertidumbre... the departure es el instrumental que abre el disco. Un disco fascinante y muy peculiar. Al fin y al cabo nació inspirado por una gran desgracia. Axel Kaboord y Minco Eggerman (conocidos por proyectos como This Beautiful Mess o Rollecoaster 23) quedaron impresionados al ver un documental sobre el accidente del ferry Estonia que el 27 de Septiembre de 1994 se hundió en el mar Báltico llevándose 852 de las 989 vidas que había en él. La cuidadísima presentación, el libreto, los dibujos que acompañan las letras... todo deja ver que es un trabajo en el que han puesto todo sus esfuerzos, y el resultado es una perfecta dedicatoria a las víctimas y a su familia, amén de uno de los discos más sorprendentes de este 2004. El estilo que usan para contar las canciones es un suave post-rock a ratos eléctrico a ratos acústico, pero siempre al servicio de la melodía y de los cuidadísimos textos.

Quizás alguien se teme un disco tremendamente depresivo, pero no. Han tratado el tema recorriendo todas las perspectivas. Muchas canciones llevan nombre de personas, cuentan historias de gente como la que iba en ese barco... otros temas se dedican al después, a los que quedan, a los que siguen viviendo (como la dulce nana when their spirits surround me). Sinceramente, casi cada canción merece ser destacada. Pero me contendré y sólo me extenderé con una de mis favoritas: 4 seasons. Con un comienzo frágil, una guitarra acústica y con los pies pegados al suelo, sintiendo la soledad, sabiendo que algo pasó y desde entonces todo será distinto. Así discurre el tiempo, hasta que llega un momento en el que sobran las palabras. La canción parece agonizar, pero es realzada y echa a volar en un pasaje instrumental simplemente precioso.

El disco acaba cerrando el círculo con una recopilación de sonidos y grabaciones referidas a la noticia del naufragio y con la poética y simbólica all things end in waters.

Como ellos dicen en una de sus letras “I’ve seen winter rain come down in July like a sorrowed sober song resounding a clear blue sky”. Así es su música y a mí, me encanta.

SBS6Text

at the close of every day
'the sound of someone watching me van de band atcoed dat eerder op CD verscheen, is sinds enige tijd ook beschikbaar op dvd. et betreft hier de live-registratie van een concert in Brussel waarbij er een hoofdrol is voor David Eugene Edwards van 16 Horsepower. De eerste dvd van at the close of every day biedt daarnaast allerlei interessante extraatjes.

www.espacio3.com

El segundo disco de los holandeses At The Close Of Every Day, atcoed para los amigos, parte de las premisas de un disco conceptual -el naufragio de un buque estonio en aguas del Báltico- para despachar trece canciones por las que se cuela lo mejor de (Smog), gracias a esa manera susurrante de cantar, algo de Sparklehorse y, aunque suene raro, los Lemonheads más comedidos y serios, ¿dudas?, pues escucha "The Maria tales" o "Blackout".

Tristeza, melodías que solo se dejan despuntar unos segundos y personalidad propia para un trabajo personal en el que destacan cortes como "September grass", "The new year day" y la épica "40 years". /Gustavo "Bambino" Zapico/

The Belle Music.com

At The Close... grabados en directo
30.12.04
Los holandeses At The Close Of Every Day, que recientemente han visto editado en Astro su segundo álbum The Silja Symphony, sacan ahora a la luz un disco en directo que, bajo el título de The Sound Of Someone Watching Me, recoge el concierto que el dúo dio en Bruselas y que contó con la presencia de David Eugene Edwards de 16 Horsepower. El concierto está también disponible en un DVD con numerosos extras que incluyen una entrevista.
El sello Astro tiene previsto hacer llegar al público español estas dos novedades.

Zweeds blad

Den 27e September 1994 förliste fartyget Estonia med flertalet av sina passagerare i havets kalla vatten. Ett av de första skeppen som, efter att ha mottagit Estonias nödrop, anlände till olycksplatsen var The Silja symphony.
By the close of every day har knåpat ihop tretton små godbitar med fiktiva betraktelser som på olika sätt anknyter till händelsen. Musiken är av det melankoliska slaget men glädjande nog är texterna inte så dystra som man skulle kunna förvänta sig utan ter sig närmast hoppingivande. Sista versen i Blackout har blivit en personlig favorit: I think there is hope for what we share / since we can’t seem to black out something / ´cause in the wake of love, this everlasting love / one can’t seem to black out something. De vackra pennteckningarna i häftet beskriver själva förlisningen och avslutas med att The Silja symphony plockar upp människor ur livbåtarna. Jag kan inte låta bli att lägga in en Kristus-symbolik i det, men kan inte gå i god för att det är ett medvetet drag av den holländska duon.
Tyvärr missade jag dem när de värmde upp för 16 Horsepower på deras senaste Sverigebesök. Efter en så helgjuten platta som denna vill jag helst inte göra om det misstaget igen.

www.popchild.com

Es sorprendente como actúan los mecanismos de los sentimientos humanos; como un hecho que, en un principio, no debería afectarnos mas allá de ver una noticia en la televisión o leerla en la prensa para luego olvidarla casi de inmediato, se convierte en un peso insoportable y nos crea una congoja en el alma que nos hace sacar lo mejor que llevamos dentro.

Algo así les debió ocurrir a los componentes de At The Close of Every Day cuando visionaron un documental sobre el hundimiento del ferry Estonia en el mar Báltico y decidieron crear todo un disco sobre la tragedia y dedicárselo a todas las victimas del naufragio y a todas las personas que perdieron a un ser querido.

At The Close Of Every Day es un dúo formado por los veteranos e hiperactivos músicos daneses Axel Kabboord y Minco Eggersman provenientes de los proyectos paralelos como The Beautiful Mess y Rollercoaster 23 y que editan ahora su segundo álbum "The Silja Synphony", primero que se publica en España.

Partiendo de esta idea para crear un disco conceptual, Axel y Minco nos hablan, a través de trece temas, sobre el amor, la fe, la perdida irrecuperable… en un precioso tratado de melodías bellamente tristes y unas historias impregnadas de un dramatismo desolador.
Emocionante y emotivo el disco se inicia con el precioso instrumental "Departures" y a partir de aquí la fría (como el propio mar Báltico) voz de Axel, acompañada por una calida instrumentación, te va introduciendo, poco a poco, en los vaivenes de un barco golpeado por las furiosas olas de los mares del norte, hasta conseguir que tu alma zozobre perdida a la deriva.
Las magistrales "September Grass" y "4 Seasons", la historia de amor que emerge en "The Maria Tales", la enérgica "Blackout", el escalofriante instrumental "The Estonia Situation" donde tan solo oímos la voz que narra la noticia del naufragio y la marinera "All Things End In Waters" que cierra el disco convierten a The Silja Symphony en una de las sorpresas mas gratas de este año que ya empieza a mostrar sus primeros estertores.

www.sdrwebzine.com

La primera vez que escuché el nuevo disco de los holandeses The Silja Symphony, el remarcado carácter oscuro del LP me pareció excesivamente asfixiante, tanto por la oscuridad de sus canciones como por las arritmias que adornan su particular estilo.
Eso ha sido esta mañana. Ahora, frente a mi pc y con la ayuda de unos auriculares, me enfrento a un disco sobrecogedor en todos los sentidos. Por sus densidades. Por la personalidad de una voz que puede trasmitir tanta tranquilidad como desasosiego. Por unos temas que se te clavan con arrebatos de pop tocado de post. Por un disco que, dentro de tú cabeza describe el naufragio del buque Estonia en las aguas del Báltico. At the close of every day recoge trece temas que van desde la emotividad de “The departure” (c.1) hasta el hedonismo de “The Maria tales” (c.3), de la introspección de “When the spirits surround me” (c.4) hasta momentos más rockistas con “Balckout” (c.9), sin dejar de hacer guiños psicodélicos con unos juegos de voz que, sin lugar a dudas, es una de las grandes bazas de la banda.
Presentarlo como el disco del año puede que sea un tanto exagerado (aunque según la VPRO,-como Radio 3 española-, lo han catalogado como el mejor disco publicado en Holanda), pero que The Silja Symphony van a crear una nueva caterva de adeptos, eso es seguro vamos.

www.muzikalia.com

At the close of every day (atcoed), el duo formado por Minco Eggersman (volkoren) y Axel Kabboord (this beautiful mess), debutaron en el año 2002 con el álbum ``Zalig zijn de armen van geest´´ y su ep ``If you spoke to me´´ fue la continuación en el 2003, ambos discos muy bien recibidos en todo el mundo a nivel indenpendiente, con su omnipresente sobriedad y melancolía, que traen a la mente reminiscencias de Low, Red House Painters y Smog.

``The silja symphony´´ es el Segundo disco y está inspirado en un documental sobre el desastre del ferry ``Estonia´´ en 1994.

Las canciones, algunas de las cuales se escribieron antes de ``Zalig´´, tratan sobre la pérdida, la esperanza, la fe y las cosas que irremediablemente se convierten en pasado. Todas las canciones componen de alguna forma un ``todo´´ único, desde el instrumental que abre el disco, ``The departure´´, hasta la canción marinera que cierra el álbum, ``All things end in waters´´.Musicalmente, Atcoed han crecido más allá de ``Zalig´´ y es más cercana a lo que ya se pudo apreciar en el EP intermedio ``If you spoke to me´´. ``The silja symphony´´ trae a la mente la inventiva y vulnerabilidad de Ida o Low, como por ejemplo en ``New day revival´´ o la magistral ``Higher, brighter´´: pero también puede llegar a momentos más rockistas, al estilo de los primeros Pavement o Pedro the Lion (``September grass´´), pero por encima de todo, en lo más íntimo, combina una voz oscura con una base instrumental cálida y suave, lo que en definitiva constituye un sonido no sólo único, sino también personal.

``The silja symphony´´ es el viaje de un pequeño barco en un mar violento, frío, trayendo después de la catástrofe comfort y chocolate caliente a toda la gente empapada que pudo salvarse subiendo a bordo... Ese contraste de drama y calidez es la perfecta metáfora de lo que es el sonido del grupo y lo que dicen sus canciones.

music minded

Wat is de meerwaarde van een livealbum van at the close of every day? Want de groep, bestaande uit drummer/zanger Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord, mag dan al flink wat schitterende nummers hebben gemaakt, at the close nou niet direct bekend als spectaculaire liveact. De opnamen van dit album werden gemaakt in Brussel, waar at the close als voorprogramma fungeerde van 16 Horsepower. Met veel concentratie en inlevingsvermogen werken ze zich door met name veel nummers van het prachtdebuut Zalig Zijn De Armen Van Geest. De versies wijken niet heel erg af van de studio-opnamen, maar voor wie beide studioalbums al bezit is het evengoed genieten geblazen. Door Jeroen Fidder, waardering 7.

www.lanetro.com

The Silja Symponhy (Astro)

Tensión, electricidad comatosa y baterías de juguete. Todavía hay vida en el post-rock.

En ocasiones la música es el único punto de contacto con la realidad. La vida moderna es tan oscura y complicada que en ocasiones una buena canción puede sacarte de lugares a los que no tenías ninguna intención de llegar. The Silja Symphony puede ser perfectamente uno de esos punto de anclaje con el mundo real.
Un disco tan frío como las aguas en las que cuentan se inspiraron para componer estas trece piezas que sirven de homenaje a las víctimas del accidente de un ferry en el Mar Báltico. Canciones dramáticamente bellas, melodías tristes y gélidas que desembocan en una sensación reconfortante. Al ser una banda prácticamente desconocida en nuestro país ­ni siquiera los críticos más enteradillos estaban demasiado al tanto de la existencia de este dúo, por lo que no hay posibilidad de enfrentarse al álbum con demasiados prejuicios.

A primera vista se trata de un ejercicio de post-rock instrumental bastante cercano en sus planteamientos, ­aunque no en la forma, al slowcore de bandas como Codeine o Slint. Aunque objetivamente no tiene mucho sentido porque la electricidad a bajas revoluciones planea sobre todos los temas del álbum desde la primera vez que lo escuché tuve la impresión de estar ante un disco de slowcore acústico. Introducciones poderosas, cambios de ritmo, sombras que planean sobre las canciones y que de repente explotan en un terremoto eléctrico...
A pesar de todo, no es un disco depresivo ni lúgubre. La voz juega un papel muy importante en este caso, tan cercana a Red House Painters como a Low Barlow (Sebadoh) en los temas más rápidos.

Las canciones tienen una estructura cuidada y concisa. Salpicadas con maravillosos detalles acústicos y vientos gélidos como los del Mar del Norte, convierten este The Silja Symponhy en un artefacto sonoro con muchas posibilidades de ser uno de los discos del año, aunque sólo la portada casi justifica por sí sola la compra del disco. Astro ha realizado una cuidada adaptación del artwork original a base de ilustraciones sobre fondo negro y letras manuscritas. Texto Por Javier Ruiz

norman records weekly update

We also have a small number of smashing ATCOED live CDs featuring some duffer from 16 Horsepower, a band I'm utterly unacquainted with, I'm afraid!

platomanie

the silja symphony van at the close o eevery day won onlangs de 3voor12 award voor het beste nederlandse album van de afgelopen twaalf maanden. zeldzaam mooi, noemde mijn collega dat album in een recensie. na de release van dat album ging de band op tournee met sixteen horespower. daarbij werd op 12 november vorig jaar ook het ancienne belgique aangedaan. dat intieme optreden is nu verschenen als the sound of someone watching me, dat nummers bevat van het debut zalig zijn de armen van geest en the silja symphony. meest opvallend is dat david eugene edwards minco eggersman (die onlangs nog een mooie plaat uitbreacht onder de naam ME), axel kaboord en jan-erik stig bijstond op gitaar. het resultaat is een sfeervolle plaat die wellicht niet zoveel toevoegt, maar die wel laat horen dat alle lofuitingen aan het adres van deze band tercht zijn (MvR)

Nederlands Dagblad

wie ooit een optreden van at the close of every day meemaakte, weet van de bijzondere sfeer die deze twee zeeuwse jongens - met hulp van een deen op de bas - weten neer te zetten. leadzanger minco eggersman, die zich steevast achter de drums nestelt, tikt zachtjes af, een zuivere gitaar weerklinkt en dan komen de spannende woorden: 'zalig zijn de armen / van geest doch rijk van kracht...' de nu uitgekomen live-cd 'the sound of someone watching me' is een uiterst getrouwe weergave van zo'n sferisch concert, opgenomen op 12 november 2003 in brussel, wanneer ze in het voorprogramma van sixteen horsepower spelen. hoogtepunt is 'september grass', waarop horsepower-frontman david eugene edwards zich aan de gitaar zet. zijn slepende gitaarspel kringelt als rook door het smeulende gitaarvuur van kabboord. het is in één woord fascinerend, on-nederlands.

Goddeau.com

Afdrukken


Onhollands goed en veel te lang genegeerd, blikt At The Close Of Every Day terug op haar debuut met deze live-CD. Tussen de registratie en het album liggen echter ook nog een EP en een conceptalbum. Tot tranen toe bewogen stond onze wereld een album lang stil.

At The Close Of Every Day wist met haar debuut 16 Horsepowerfrontman David Eugene Edwards dermate te charmeren dat de man hen op sleeptouw nam doorheen hun Europese tour. Het resultaat: een pracht van een live-registratie (AB, 12 november 2003).

Het getuigt van lef of idiotie om een live-album uit te brengen terwijl je de facto nog maar één album uitgebracht hebt. Bij At The Close Of Every Day betreft het echter geen van beide. Tussen het beruchte optreden in onze eigenste AB en het live-album door hebben ze niet alleen de mooie If You Spoke To Me EP uitgebracht maar ook het door 3voor12 terecht tot album van het jaar uitgeroepen conceptalbum The Silja Symphony.

The Sound Of Someone Watching Me opent gedurfd met het Nederlandstalige “Zalig zijn de armen van geest” uit hun gelijknamige debuut. De toon is onmiddellijk gezet voor een avond van ingetogen en intimistische nostalgie die spitsbroeders 16 Horsepower in haar zachtere momenten ook weet te bereiken.

Een set lang worden we getrakteerd op hoogtepunten uit het debuut Zalig zijn de armen van geest. Daarnaast mogen we ook proeven van de eigen gemaakte cover "Under The Milky Way" (The Church) en de ondertussen op The Silja Symphony uitgebrachte songs "September Grass", "Lower World" en "The New Day Revival". David Eugene Edwards haalt op "September Grass" zijn kenmerkende slide-gitaarklank boven waardoor het nummer als een perfecte kruising tussen At The Close Of Every Day en 16 Horsepower klinkt. Maar de kers op de taart blijft toch het wondermooie "The Jesus Heart", uit de EP If You Spoke To Me.

Drummer Minco Eggermans rauwe, diepe stem kerft ongenadig in de ziel terwijl de woorden moeizaam het lichaam verlaten. De gothic country-feel van 16 Horsepower is nergens te bekennen, maar toch herkennen we eenzelfde geest. Opgroeien in het diepe Zuiden of het Polder-Nederland, een groter verschil lijkt niet denkbaar. Oernederlands in hart en nieren weet At The Close Of Every Day de dagdagelijkse Nederlandse regelneverij te ontlopen met haar weemoedige songs die nauwer aansluiten bij een rauwe blues en breekbare Americana dan het vaak bombastische levenslied.

Live-registraties, we hebben er nooit het nut van ingezien als ze niet iets bijdragen tot het oeuvre. The Sound Of Someone Watching Me draagt niets nieuws bij tot het oeuvre van At The Close Of Everyday en toch raden we iedereen aan dit album te kopen. Niet omdat u dan het beste van hen in huis heeft -- want wie dit album gehoord heeft, wil onmiddellijk ook de studioalbums -- maar wel omdat de songs met zo een ontwapende eerlijkheid gebracht worden, dat we er een heel album lang stil van werden. At The Close Of Every Day is een grote groep, een heel grote groep. Even hebben we gewenst dat de Belgische Omwenteling nooit had plaatsgevonden maar we gunnen het onze buren van harte.
Jurgen Boel
04 oktober 2004

www.fakejazz.com

7 years ago, Pedro the Lion's first EP came out to relatively little fanfare. Released on the "punk rock" Christian label, Tooth and Nail, it made sense alongside the burgeoning emo community, as any album would have so long as it had heartfelt, confessional lyrics, and a "sensitive" singer. But what Pedro the Lion were truly contributing to was a growing folk sensibility in indie rock. Low, Ida, Kings of Convenience, Smog, Songs: Ohia, the swift rise in Nick Drake's popularity, etc. would all soon take shape as a unified movement, eventually afforded acoustic, singer/songwriter albums like Iron & Wine's debut to sell astronomical units and be widely praised in nearly all circles.
This album is a great example of Pedro the Lion's quiet, moody music. The only problem is, it isn't Pedro the Lion. Thanks to singer Minco Eggersman's laid back baritone and the delicate folk tinged indie rock music, At the Close of Every Day's debut, Zalig Zijn de Armen van Geest basically sounds like a near carbon copy of Pedro the Lion circa The Only Reason I Feel Secure. The songs are somber, the lyrics are introspective, there are occasional moments of organ, and Minco's voice is unmistakably similar to David Bazan's (of Pedro the Lion).

As such, I've listened to this far more than I usually need to before forming an opinion on it. After somewhere around the 15th time through, I felt pretty confident that I'd distanced myself as much as I could from the fact that it sounds like another band. There are plenty of great songs on this album, such as "In the Light I Wrap My Tears," "The Sound of Someone Watching Me," "Hallways," "The Truth is Always One Step Behind," "Lower World," and the title track. However, there are also some limp instrumentals that color the tone of the whole album. "The Glory of Ignorance," "Dealing With Hatred," and the hidden track at the end of the album come off almost like indie-rock hymnals: lightweight, airy, and devoid of any real emotional weight.

And that's the problem underlying this album. The lyrics, music, artwork, and textures all point to heavy, sincere, and heartfelt songwriting on the scale of Pedro the Lion, Red House Painters, Low, etc. but the pieces don't quite fit together to make a cohesive whole. So, while if this were trimmed down to an EP, it could definitely rival the aforementioned Pedro the Lion EP, as an album it is relegated to being a good-but-not-great recycling of another band's sound.

Sean Hammond

WWW.ADEQUACY.COM

I’m a picky music junkie – one former student of mine from a class on music and ethics recently commented humorously about my “crazy musical snobbishness” – but I give new artists the benefit of the doubt. That notwithstanding, it’s often frustrating when an album requires repeated listens in order to be minimally, if not fully, appreciated. Zalig Zijn de Armen van Geest (Blessed are the Poor in Spirit in Dutch) posed no such burden. This is a quiet, obscure album that reaches your heart and conscience from the first foggy note and doesn’t let go until almost 40 minutes later. That was when Zalig Zijn de Armen van Geest ended and my pleasure from listening to this 12-track record mandated a repeated listen.

Zalig Zijn de Armen van Geest opens with the minute-long instrumental, “Hemelsblauw.” Imagine the music for a protagonist’s pre-dawn awakening in a Mike Figgis film. “The Sound of Someone Watching Me” has Minco Eggersman singing wearily and lovingly in a manner similar to Nick Drake’s vocal efforts, but Eggersman sounds slower, more down on his luck. “The Sound of Someone Watching Me,” detailing the end of a relationship, is unique in its lyrical acceptance of the doomed connection. Significantly, Eggersman and Axel Kabboord begin their next anecdote of fragile love, “Hallways,” with a faster, upbeat melody buoying the words, “I hope this finds you well.”

Among the many highlights of Zalig Zijn de Armen van Geest, the gorgeous instrumental tracks stand out. “The Glory of Ignorance” recalls The Durutti Column’s more serene moments on The Return of The Durutti Column and LC. The silky mesh of electric and acoustic guitars and perfect touches of Hammond organ make “The Glory of Ignorance” a stunning track befitting inclusion on many quality film soundtracks. Think Brian Eno with less space and more humanity and you may have an inkling of this recording’s magic. “Dealing with Hatred” is slightly quicker than “The Glory of Ignorance” but equally impressive. It’s a perfect segue for so many emotions.

Eggersman and Kabboord are remarkable interpreters of nostalgia and instinctive sentiment with their instrumentals. “Weltschmerz Konzept” is a more stripped and somber non-verbal track. Less synthesized than Vitesse, the two Dutchmen consistently create similarly compelling tracks that often impact more than their strong lyrical counterparts. Still, gently strummed declarations like “Rain or Shine” bring forth an appealing singing approach that sounds like The Pogues’ Shane MacGowan fronting Red House Painters. On “In the Light I Wrap My Tears,” Eggersman and Kabboord change the pace several times over three minutes, mixing sparse lyrical pauses with complacent energy. The title track, sung in Dutch, comes off like a wintry lullaby and ends with almost a minute of minimalist chords.

Zalig Zijn de Armen van Geest is an impressive, consistently stimulating debut album that displays a clear talent for writing and performing evocative songs. Most of the dozen tracks by At the Close of Every Day grab the listener without delay, whether lyrically or merely by chords, and the effect is sheer, tranquil pleasure. Zalig Zijn de Armen van Geest is an album best suited for fall or winter, but it can complement moments of solitude during even the sunniest days of the year. At the Close of Every Day hits the mark without any unfulfilled ambitions. If only the Dutch national soccer team were as successful...- Sahar Oz

www.timmcmahan.com

Like the voice of David Bazan (Pedro the Lion) singing American Analogue Set or Red House Painters songs, this dual from the Netherlands' music is gorgeous to the point of heartache, stark, and during its darker, dryer moments, downright haunting. Think Low or Bedhead and you're halfway there. In fact, the duo have shared European stages with Low, Arab Strap, Badly Drawn Boy and 16 Horsepower.

They make up for their somewhat obtuse, confusing and impersonal lyrics (some sung in their native tongue) with minimal acoustic arrangements that hang like quiet moments spent in a forest. In fact, their strongest stuff comes when they let their instruments (electric and acoustic guitars, bass, drums and Hammond organ) do the talking ("Dealing with Hatred," "The Glory of Ignorance," "Weltschmerrz Konzept").

The album's title, zalig zijn de armen van geest, means "blessed are the poor in spirit," but the real blessed ones are the few who discover this precious, private little recording.

fear dark

Het Nederlandse gezelschap At The Close Of Everyday heeft in korte tijd een grote naam opgebouwd. De band tourde bijvoorbeeld in het voorprogramma van 16 Horsepower door heel Europa! Ik bedoel maar… De rustige alto-pop klinkt fris en vernieuwend in de oren. De zang geeft het geheel een donker sausje, waardoor At The Close Of Everyday zeker ook wat donkere zielen in de metalscene moet weten aan te spreken. Je moet alleen wel wat open minded zijn, maar daar is niets mis mee. Prima album!

live xs

at the close of every day is dat stadium (veel belovend: red.) al wel voorbij, maar ondervindt vandaag teveel last van kroegtijgers die hun gesprek weigeren elders voort te zetten. het hoort er allemaal bij, weet de band ook. waardoor toch de aan will oldham grenzende magie gewoon voort wordt gezet. het drietal oogt buitenaards, klinktaards mooi en weet zich zeker in nederland niet bedreigd door andere bands met evenveel klasse. anton slotboom

splendid magazine

The English translation of that album title, in case you were wondering, is "blessed are the poor in spirit". It's long and unwieldly, but fitting nonetheless. Although Zalig Zijn de Armen van Geest is deliberately slow and comfortably melancholy, there is a subtle optimism conveyed in the sheer beauty of its songs.
On first listen, it would be easy to relegate ATCOED to the realm of minimalist, morose indie rock, but an attentive ear will discern a number of complexities in the band's music. Above all, they demonstrate an incredible grasp of melody, crafting songs that are accessible without being predictable. The gently lilting "Rain or Shine" feels as familiar as a childhood lullaby, while the chord progressions of the more upbeat "Hallways" seem completely ingenious. At once revelatory and familiar, Zalig Zijn de Armen van Geest is the musical equivalent of running into an old friend on a rainy day.

ATCOED's minimalist song construction complements their melodies. Multi-instrumentalists Axel Kabboord and Minco Eggersman use a modest setup -- guitars, bass and drums, with occasional additions of strings or organ -- to maximum effect. Their playing is tight and uncompetitive, which lends the album a consistent clarity. Meanwhile, an easy flow is established by the fingerstyle acoustic guitar.

Almost a third of the album is comprised of instrumentals -- an ambitious ratio by most standards. ATCOED pulls it off gracefully, allowing the vocal-less tracks to function as calming interludes in the midst of Eggersman's poignant lyrics. His throaty, vaguely choked-up voice perfectly accentuates the album's airy melodies.

Given the disc's subtle beauty, it's no surprise that ATCOED has already won a great deal of acclaim abroad and had the privilege of playing with such indie heavyweights as Low, Arab Strap and Badly Drawn Boy. Ultimately, though, their popularity belies the unfettered modesty of their debut. Zalig Zijn de Armen van Geest demonstrates the kind of talent that usually remains modestly hidden on home-recorded tape and scraps of scribbled-on paper. To be privy to it is a blessing indeed.

www.aversion.com

With poetic lines such as “I guess it hides in all of us” and “death is the cold breeze in my neck” gracing the inner sleeve of At The Close Of Every Day’s debut CD, Zalig Zijn de Armen Van Geest (“blessed are the poor in spirit”), you might expect some rather dark, ominously toned music and than what the band delivers. You do, however, get vocals and instrumentation that sound as eerie as what “…a breeze in my neck” would indicate.

Hailing from the Kingdom of the Netherlands (Holland), Axel Kabboord and Minco Eggersman create music much less pretentious sounding than their band name implies. Dark and brooding, the woeful vocals are tonally similar to a tin-eared David Bazaan, albeit with a lisp and a thick Dutch accent. Like a man out of breath and out of hope, ATCOED moans and mumbles its way through 12 dirges that amount to nothing more than a murmur.

Tagged as multi-instrumentalists, the duo incorporates lightly plucked acoustic and electric guitar, gently tapped drums and scarcely thumbed bass. At the Close of Every Day adds depth with a Hammond organ and some spurious synth symphs. Despite being made by just two dudes, the music is rather involved and layered. Because of its subtlety, however, it may take a few listens to notice. Its complexity. Despite its meek and simple nature, Zalig Zijn de Armen Van Geest is a strong and complex album. Those who aren’t so turned off by the vocals as to manage to give it a few spins will be surprised at what lies beneath the surface of the first listen. Poppy rhythms slowed to a near halt yet fluid enough to create an intense atmosphere where all may seem, but is not, lost.

www.sponiczine.com

A lilting, echoing guitar lead lies at the heart of every song on this interesting, spare debut album from Holland’s At the Close of Every Day. Despite the unfortunate moniker, I liked a lot of what I heard here, but not before I made myself—despite my protests—listen to it a few times. What turned me off at first has turned out to be a strong point of the album, the familiarity between songs due to the constant multi-layering of one virtuoso guitar.

From the first few seconds of the theme of the pretty “The Sound of Someone Watching Me” to the anthemic “The Drive-Way” and on, the album unfolds slowly but draws you into a gently dark world of what the band calls “new night music.” It’s not composed of separate songs so much as variations on a theme, and this concept serves to show off the skills of Alex Kabboord, a talented guitarist who evidently plays by feeling. Spare instrumentation and vocals give even more weight to the delicate guitar lines, which wrap around the deep monotone vocals of Minco Eggersman like a partnership.

They do fall into error with the choice of a reprise at the end, plus the hidden track, which is standard Anno Domini organ music. Also, the good songs, such as “Dealing with Death” and the painful beauty of “Weltscmerz Konzept” (my favorite song here) show the same guitar having different effect, but by the end of the album it is a thick, tuneless swamp from which the drums need to be exhumed. Scaled down by two or even three songs, the album, with the immortal-sounding “The Truth Is Always One Step Behind,” and nursery rhyme repetition of “Rain or Shine,” would come across more clearly.

The effect is strange; I guess calling it goth-folk-rock might begin to chop it into recognizable pieces. But previous critics and compilation-makers have done my job for me so you can, if you like, ambiguously call it emo. I like to think of it as church music for the new millennium.

www.stuk.be

De drie leden van AT THE CLOSE OF EVERY DAY komen tijdens de pauze op het
podium. Ze trekken voorzichtig een klein tapijt mee, waarop het drumstel
staat. Het is het eenvoudige drumstel van frontman Minco Eggersman
(drummer-zanger). Gitarist Axel Kabboord, met pet, aan zijn linkerkant en
een tweede bassist met halflang zwart haar. De opstelling is zeer
atypisch. Het slagwerk slaat in het midden vooraan opgesteld, op één lijn
met de twee gitaristen die beiden neerzitten.

De Nederlandse groep komt eigenlijk terug om zijn laatste album "The Silja
Symphony" te promoten (waarvan een mooie eerste en beperkte uitgave in
kalendervorm te krijgen is. Gedrukt in wit op gitzwart karton. De titel
staat eerst vermeld, voor de groepsnaam en dit om het onderwerp te
benadrukken). Het album verscheen eind 2003 en is geïnspireerd op een
documentaire over het zinken van de ferry "Estonia". Tijdens die bewuste
nacht van 27 september 1994 kwamen niet minder dan 852 van de 989
opvarenden om het leven. De "Silja Symphony" was één van de eerste schepen
die de plaats van de ramp bereikte en overlevenden opviste.

De nummers zijn emotioneel gezien niet ver verwijderd van het materiaal van
hun eerste album "Zalig zijn de armen van geest" (2002, met het mooie "The
drive-way", waarvan de originele uitgave verpakt was in een mooie hoes :
een mistig, blauw-grijs landschap) en van de 4-nummers EP "If you spoke to
me" (2003, met het mooie "The Jesus Heart" met een meer schemerachtige
hoes). Beide releases verschenen op het Volkoren-label.

De stem van Minco is mannelijk zonder teveel nadruk, rijp en zwaar, maar
toch zacht en soepel genoeg om zich aan enkele hoge tonen te wagen. Zijn
stem schijnt soms rustig doorheen de nummers te slenteren. Het drumspel is
algemeen gezien licht, zonder overdaad, om zo zijn stem als belangrijkste
ankerpunt te benadrukken. Naar het voorbeeld van KRAKOW, roept ATCOE een
lo-fi stemming op die doet denken aan bands zoals SONGS:OHIA, PALACE
BROTHERS (of MUSIC) en SMOG & Co.

De groep debuteert eigenlijk met meerdere nummers uit hun eerste plaat.
Hun nieuw album zal pas in het tweede deel tot zijn recht komen. Het
eerste nummer dat ze spelen is een kort instrumentaal stuk, traag en
profiterend van een mooie trieste melodie, kwestie van de sfeer te zetten.
De muzikanten spelen zeer geconcentreerd en lijken zelf aangenaam verrast
door de kalmte van het publiek, waar de zanger later voor bedankte. De
bassist die het belang van dit eerste concert benadrukte (in wat zij 't
"Stouk" noemen) vroeg later geamuseerd aan het stil zittend publiek of zij
"zich wel goed amuseerden" (yep ! en we ontdekken een aangename dosis
zelfspot). Niemand hoefde te antwoorden.

Hun gewoonlijke cover van "Under the milky way" van THE CHURCH verrast ons
altijd aangenaam doordat hun vertraagde versie veraf staat van de originele
versie. "The Jesus Heart", één van hun succesnummers volgt. Het nummer is
veel ritmischer door het meer uitgesproken slagwerk. De melodieuze lijn
van de gitaar wordt ondersteund, de epiloog bestaat uit een steeds intenser
en luider herhalen van het refrein, wat ons deed denken aan "The River
Song" van SOPHIA (te noteren is dat op het album het nummer "The Jesus
Heart" - en andere nummers ook - hoorngeschal weerklinkt, hetgeen deze
avond op het podium afwezig blijft).

De nummers volgen elkaar op, soms zonder uitleg, op een muzikale manier,
zoals een wiegeliedje, in het oor gefluisterd. Bij het aanzetten van een
nummer, twijfelt de gitarist over het wisselen van gitaar, wat de leider
doet glimlachen, terwijl bij een ritmisch stukje speelt, wachtend in zijn
hoek. Met "The Maria Tales", één van de openingsnummers van het laatste
album, wordt het iets heftiger. Dit wordt verder gezet met "September
Grass", waarvan de zeer heftige en luide intro nog krachtiger terugkomt op
het einde van het nummer. Tenslotte volgt het bisnummer, een kort
instrumentaal nummer, en op die manier stoppen ze op dezelfde manier
waarmee ze ons meetrokken : met een generiek.

Setlist ATCOED :

1. Weltschmerz konzept (a)
2. The drive-way (a)
3. Zalig zijn de armen van geest (a) (noot : het enige Nederlandstalige
nummer, alle andere nummers zijn in het Engels gezongen)
4. The sound of someone watching me (a)
5. Under the milky-way (b - cover van THE CHURCH uit het album "Starfish" -
1988)
6. Lower world (a)
7. The Jesus Heart (c)
8. The new day revival (d)
9. 40 years (d)
10. In the light i wrap my tears (a)
11. Hallways (a)
12. The truth is always one step behind (a)
13. The Maria Tales (d)
14. September Grass (d)
15. All things end in waters (d)
-------------------------------------------
16. The glory of ignorance (a)

(a) uit het album "Zalig zijn de armen van geest" (2002)
(b) uit de compilatie "The pet series volume 1 - the dog" (2002)
(c) uit de EP "If you spoke to me" (2003)
(d) uit het album "The Silja Symphony" (2004)

Interessante adressen voor meer info (ook voor voornoemde
verantwoordelijken a.u.b !) :

KRAKOW : www.krakow.be + pdepessemier@concentra.be
Agent Orange : Steven Zwaenepoel - ProvincieSteenweg 52 - 3510 Haacht -
Belgium - Cell +32 (0) 496/50.10.88
Internet : http://www.aomusic.tk/ + E-mail : agent.orange.music@pandora.be
+ info@aomusic.tk

ATCOED : www.atthecloseofeveryday.com + info@atthecloseofeveryday.com
Booking : talentpromo@hotmail.com + Merchandising :
erik@atthecloseofeveryday.com
Label : www.volkoren.com + informatie@volkoren.com

THE PET SERIES : www.thepetseries.com + thepetfriend@thepetseries.com

Anders : www.stuk.be + info@stuk.be
www.rockherk.be + info@rockherk.be
www.kindamuzik.net + redactie@KindaMuzik.net

Deze kroniek is beschikbaar in de volgende geillustreerd presentatie (5
paginas) hieronder, enjoy it :

(See attached file: 2004.05.11_ATCOED + KRAKOW (Stuk) nl versie.doc)

Dank U iedereen & groejtes !

© Dominique Piérard (06/06/2004)
Vertaling van het frans : Dirk Verdegem & Hans van der Linden

WWW.SPONICZINE.COM

A lilting, echoing guitar lead lies at the heart of every song on this interesting, spare debut album from Holland’s At the Close of Every Day. Despite the unfortunate moniker, I liked a lot of what I heard here, but not before I made myself—despite my protests—listen to it a few times. What turned me off at first has turned out to be a strong point of the album, the familiarity between songs due to the constant multi-layering of one virtuoso guitar.

From the first few seconds of the theme of the pretty “The Sound of Someone Watching Me” to the anthemic “The Drive-Way” and on, the album unfolds slowly but draws you into a gently dark world of what the band calls “new night music.” It’s not composed of separate songs so much as variations on a theme, and this concept serves to show off the skills of Alex Kabboord, a talented guitarist who evidently plays by feeling. Spare instrumentation and vocals give even more weight to the delicate guitar lines, which wrap around the deep monotone vocals of Minco Eggersman like a partnership.

They do fall into error with the choice of a reprise at the end, plus the hidden track, which is standard Anno Domini organ music. Also, the good songs, such as “Dealing with Death” and the painful beauty of “Weltscmerz Konzept” (my favorite song here) show the same guitar having different effect, but by the end of the album it is a thick, tuneless swamp from which the drums need to be exhumed. Scaled down by two or even three songs, the album, with the immortal-sounding “The Truth Is Always One Step Behind,” and nursery rhyme repetition of “Rain or Shine,” would come across more clearly.

The effect is strange; I guess calling it goth-folk-rock might begin to chop it into recognizable pieces. But previous critics and compilation-makers have done my job for me so you can, if you like, ambiguously call it emo. I like to think of it as church music for the new millennium.

Kwadratuur.be

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
‘The Silja Symphony’

In 1994 kapseisde de Estonia in volle zee in minder dan vijf minuten en kostte zo het leven aan 850 mensen. Minco Eggersman en Axel Kabboord, de drijvende krachten achter het Nederlandse At the Close of Every Day, raakten dermate gefascineerd door een documentaire over deze ramp dat ze besloten er een volledige cd aan te wijden. Zo komt het dat de opvolger van hun veelbelovende debuut 'Zalig zij de armen van geest' een conceptplaat is geworden. Dit houdt echter niet in dat het een zwaar, megalomaan album is. De ramp biedt vooral een omkadering rond nummers over verlies, hoop en dood.

Enigszins verrassend opent de plaat met een volledig instrumentaal nummer, 'The Departure'. Meteen wordt duidelijk dat ATCOED veel aandacht aan hun groepsgeluid heeft geschonken. Naast heldere gitaren – gitarist Kabboord gebruikt zelden distortion – is vooral het inventieve, hoekige drumwerk met opvallend veel cimbaalgeweld belangrijk. Dankzij hoorn en trompetten doet dit nummer zelfs aardig aan de postrock van Do Make Say Think denken. Zoals uit de volgende nummers blijkt, past de volle, ingetogen en zelfs nonchalante zang van Eggersman uitstekend bij deze warme instrumentatie. Het geheel krijgt zo een melancholisch tintje. 'Higher Brighter' is hier een mooi voorbeeld van. Het nummer bestaat enkel uit akoestische gitaar en de weemoedige stem van Eggersman, waarop elektrische gitaar en piano af en toe een accent leggen. Pas in de outro valt de drum in en wordt er met gitaar en piano opgebouwd naar een slepend hoogtepunt met een heerlijke trompet.

Wie echter denkt dat het een voornamelijk instrumentale plaat is, heeft het bij het verkeerde eind. 'The Silja Symphony' is een erg afwisselende plaat. Zo is 'Eileen' een rustig, nostalgisch pianonummer zonder epische allures en 'All Things End in Waters' een intieme popsong op akoestische gitaar. 'Blackout' is dan weer up-tempo rock met overstuurde gitaren – de enige op de cd. Dat het album toch als een geheel klinkt, komt vooral door de eigen sound van ATCOED, waarbij de herkenbare stem van Eggersman een erg belangrijke rol speelt. De keerzijde is wel dat de het album hiermee staat of valt. Voor luisteraars die zijn zang 'monotoon gebrom' vinden, is het album dan ook geen aanrader. Voor liefhebbers van warme, intieme nummers over hoop en verlies is dit album dat ten stelligste wel.

Met 'The Silja Symphony' - de naam verwijst naar het schip dat als eerste de mayday van de Estonia ontving – bewijst ATCOED dat ze één van de beste groepen van Nederland zijn.

Geert Zagers



CD / Volkoren / Munich (VOLKOREN6)

4 Seasons
AT THE CLOSE OF EVERY DAY

Onze noorderburen zijn niet meteen gekend om hun bloeiende alternatieve scène. Daarin proberen de heren van At the Close of Every Day verandering te brengen. Deze band bestaat eigenlijk slechts uit drummer / zanger Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord, die zich live en in de studio omringen met een aantal extra muzikanten. In 2003 mochten ze na het succes van hun debuut 'Zalig zij de armen van geest' het voorprogramma verzorgen op de Europese tournee van 16 Horsepower. Voor hun tweede album 'The Silja Symphony' lieten ze zich inspireren door een documentaire over de ramp met de Estonia, het schip dat in 1994 naar de bodem van de Finse wateren zonk, zo diep dat de 850 slachtoffers niet allemaal geborgen konden worden. Echter geen grote emoties en massa's pathos op deze conceptplaat, wel ingetogen, intimistische songs met af en toe een vleugje rock of postrock.

Over de audiotrack
'4 Seasons' is één van de nummers die niet expliciet over de Estonia gaan, maar vanuit het algemene gevoel van melancholie en hoop er toch bij past. In het eerste deel van het nummer zit deze sfeer vooral in de bijna onverschillige, maar tegelijk zeer warme stem van Minco Eggersman. Daarnaast wordt deze stemming versterkt door de eenvoudige begeleiding – aanvankelijk enkel een akoestische gitaar. Ook tekstueel is het niet het vrolijkste nummer en blijft nostalgie de boventoon voeren. We pray the sun will shine next summer for all you boys and girls / Still tears they come and go every fall they won't let you down.
De instrumentale outro houdt het echter minder sober. Net wanneer het nummer lijkt uit de doven, vallen piano en drum in en wordt er met behulp van een slepende tegenmelodie in de trompet naar een instrumentale climax toegewerkt. At the Close of Every Day heeft duidelijk een eigen sound gevonden, waarin warme, heldere klanken de voorkeur krijgen op zware distortiongitaren of pathetische uithalen. Zodoende baadt '4 Seasons' in een sfeer van rust en melancholie, zowel tijdens de akoestische strofes als in de imposante trompettenapotheose.


In detail
00'00" At the Close of Every Day begint erg sober, met enkel stem en akoestische gitaar. De melancholieke toon is meteen gezet.
00'32" Ook het refrein houdt het eenvoudig, met enkele pianoaccentjes en een onbestemd geluid - vermoedelijk een met effecten bewerkte synthesizer of gitaar.
01'04" Een opvallend warme elektrische gitaar met veel reverb valt in.
02'08" De gitaarlijn verandert en dreigt langzaam stil te vallen.
02'36" Piano valt in en creëert plotse spanning.
02'40" Een heldere elektrische gitaar en drum vallen in. Opvallend is dat de sfeer rustig en gelaten blijft, hoewel de drummer flink doorslaat op zijn cimbalen.
02'56" Een slepende trompet geeft een nieuwe wending en vormt zo het sluitstuk op deze zorgvuldig opgebouwde instrumentale outro. De stemming wordt echter niet euforisch, maar blijft ingetogen.
03'44" De instrumenten doven één voor één uit. De akoestische gitaar doet als laatste het licht uit.

Kivive

Dit is me wat! Een band met een oor en oog voor alles wat schoon en prachtig is in deze wereld. Want werkelijk, alles is prachtig aan dit gezelschap: de naam, de cd- en songtitels, de hoesjes - en dan heb ik het niet eens over de muziek! Hun nieuwste prachtwerk draagt de titel 'The Silja Symphony' en het hoesje is uitgevoerd in de vorm van een kalender. (Zeer fraai!) Het kunstwerkje draait om de scheepsramp van de Estonia, de veerboot die in 1994 in de Baltische Zee zonk. Bij deze ramp kwamen 852 van de 989 passagiers om het leven. 'The Silja Symphony' brengt geen koel zakelijk verslag van deze enorme tragiek, maar brengt de ramp vooral vanuit menselijk oogpunt in beeld. Dit levert prachtige reake liedjes op, die niet alleen op de ramp, maar ook veel situaties van wanhoop en verlies toepasbaar zijn. De muziek is veelal sober. De heren van at the close of every day lijken daarbij sterk geïnspireerd door de Amerikaanse band Pedro the Lion. Ondanks de overeenkomsten, blijft het geluid echter onmiskenbaar eigen.

cijfer: 8,1
GJdJ

Nederlands Dagblad

de artiest: twee hollandse jongens met een opmerkelijke act: de een speelt gitaar, de ander drumt en zingt. de twee ademen muziek uit elke porie en komen nu voor de tweede keer met een fabelachtige plaat. het album: de breekbaarheid van het leven neemt in de melancholieke muziek van atcoed een centrale plaats in. the silja symphony (volkoren) is opgebouwd rond de ramp met de veerboot estonia, die in 1994 in de baltische zee verging. daarbij kwamen ruim 800 mensen om. de waardering: the silja symphony is niet bepaald junkfood, maar wel tamelijk briljant. prachtige, prima verzorgde muziek, poetische teksten en een heel natuurlijke aanwezigheid van het geloof. simpelweg een prachtige plaat.

www.almostcool.org

Judging from the cover artwork, the album title (which translates to "blessed are the poor in spirit"), and the quote inside the liner notes of 'Death is the cold breeze in my neck,' one might expect At The Close Of Every Day to create music that is from the furthest inner dark reaches of the psyche. Created by the multi-instrumentalist duo of Axel Kabboord and Minco Eggersman, this debut album is one of the better musical releases I've heard come out of the Netherlands in some time now.

While much of their music could probably be placed into a 'slow core' category alongside artists such as Arab Strap, Low, there's a lightness in the music that definitely keeps it from being too much on the darkside. While the first couple tracks on the release are content to move along with quiet guitars through misty spaces, "Hallways" breathes a life into the album that's unmistakable. Sleepy, heavily-accented vocals by Eggersman drift nicely over a bed of organs, intertwining guitars, and a propulsive but never overbearing rhythm. It's slightly sleepy pop (somewhat similar to what you'd expect from Badly Drawn Boy), and quite good.

From there, the group goes back into a more languid pace, but there's always a hint of the sun ready to break through the clouds overhead. The aptly titled "Rain Or Shine" moves at a funeral march pace, but brightens with warm guitars ever-so-slightly during the chorus and especially during a lovely ending. "Dealing With Hatred" again breaks up the slower pace of the album with a more pronounced pulse before things wind down for some seriously lovely closing tracks. The album closer of "Lower World" moves in almost slow-motion with strummed guitars, subdued organs, and more weary-sounding vocals. It sounds like it could fall apart at any moment, and finally does before fading to silence. While the group isn't doing anything that hasn't been done before, they have a keen sense of melody and the album moves nicely without either dragging too much or feeling like track styles are too varied. If you like any of the aforementioned artists, you'd probably find plenty to like here.

Rating: 7.25

www.stayfun.co.uk

Going into At the Close of Every Day blindly, I was quite surprised by what I found. For a band which has graced the Emo Diaries compilations from Deep Elm Records, where you typically find bands with a broken heart, some fire in their stomach, and (usually) good intentions, At the Close of Every Day are a much darker and more mature offering. This becomes apparent quite quickly because while The Silja Symphony kicks off with a post-rock instrumental, ‘The Departure’, ‘September Tales’ which follows it firstly seems to be going on a similar tack with a powerful intro, but it suddenly breaks and an almost sombre mood overcomes the verse. This then lives on throughout, almost as the theme of the album.

It’s not a completely depressing affair, though. While vocally, the songs almost fall into the territory of Mark Kozelek and Red House Painters, the lyrics throw up shades of both dark and light, and there are also plenty of uplifting moments which rise up out of the shadows and change the feeling of a song without warning. ‘Higher, Brighter’ is a good example of this - carried along by a very pretty acoustic guitar, and when the gentle drums arrive, the song becomes swathed in piano and horns. Then there’s ‘The Maria Tales’ - a fairly upbeat chorus and the use of horns enables it to even sound cheery. The Silja Symphony isn’t quite the morbid affair it seems at face value.

At the close of every play, it’s apparent that At the Close of Every Day are not about letting rip on their guitars with savage emotions. Their songs are carefully structured with small dynamic changes to control tension, and the usage of additional orchestrations adds depth and quality where necessary. There is a lot of nice music here, and the packaging too almost makes the album worth a purchase. It’s not an instant, life-changing record, though. To get the most from The Silja Symphony, you’ll have to live with it and let it soak in over time.

Steven McCarron

www.stnt.org

AT THE CLOSE OF EVERY DAY est un duo formé de membres multi-instrumentistes faisant partis de THIS BEAUTIFUL MESS et de ROLLERCASTER 23. Axel Kabboord et Minco Eggersman ne cachant pas leur penchant pop, AT THE CLOSE OF EVERY DAY est ni plus ni moins une version hybride réussie de PEDRO THE LION et de SMOG. Bonnes mélodies du soir, voix douce et profonde, guitare paisible, batterie, on lorgne aussi parfois vers les ambiances poppy de chez FLYING NUN et vers cet univers Néo Zélandais très influencé par la mélodie dans son plus simple apparat. Une très bonne découverte en provenance du suisse GENTLEMEN RECORDS

jonas magazine

troost voor de kwetsbaren. herinnert u zich de veerbootramp met de estonia nog? in 1994 kwamen 852 van de 989 passagiers om in finse wateren. de catastrofe die zich in een mum van tijd voltrok, vormde aanleiding voor het amsterdamse duo at the close of everyday om een indrukwekkend muzikaal document te maken. het komt daarbij ‘goed’ uit dat deze groep zich doorgaans toch al dikwijls buigt over afscheid, verlies, hoop en vrees. de met oor voor detail gearrangeerde luisterliedjes lossen uiteraard niets op over het onopgeloste estonia-mysterie. zij bieden eerder troost voor de kwestbaren in het algemeen. het instrumentale openingsnummer herbergt een aangename, pink floyd-achtige grootsheid in zich. Je hoort de silja symphony (zo heette de eerste boot die te hulp schoot) als het ware naderbij komen in de woest kolkende golven. de overige twaalf composities zijn ingetogen donker en hebben een zeer herkenbaar, persoonlijk geluid. eenzame gitaarnoten en trompetjes, luid ruisende bekkens, verheffende piano-akkoorden, de weemoedige bariton van zanger minco eggersman en zalvende akoestische gitaargolven geven je het gevoel dat de zee nog steeds gevaarlijk deint, maar dat de ergste storm is gaan liggen. dat het leven ondanks rouwprocessen en dagelijks onrecht doodgewoon doorkabbelt.

Alles op tien

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
The Silja Symphony
(Volkoren/Munich)
DIVERSE ARTIESTEN
The Pet Series; vol. 1, 2 en 3
(Sallyforthrecords/Munich)
Na 'Zalig zijn de Armen van Geest' de tweede cd van At The Clos Of Every Day. En een waardige opvolger.van de heren Minco Eggersman en Axel Kabboord. Niet dat ze in de tussentijd hebben stilgezeten, want naast de bijdrage als ATCOED aan diverse verzamelaars en een uitgebrachte ep hebben ze ook nog samen en apart in allerlei andere projecten meegedraaid. Maar hier gaat het over de 'Silja Symphony' getiteld naar het schip dat in de Baltische zee in 1994 overlevenden heeft opgepikt van de aldaar gezonken Estonia. De sfeer die bij dit verhaal past - ruim 850 opvarenden kwamen om - is voelbaar op deze cd. Gelukkig is het geen zwaar concept album geworden , maar een hele sterke cd vol met heel sferische muziek. Dat nog steeds Minco Eggersman niet de meest fantastische zangstem van Nederland heeft is snel vergeten bij het beluisteren van onder andere 'September Grass'. Heeft wel iets van Robert Wyatt. Van 'The Departure' tot en met 'All Things End In Waters' boeit deze cd. En als toegift kan de snelle koper de muziek ook nog verpakt krijgen in een prachtig kalender-achtig boekje. Kwaliteits indepentend en low fi muziek, maar wel uit Nederland! Klasse. Dezelfde Minco Eggersman is ook de drijvende kracht uit de verzamelaars-serie 'The Pet Series'. Een drietal afleveringen is daar nu van uit, en die laten ons kennismaken met een breed scala aan sferische muziek. Een bandnaam als 'The Low Frequency In Stereo' is in feite wel een aardige ondertitel voor deze muziek. Verder onder andere bijdrages van 'The Innocence Mission', 'Joan of Arse', 'John Guilt', 'Templo Diez' en ook nog een prachtig cover van ATCOED, 'Under The Milky Way' dat niet op hun eigen cd staat. Heel relaxte luistermuziek, ook nog eens heel veel, maar zonder ook maar even te vervelen. (H.N.)

CV Koers

Stemmige herdenkingspop



Ze hebben niet stil gezeten, Minco Eggersman en Axel Kabboord, die samen de
band At the Close of Every Day vormen. Ongeveer een jaar na het debuutalbum
Zalig zijn de armen van geest is er nu de ambitieus opgezette cd The Silja
Symphony. Maar hun inspanningen worden royaal beloond: ATCOED krijgt veel
positieve aandacht in het alternatieve popcircuit. En terecht. The Silja
Symphony bewijst dat ze tot de top van de Nederlandse muziekscene kunnen
worden geschaard.

Het eerste wat opvalt is de originele verpakking, een soort kalendertje met
stemmige pentekeningen en songteksten. Dan de titel: Silja Symphony is de
naam van een schip dat in 1994 in de Baltische Zee overlevenden van de
verongelukte veerboot Estonia uit het water trachtte te redden. Bij die ramp
kwamen bijna duizend mensen om. Eggersman en Kabboord werden zo gegrepen
door een documentaire hierover dat ze besloten hun plaat er aan te wijden.

In de meeste liedjes wordt dit thema niet expliciet benoemd - er is meer een
algemene sfeer van verlies, geloof en hoop. Net als op de vorige cd benoemt
Eggersman zijn geloof op een mooie, persoonlijke manier. Muzikaal is er meer
veranderd: de liedjes zijn langer, steviger en meer gelaagd. Soms doen er
blazers of strijkers mee, maar zonder iets af te doen aan de breekbaarheid
van de liedjes. De zang is nog altijd wat vlak en niet elk nummer is even
sterk, maar in zijn totaliteit is The Silja Symphony een betoverend mooie
plaat. (RdG)



At the Close of Every Day - The Silja Symphony (Munich Records)

Livexs

En zo blijkt er in Nederland wel degelijk plaats te zijn voor bijzondere initiatieven. The Silja Symphony is een conceptalbum over de gruwelijke ramp met de veerboot Estonia, waarbij 852 mensen het leven lieten. at the close of every day neemt de luisteraar mee naar de uren na de ramp. Zo prikkelt The Silja Symphony de verbeelding op een manier die maar zelden voorkomt. Door de liederen heen gloort hoop, terwijl wanhoop en verdriet even dichtbij klinken. Dat de plaat ook los van dit concept te beluisteren is, zegt wat over de kwaliteit van de songs, die zonder uitzondering erg sterk zijn en niet altijd even direct over de bootramp lijken te gaan. Qua gevoel en intensiteit is die koude nacht vol ongeluk echter nooit ver weg. HEt album is mede opgedragen aan de nabestaanden. Hopelijk krijgen ze dit hartverwarmende muzikale kunstwerk ook te horen.
Anton Slotboom

HEAVEN

Uit Rampspoed schoonheid

moodrock. Voor het geval u het niet wist, The Silja Symphony is de naam van het eerste schip dat ter plekke was om de weinige overlevenden op te pikken van de ramp met de veerboot Estonia, een kleine tien jaar geleden. Waarom uitgerekend deze tragedie voor Axel Kabboord en Minco Eggersman aanleiding was om hun tweede volwaardige cd aan op te hangen, kunnen ze zelf ook nauwelijks verklaren (ze kenden niemand aan boord), maar het grote aantal slachtoffers (852), de snelheid waarmee de ramp zich voltrok (ik meen in een documentaire ooit te hebben gezien dat de stalen boegdeuren in de zwarte storm gewoon bezweken), heeft in elk geval geleid tot dit boeiende conceptalbum. Het past naadloos in de zwaarmoedige, maar zeker niet deprimerende stijl die ze als at the close of every day hanteren. Zo als de stemmig uitgevoerde cd oogt (een stevig zwart kartonnen boekje met witte pentekeningen in een ringbandje), zo fraai is ook de muziek zelf, merendeels heel stemmig Red House Painters-achtige indierock, afgewisseld met akoestischer momenten, waarin piano de boventoon voert. In combinatie met de sterke liedjes levert het een bijzonder indringend en persoonlijk portret op van de kwetsbaarheid van de mens en hoe hij zich zelfs door de ergste tragedies weet te worstelen.

www.punkstation.it

Impressionante.... è questa la prima parola che mi viene in mente ascoltando il disco degli olandesi At The Close Of Every Day. Dopo il loro album di debutto, la band si ripropone con questa nuova perla emozionale e malinconica che è riuscita a fare il giro del mondo grazie alla collaborazione di diverse etichette, nel nostro caso dobbiamo ringraziare la attivissima Gentlemen Records di Losanna, Svizzera. Il disco si compone di 12 struggentissime tracce, brani estremamente quieti, ma anche molto malinconici e passionali; chitarre acustiche, tastiere, violini rappresentano i giusti ingredienti per la composizione dello strepitoso risultato che ho sottomano. Ogni volta che questo cd gira nel mio lettore, scatta il delirio, la mia testa si perde nelle melodie, nella profondità delle parole e nell' intensità di ogni singola nota, non so nemmeno come poter descrivere questo album dal titolo impronunciabile, so solo che è riuscito a estrarre la sensibilità che era nascosta nella mia indole; tutto ciò era inevitabile con canzoni intitolate come "In The Light I Wrap My Tears"!

www.punkinternational.com

It's never a good idea when reviewing a CD to dwell on the aesthetics of the packaging and the conceptual inspiration more than the music itself, but "the Silja Symphony" is so extraordinary in that regard that it's impossible not to comment on these striking features.

First of all, "the Silja Symphony" is the most extravagantly packaged piece of music I have ever held in my hands. It's a coil-bound notebook with a hardcover front and back and thick, high quality black paper with white fonts. the piece of plastic that attaches the disc is found on the inside back cover. It won't fit in any conventional CD racks, but that's OK, because it comes instead with a piece of rope that you can use to hang it from your wall.

Next topic of discussion is the concept. "the Silja Symphony" is inspired by, dedicated to, and based on the 1994 Estonian ferry disaster that resulted in the death of approximately 852 passengers (a website dedicated to the disaster is available here). the Silja Symphony is the name of the vessel that first arrived on the scene and saved most of the survivors.

Moving on to the music itself, "the Silja Symphony" is unsurprisingly poignant and solemn. Sounding substantially like Pedro the Lion, especially vocally, the Netherlands' at the close of every day (and "Emo Diaries alumni) put on an exhibition of fragile, minimalist instrumentation and captivating melodies. the band, comprised of just two members, has perfected a unique ability to make tranquil songs that never drift off into stagnation.

Just as at the close every day spared no effort producing an aesthetically immaculate album, they held nothing back making sure the music reached similar heights. Ranging from the three-minute "the New day Revival", the album's catchiest and most enticing slice, to touching six-to-seven minute sprawls like "the Estonia Situation", "the Silja Symphony" is grandiose but never ostentatious. It's a beautiful piece of music, and a beautiful tribute to a little-known (at least in some places) tragedy.

Tim Krysko

www.tearsfromsilence.com

gentlemen records at the close of every day viennent des pays bas, et donnent une nouvelle définition de la musique de nuit. une musique lourde, calme, intrigante, belle souvent. the drive-way, maginfique, fataliste, implacable marche funèbre, hallways, excellent morceau folk, zalig..,étrange ballade, et ainsi de suite. chaque chanson se détache des autres pour mieux projeter des émotions parfaites. la voix est grave (ce qui peut ne pas plaire), timide. Les mélodies au chant ne sont pas toujours agréables, mais les parties de guitares irréprochables forment une base suffisante alors pour faire oublier les maladresses. par leur simplicité, certains morceaux déteignent même sur le domaine des contines. je ne saurais pas vraiment décrire at the close of every day, folk épurée à l extreme, pop mortifère, early day miners en plus lisse? peu de disques sont aussi adéquats pour vos nuits sans sommeil, pour vos heures lentes. un tres bon disque.

norman records weekly update

listening to at the close of every day doesn't help my suicidal tendencies. as you know their last album was put out by our very own jonathon whiskey imprint and was one of the finest doom fest's every to sidle its way lethargically onto record. here's their new one and i must say lads 11 out of 10 for packaging. this thing just looks wonderful. it's sort of like a calendar with those little round things and a piece of string. the music is much more upbeat than last time more in a post rock vein rather than a post breakdown but there's lots of vocals and choruses that could be described as rousing. maybe a bit on the obviously commercial side but good tunes. on volkoren.

garfunkel

ze hebben niet stil gezeten, minco eggersman en axel kabboord, die
samen at the close of every day vormen. ongeveer een jaar na het
debuutalbum zalig zijn de armen van geest is er nu de ambitieus opgezette cd the silja symphony. in de tussentijd verschenen er liedjes op verzamelalbums en een ep, en hielden de mannen zich ook nog bezig met andere muzikale projecten. maar hun inspanningen worden goed beloond: atcoed krijgt momenteel veel positieve aandacht in het alternatieve popcircuit. en terecht – the silja symphony bewijst dat ze tot de top van de nederlandse muziekscene kunnen worden geschaard. het eerste dat opvalt is de originele (en vast niet goedkope) cd-verpakking, een soort omslagkalendertje met stemmige pentekeningen. dan de titel: de Silja Symphony is de naam van een schip dat in 1994 in de baltische zee overlevenden van de
verongelukte veerboot estonia uit het water trachtte te redden. bij
die ramp kwamen bijna duizend mensen om het leven. eggersman en
kabboord werden zo gegrepen door een documentaire over het ongeluk
dat ze besloten hun plaat er aan te wijden, ook al kenden ze geen
van de slachtoffers persoonlijk, zoals ze in het boekje uitleggen.
in de meeste liedjes wordt dit thema niet expliciet benoemd – er
is gelukkig geen sprake van een conceptalbum in de traditie van
symfobands uit de jaren zeventig, maar meer een algemene sfeer van
verlies, geloof en hoop. net als op de vorige cd benoemt eggersman
zijn geloof en andere gevoelens op een mooie, persoonlijke manier.
muzikaal is er meer veranderd. in de bespreking van zalig zijn
de armen van geest zeurde garfunkel nog over soms iets te
duidelijke invloeden van andere bands, maar op the silja
symphony heeft atcoed helemaal zijn eigen draai gevonden. er is
minder vrijblijvendheid en veel meer variatie. de begeleiding is
vaak veel steviger dan voorheen; vooral de drums zijn lekker
dynamisch. ook de toevoeging van blazers werkt goed. eggersman is
geen geweldige zanger, maar zijn lome stemgeluid past wel bij de
breekbare muziek en zorgt er in ieder geval voor dat die een
aangename lo-fi sound behoudt. dertien liedjes van gemiddeld zo’n vierenhalve minuut is misschien wat te veel van het goede – maar het zijn wel bijna allemaal prachtnummers. pakkend melodieus maar toch eigenzinnig, en gevoelig zonder pathetisch of loodzwaar te worden. ’t is dan pas februari, maar het moet gek lopen als er dit jaar veel betere nederlandse albums uitkomen. (4,5 uit 5)

www.bleedingheroes.com

si ce premier album de at the close of every day est sortie il y a seulement quelques mois sur gentlemen, il est bon de rappeler que sa sortie initiale remonte à presque deux ans maintenant. d'ailleurs le nouvel album du groupe intitulé "the silja symphony" devrait voir très prochainement le jour dans nos contrées, une fois de plus grâce au label suisse gentlemen. quoiqu'il en soit, at the close of every day fait partie de ces groupes discrets qui pourtant ne cesse de produire des disques de qualité. une fois encore les meilleurs groupes semblent condamnés à rester tapis dans l'ombre. tant pis, l'important étant de savoir apprécier à sa juste valeur cet objet absolument formidable. a l'image de cette pochette mystérieuse où la nuit et le jour ne semble faire qu'un, le duo nous livre une musique à la fois mélancolique et très épurée. véritable invitation au voyage et à la méditation, ce disque demande une immersion totale pour en saisir toutes les nuances, toutes les subtilités. collection de ballades acoustiques très personnelles, "zalig zijn de armen van geest" plaira à n'en point douter à tous ceux qui apprécient la sensibilité, l'émotion et la sincérité que peuvent dégager des groupes comme mineral, A season drive ou the appleseed cast. la voix envoûtante de minco eggersman se lie le plus souvent à des nappes de clavier atmosphériques tristes et pourtant reposantes. at the close of every day aime également laisser la place à de longues tirades instrumentales comme pour renforcer le côté tragique et déprimant de sa musique. sans pour autant tomber dans le larmoyant, le groupe nous offre un album remarquable, à la fois doux, sensible et touchant. on attend le nouvel opus avec impatience.

www.indiepoprock.net

pour être un brin ironique, disons que at the close of every day respire la même joie de vivre que spain… pour ceux qui ne les auraient pas croisés fin 2003 en première partie de 16 horsepower, ce groupe crée, de la détresse, une musique à la fois attachante et d’une rare beauté. sombres, les mélodies folks de ces néerlandais vous forcent à la mélancolie de bon goût, et si minco eggersman a beau chanté dès la première chanson « it’s alright », on peut quand se poser la question de savoir si ça va si bien que ça. sa voix grave presque cadavérique sur the drive-way nous fait douter en effet de son état. on a pourtant envie de rester dans cette ambiance intime, faites d’arpèges de guitares et de batteries feutrées, d’atmosphères en down-tempo qui vous poussent à vous s’asseoir aux côtés du groupe pour partager cette chaude noirceur. at the close of every day jouent alors avec vos émotions nous dévoilant au plus profond de vous-même, sans que vous puissiez leur cacher quoi que ce soit. ils vous parlent essentiellement en anglais, mais enivré, ils vous semblent néanmoins les comprendre lorsque qu’ils reviennent à leur propre langue. après le déjà très réussi "the marionette and the music box" de unwed Sailor, le label suisse gentlemen music réussi à sortir un nouvel album de post-rock sombre, dépressif et pourtant envoûtant et lumineux. aucune excuse donc pour ne pas se le procurer !

Music scan

Zu aller erst muss ich natürlich auf das umwerfende Artwork der Platte eingehen, das mit Sicherheit das außergewöhnlichste und ästhetisch ansprechendste Artwork seit langer Zeit ist. "The Silja Symphony" ist wie ein kleines Notizbuch gestaltet, zwar alles in der dezenten und doch tragischen Farbe schwarz gehalten, doch sehr schick und ansprechend in jeder Hinsicht. Auch die Illustrationen sind sehr gut gemacht und verbinden den thematischen Hintergrund der Platte sehr schön mit dem äußeren Erscheinungsbild. Diese thematische Grundlage, auf der die Platte beruht, ist das Fährunglück der Estonia vor einigen Jahren. Die Band drückt immer wieder ihre Betroffenheit aus und wie stark sie dieses Ereignis gefesselt habe. Etwas seltsam mutet das Ganze dann aber doch an und hat einen leicht kultischen, ja fast religiösen Charakter, der sich jedoch nicht näher aufdrängt, wenn man sich nicht eingehend mit dem Hintergrund der Scheibe auseinandersetzt. Jetzt aber endlich zur Musik, denn die ist keineswegs von schlechten Eltern. Schön melancholisches und dichtes Singer/Songwritertum trifft auf ein bisschen Americana und eine Gespür für Popsensibilitäten, das Vergleiche zu Clem Snide oder auch 16 Horsepower nahe legt. Sicherlich ist "The Silja Symphony" musikalisch alles andere als spektakulär, doch handwerklich stimmt hier im Prinzip alles. Am Gesang hätte man vielleicht eine etwas größere Bandbreite erreichen können, doch wird schnell wieder durch die sehr intelligente Instrumentierung und das vielschichtige Arrangement wett gemacht. Insgesamt eine sehr lohnenswerte Sache, wenn man gerne mal ruhigeren und nachdenklicheren Tönen widmet.

de volkskrant

in een ambachtelijk verpakking (omslagkalender op zwart karton met zilvergrijze pentekeningen) waar in nederland de kift patent op heeft, presenteert het duo at the close of everyday (axel kabboord en minco eggersman) hun tweede cd. the silja symphony is een conceptalbum over de ramp met het schip estonia in 1994 (852 doden).

nee, popmuziek hoeft niet altijd gezellig te zijn. gepassioneerd, dat wel, en de passie straalt van de plaat af. het geluid van de band neigt naar de lo-fi zoals die tien jaar geleden in zwang was, vooral omdat de zang erg doet denken aan die van lou barlow (sebadoh). dromerige, ijle gitaarklanken die met spaarzame toetsen van spanning voorzien worden. donker en droog van geluid, en op de beste momenten licht hypnotiserend.

oor

de bandnaam vonden ze het beste bij de muziek passen. het einde van de dag is vaak het moment waarop de songs geschreven worden en die volgens de makers het beste ‘landen’. momenteel dwingt at the close of every day veel respect af met het conceptalbum the silja symphony, over de tragedie met de veerboot estonia in de baltische zee in ’94. een bewonderingwaardig mooi, menselijke project van twee bezielde geesten met gevoel voor drama. verantwoordelijk daarvoor zijn axel kabboord (tevens this beautiful mess) en minco eggersman (voorheen rollercoaster 23). twee muzikanten van het type 2 zielen 1 gedachte. eggersman: “we zitten praktisch altijd op één lijn qua muziek. en al helemaal waar het de invulling van at the close of every day betreft. daarbij kunnen we alles zelf spelen, dus waarom zouden we er anderen bijhalen? op deze manier kom je nog dichter bij je songs te staan.” live laat het duo zich wel bijstaan. voor ieder optreden komt dan bassist jan-erik stig uit denemarken over. niet echt praktisch, maar tot op heden levert het geen grote problemen op. het idee voor the silja symphony ontstond nadat eggersman de documentaire over de estonia-ramp had gezien. “een aantal songs hadden we al. sommigen waren al af vóór onze debuutplaat. die pasten goed bij het thema. samen met het nieuwe werk hebben we ze in de studio tot één geheel gevormd.” eggersman verklaart er bewust voor gekozen te hebben het grote leed terug te voeren tot hanteerbare persoonlijke zaken. “omdat ik me enorm verbaasde over het feit dat er zoveel mensen (852 van de 989 opvarenden) binnen 5 minuten op zo’n tragische manier ten onder kunnen gaan, in zo’n moderne wereld. er liggen nog steeds honderden mensen op de zeebodem en er zijn nog altijd vele families die het leed niet hebben kunnen verwerken, omdat ze het niet kunnen afsluiten. iemand van wie je veel houdt verliezen is al erg genoeg, diegene niet kunnen begraven is nog veel erger! wij denken dat het geen kwaad kan als mensen 9 jaar later nog eens stil staan bij deze tragedie. persoonlijk hou ik er altijd van als teksten (ook) persoonlijk kunnen zijn. je kunt het natuurlijk wel 50 minuten lang gaan hebben over deze ramp, maar dat blijft tot op zekere hoogte toch de ver van je bed show. de muziek van at the close of every day is voor mij een goede manier om dingen uit het verleden te verwerken en een plekje te geven. zo heb ik mijn moeder op jonge leeftijd verloren. ook daar zing ik over. dat geeft het thema natuurlijk een heel persoonlijk karakter, het zorgt er ook voor dat het geheel makkelijker te begrijpen is voor de luisteraar.” De groep doet het vooral goed in het buitenland. het debuut zalig zijn de armen van geest komt na bijna heel europa binnenkort in de states en zuid-amerika uit. “met een Nederlandse titel nog wel! we zijn blij dat er zoveel labels zijn die in onze muziek geloven en zich voor ons inzetten. het nieuwe album is al uit in japan en israël.” in de persoon van david eugene edwards mag de band ook op de steun rekenen van een hele bijzondere fan. “de tour met 16 horsepower was echt te gek. we hadden totaal niet het gevoel dat we ‘maar’ de support act waren. ze waren heel loyaal naar ons, kwamen kijken bij onze shows, kochten ons vinyl en waren complimenteus over onze songs en melodieën. david vond dat de bezieling en de sfeer van beide bands veel van elkaar weg hadden, maar dat wij die toch op onze eigen manier invullen.” met david eugene edwards deelt het duo soms de bijbel als inspiratiebron, op de later dit jaar te verschijnen dvd opereert hij als gastgitarist en zijn band is toegevoegd aan de stal van eggermans label volkoren. “omdat 16 horsepower echt is en past binnen onze ‘roots-singer-songwriter-americana-sfeer’. het gevoel klopt. david is een bijzonder inspirerend persoon. daarnaast is hij ook heerlijk gewoon. je kunt met hem goed lachen en erg leuk playstation fifa 2000 spelen. haha!”

Alles op tien

CD VAN DE MAAND

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
The Silja Symphony
(Volkoren/Munich)
De vorige (en eerste cd) cd Zalig Zijn De Armen Van Geest zat weken in mijn cdspeler/walkman. Deze begint ook al licht verslavend te werken. Ze werden geraakt door een documentaire over de ramp met de veerpont Estonia die in 1994 door de zee verzwolgen werd en er 852 mensen de dood vonden in het ijskoude water. Tot op de dag van vandaag is zijn er nog vele raadsels rond deze ramp en weet men nog steeds niet wat er echt is gebeurd in die vreselijke nacht. De Silja Symphony was het eerste schip dat ter plekke was en de 137 overlevenden aan boord haalde. Het schip werd nooit geborgen en allerlei (complot)theorieën doen nu nog ronde over deze gebeurtenis. Je snapt wel dat dit niet leidt tot vrolijke liedjes, maar tot soms verstilde (instrumentale) nummers en soms wat sneller en heftiger werk. Mooi blijft de vaak dubbele gortdroge zang van Minco Eggersma en Axel Kabboord begeleid door tintelend melodieus gitaarwerk, sobere en zachte drumpartijen en afwisselend met lichte accenten door synthesizers en blazers. At The Close Of Every Day kun je rustig rekenen tot de meest interessante (half) Nederlandse groepen. Plaats ze in het rijtje 16 Horsepower (waarmee ze vorig jaar in Europa tourden ), Sophia, Low, Sigur Ros. Niet dat ze daar sprekend op lijken qua muziek maar wel in een volstrekt eigen sound en wereld waar al deze bands zich in bewegen, zeg spiritualiteit. Mooie muziek gemaakt door integere muzikanten die kiezen voor hun eigen weg.
Haast je naar de winkel, want er is in beperkte oplage beschikbaar de z.g.n "herdenkingsuitgave" uitgevoerd als een soort kleine kalender met daarin prachtige grafiek die het verhaal in beelden vertelt . Hierin zie je met hoeveel liefde aan deze plaat is gewerkt maar ook het respect voor het onderwerp.
Mooi, indrukwekkend en eenzame klasse. (B.E.)

p magazine

we gaan niet liegen: we hadden tot voor kort nog nooit van at the close of every day gehoord. en al even eerlijk: als we deze schijf niet terloops in onze cd-lader hadden gekwakt, was de waarschijnlijk zo gebleven. want wat leze we in de bio. dat de groep uit twee leden bestaat die naar de namen minco eggersman en axel kabboord luisteren, dat hun uit 2002 stammende debut de illustere titel 'zalig zijn de armen van geest' meekreeg en dat deze opvolger (al was er vorig jaar nog wel een ep) geïnspireerd is op de een documentaire over de ramp met de veerboot estonia in 1994. geef toe: je zou als recensent voor minder een plaatsje vrijmaken in het afvalbakje. maar dat was zonder de sound meegerekend. jongens, wat klinken deze intgetogen, bijwijlen gitzwarte nummers zálig! een duistere maar pakkende stem (spain), hier en daar wat koper blazers (morphine), soms zelfs een uit de bocht scheurende gitaar (pavement), maar vooral veel melancholie die ons vanaf de eerste noot bij de keel greep en slechts dertien tracks later weer losliet. u vindt bands als tindersticks, red house painters en lou barlow's sebadoh steengoed? voeg daar deze vreemde vogels dan maar aan toe. 4/5

dagblad de limburger

Een strijd in de wapen tegen het ongelimiteerd kopiëren, is het verbeteren van de verpakking. In metalland weten ze dat allang. Langzaam bereikt de boodschap ook de rootsmuziek. At The Close Of Every Day, bizarre naam voor een Nederlands duo, komt op de proppen met een omslagkalender met daarin verstopt hun cd, The silja symphony, die al wekenlang in de Moordlijst staat van Oor/VPRO. Het is een conceptplaat, die handelt over de ondergang van de veerboot Estonia in 1994. Witte teksten en tekeningen wisselen elkaar af in dit pikzwarte klappertje. De donkere liedjes zijn moeilijk in een hokje te stoppen. Er zitten allerhande elementen in: rock, pop, roots weergegeven door gitaren in combinatie met toetsen, met overheersend de twee verschillende, monotone stemmen van Minco en Axel. Met daarnaast muzikale sfeercollages. Vaak is de toon verstild, maar af en toe vindt een ontlading plaats zoals op het met tromgeroffel versierde Black-out. Dat had wat betref mij best meer gemogen. Eind dit jaar moet de dvd in de winkel liggen die ze samen met David Eugene Edwards van 16 Horsepower in Brussel hebben opgenomen. Wordt dus gelukkig snel vervolgd. (BE)

www.digg.be

"Dit is echt iets voor jou," zei de platenboer gisteren, en stak me een soort kalender onder de neus. "Het is wel eerder rustig," voegde hij eraan toe. "Dat zal wel," zei ik, ervan uitgaande dat er uit kalenders doorgaans weinig klank komt. "En hoeveel moet dat kosten?" vroeg ik, nog steeds in de waan dat ik op het punt stond een dagklapper te kopen om één of ander goed doel te steunen. "Wil je het eerst niet eens beluisteren?" vroeg de ander. "Jaja, maar...,"stamelde ik. "Kan dit... Is dit..." "Wel ja, natuurlijk! Ken je die niet? Dit is de nieuwe van At the Close of Everyday!"
Met andere woorden: 'The Silja Symphony' van At the Close of Everyday zit in een erg origineel hoesje. Een buitenmaat, alweer, die in geen enkele cd-kast past. Maar! Er zit wel een stukje touw bij, zodat je deze cd ook gewoon kunt ophangen naast je collectie, als een echte kalender! Gelukkig is de prachtige verpakking maar een toemaatje, en geen schaamlapje. Dat hebben de Nederlanders Axel Kabboord en Minco Eggersman (ook lid van het emo-gezelschap The Spirit That Guides Us - nvdr.) heus niet nodig, want ze hebben met 'The Silja Symphony' een dijk van een plaat gemaakt!
Het is wetenschappelijk bewezen: de overgrote meerderheid van muziekliefhebbers heeft last van een omkerende maag bij het horen van de term 'conceptalbum'. Awel, dit is er één van het zuiverste water. De heren zagen een paar jaar geleden een documentaire over de Estonia, het cruiseschip dat van Tallin naar Stockholm zou varen, maar zonk in de Baltische Zee. Balans: om en bij de 850 opvarenden verdronken bij de ramp, hun lichamen werden nooit geborgen. Niet alle liedjes gaan over de ramp. Sommige gaan er zeer expliciet over, andere behandelen dan weer een thema dat er nauw mee samenhangt, zoals afscheid en verlies. Een vrolijk plaatje is het dus niet geworden. Op twee iets snellere tracks na ligt het tempo van de nummers, gebaseerd op gitaar en/of piano, vrij laag. De cd opent met 'The Departure', een majestueuze instrumental, waarop Kabboord en Eggersman meteen alle registers opentrekken. Tijdens dit nummer zie je gewoon Titanic-achtige toestanden voor je: een groot schip, met zwaaiende mensen op het dek en op het land, dat met veel bombarie de haven uitvaart... Na deze opener varen we van de ene parel naar de andere. Inventief maar eenvoudig, fragiel maar overtuigend, en steeds adembenemend mooi zijn de liedjes, waarin onze noorderburen vakkundig de Klip der Meligheid en de Schots der Pathos omzeilen. Spaarzame, maar uitgekiende arrangementen plus een zanger die klinkt alsof hij er zelf bij was, en dat een hele plaat lang... Waar wacht u nog op?

oor

veel mooier zullen ze dit jaar niet meer gemaakt worden. ik doel op het hoesje in de vorm van een omklapkalender. wie zoveel aandacht aan de verpakking schenkt zal nooit de inhoud verwaarlozen. ook dat blijkt waar. verantwoordelijk daarvoor zijn axel kabboord en minco eggersman. productieve lui. in 2003 verschenen albums van hun andere bands, respectievelijk this beautiful mess en rollercoaster 23. nu is er amper een jaar na het stemmige debuut zalig zijn de armen van geest, en slechts een paar maanden na de verschenen ep if you spoke to me, het muzikaal veel bredere conceptalbum the silja symphony over de tragedie met de veerboot estonia in de baltische zee. daarbij lieten 852 van de 989 opvarenden in ’94 het leven. de snel ter plaatse silja symphony kon slechts enkele drenkelingen redden. er waren geen bekenden van het duo bij de ramp betrokken, toch bleef de gebeurtenis hen bezighouden. de vele vragen, zoals de snelheid waarin de ramp zich voltrok, alsook de afschuwelijke gedachte aan een ijskoude verdrinkingsdood en het leed voor nabestaanden en overlevenden, zijn verpakt in donker gekleurde, emotionele liedjes die ook zonder het grotere verband boeiend blijven. omdat zaken als geloof, hoop en verlies persoonlijk gebracht worden, en het leed universeel is. ook de koperblazers zijn in mineur. uitbundigheid zou ongepast zijn, maar iets minder vlak hadden de vocalen wel gemogen. dat is het enige minpuntje aan dit bewonderingwaardig mooie, menselijke project van twee bezielde geesten met gevoel voor drama en het artistieke vermogen daar in veel facetten vorm aan te geven. uit zowel de composities, de bewoordingen als de pentekeningen (wit op zwart, van lucas reinds) spreekt liefde, kennis van zake en betrokkenheid. ze moesten gewoon het verhaal nog eens vertellen. het is goed dat ze dat gedaan hebben.

www.adecouvrirabsolument.com

je ne connais pas le flamand, mais j'imagine que le titre de ce disque ne signifie pas le ciel est bleu et les oiseaux chantent. ce disque est noir mais beau, très beau, intimiste comme un disque de low, acoustique comme le magnifique disque des unwed sailor. c'est un disque du coin du feu, qui réchauffe et qui plombe en même temps. des arpèges de guitares, une batterie feutrée, une voix grave, voila les principaux ingrédients de ce disque. tout ça nous donne de superbes morceaux, chantés ou acoustiques, comme le superbe dealing with hatred. un disque sorti de nulle part, et qui pourtant est vraiment envoûtant. la formule est certes deja connu, mais comment ne pas tomber sous le charme de cette voix grave portée par de superbes instrumentaux, tellement beaux qu'on les croirait sorti de la guitare d'alan sparhawk. at the close of every day est donc une excellente surprise et confirme tout le bien qu'on pense de l'excellent label suisse Gentlemen Records. en vous remerciant .

platomania

at the close of every day timmert hard aan de weg. een europese tour met 16 horsepower in het najaar van 2003 en de re-release van hun debuut zalig zijn de armen van geest droegen hun steentje daar al aan bij. nu gaan ze nog een stapje verder met het uitbrengen van the silja symphony. deze release is alleen al om de artwork het aanschaffen waard. zelden mocht mijn oog zo'n mooie package aanschouwen. het is dan ook een gelimiteerde oplage van 2000 stuks. je krijgt een zwart kartonnen boek met schitterende tekeningen die het thema van de plaat weergeven in witte inkt. het thema is het tragische ongeluk met de veerboot estonia in 1994. muzikaal gezien wordt je ook meegesleept in het verhaal. men weet vlekkeloos de sfeer muzikaal neer te zetten met schitterende songs, soms instrumentaal, dan weer ondersteund met zang en zelfs blazers. dit moet je gewoon zelf gaan beluisteren en bekijken. zeldzaam mooi!

www.alcatrize.com

ROLLERCOASTER 23とTHIS BEAUTIFUL MESSによって始められたプロジェクトバンドAT THE CLOSE OF EVERY DAYのバルト海の悲劇（94年、バルト海でエストニアのフェリーが沈没。犠牲者は900人）にインスパイアされて制作されたという2ndフルアルバムの初回プレスのみの限定盤です。日本のディストリビューターであるSOUL FIGHTING MUSICさんの方に僅かに残っていた日本盤を入荷しました。楽曲の方はRAM DIARY、RED HOUSE PAINTERS、PEDRO THE LION、LOW的なポストロックサウンドで切なく美しすぎる楽曲です。しかもジャケがすごい！こんな仕様は見た事ないんですが手帳みたいになっていておしゃれすぎます。値段が高いって思われるかもしれませんがそれなりの仕様と楽曲クオリティーなので納得出来るはずです！外見もそうですけど楽曲がほんと素晴らしい！和み系エモ、ポストロック好きなら間違いないでしょう。13曲入り。もう入荷できないのでお早めに

knack focus

het is met voorsprong de meest onhollandse groep uit nederland. twee jaar geleden debuteerde dit emogezeschap met het album 'zalig zijn de armen van geest', dat gemakkelijk de weg naar het buitenland vond. hun verse worp 'the silja symphony' moet dat a fortiori ook doen, want het klinkt nog internationaler, universeler. de titel verwijst naar het schip dat als een van de eerste tot bij het wrak van de gezonken 'estonia' geraakte, we spreken over 1994. zo is 'the silja symphony' een metafoor voor verlies, rouw en vergankelijkeheid, maar ook voor troost hoop en geloof. dat geloof heeft at the close of every day gemeen met 16 horsepower, met wie ze getoerd en ook opnames gemaakt hebben voor een later te verschijnen dvd. puur muzikaal moet je zoeken naar andere raakvlakken, zoals smog, arab strap, mogwai, will oldham en sophia maar eigenlijks is de sound van at the close of every day heel eigen. het is die van melancholie en weemoed die je overvallen als een zee, de mist, een handvol meeuwen en een verre vuurrotern je gezellen zijn. dat grote onbestemde verlangen, wanner geluk en verdriet hand in hand gaan. de liedjes van at the close of every day zijn heel rechtlijnig en tradiotneel van snit, maar zodanis opgebouwd dat ze uitgroeien tot organische, ruimtelijke composities. 'the maria tales' krijgt een heerlijke kietelende orgelpassage en een fraaie bijdrage van lichtjes in de wind verkerende kopersectie. de klaaglijke blazers maken van '4 seasons' een treurmars, 'the last post' anno 2004. maar vooral 'the estionia situation' is overrompelend, als beeldrij tableau van het een schip in nood, een gevecht maar ook een symbiose, tussen de boordradiostem en de woeste baren. jongens uit zeeland kunnen als geen andere de melancholie en het mysterie van de zee verbeelden. 'the silja symphony' is een ijselijke mooie en toch barre nachtelijke boottocht, en overtreft in teneur zelfs de donkere weemoed van hugo camps. dat de havelozen zich hieraan laven, het is hun kleine nachtmuziek, een liedmotief bij 'duysternis'.

www.liabilitywebzine.com

Gentlemen Records nous a habitué à de très bons disques. Le Label Suisse sort donc une fois de plus un très bon album d’At The Close of everyday, groupe néerlandais, évoluant dans la sphère du (post) rock dépressif. Quelques notes suffisent pour annoncer la couleur. Les morceaux seront lents, fatigués, déprimés, nostalgiques.

Un excellent titre des Néerlandais est disponible sur la compilation « Pet Series Volume 1 », un titre qui a donc poussé à bien écouter cet album. 12 titres portés par la voix magique, grave et tendre de Minco Eggersman. Les guitares coulent comme de l’eau de source, les batteries sont chuchotées en fond : tout est réuni pour jouer avec vos (nos) émotions. Et la formule marche, car At the close of everyday évite le cliché de la voix de chien battu, ou d’attardé en manque de confiance en soit. Ici les lyrics apparaissent doucement, avec classe. Les titres sont assez courts dans l’ensemble et ce disque de moins de 40 minutes est le meilleur ami de nos (vos) longues soirées d’hiver.

Bokson.net

composé du duo axel kabboord et minco eggersman, at the close of every day propose aujourd'hui son premier album bien que sorti dans un premier temps il y a un an au benelux. si l'on vous dit que ces deux hommes (membres de beautiful mess et rollercoaster 23) tournent en compagnie de formations telles que sparklehorse, badly drawn boy, i am kloot ou 16 horsepower, vous comprendrez que ce disque au titre imprononçable fait plutôt office de berceuse au milieu de cette palanquée de groupes pondus par de vieux poilus. la musique du duo consiste en effet plutôt à caresser doucement fûts et cordes plutôt que de les marteler de toute sa force. naissent ainsi de très beaux morceaux ("the drive way", "dealing with hatred") que l'on écouterait volontiers au coucher du soleil, histoire d'évacuer la pression de la journée, en se laissant aller à ces mélodies subtiles et faussement naïves empruntées autant par les instruments que par le chant. alors sautez les barreaux du lit, enfiler votre pyjama, tirer sur le cordon de la boite à musique qui vous emmènera vous enlacer dans les bras de morphée et ce, en toute beauté.

www.goformusic.be

het nederlandse at the close of every day is een zijproject van the spirit that guides us, dat zich aan de stillere kant van de emo begeeft. ze werden meegevraagd om de support te verzorgen tijdens deze europese tournee van 16hp, en zo kwam het dat ook wij konden genieten van drie kwartier tristesse van de bovenste plank. voor één nummer kwam david eugene bijna onzichtbaar een stukje gitaar meespelen. spijtig dat een groot stuk van de zaal door de muziek heen lulde.

clou

de ster van at the close of every day is snel gestegen. de dromerige gitaarmuziek van minco eggersman en axel kabboord weet in europa en amerika potten te breken. er ligt nu een ep om vervolg te geven aan het debuut van vorig jaar. 'if you spoke to me' (sally forth) laat de magie voortduren, op weg naar een nieuwe volledig album.

fear dark

donkere sferen hoeven niet persé te worden begeleid door de doom van morphia of de gothic van virgin black. at the close of every day bewijst met deze ep opnieuw dat relaxte luisterliedjes intens mooi kunnen zijn, maar soms zwaar op de maag liggen. in het alternatieve circuit zal de band ongetwijfeld hoge ogen gaan gooien, maar het zou mij niets verbazen als ook fans van bovengenoemde bands voor de bijl gaan.

garfunkel.nl

Het debuut van het Nederlandse duo, Zalig zijn de armen
van geest, werd vorig jaar jubelend ontvangen door de serieuze
muziekpers. Dat was een opsteker voor de kleine marge van
christelijke muzikanten die zich buiten het gospelcircuit bewegen.
Logisch dus, dat de groep als hoofdact werd geprogrammeerd op
Peacedog, een festival dat juist aan die subgroep een podium wil
bieden en de dialoog wil bevorderen tussen wel- en niet-gelovige
muzikanten en hun fans.

Voor wie ze niet eerder zag spelen, was het even afwachten of
At the Close de magie van de plaat ook live zou kunnen overbrengen.
Er is wijselijk voor gekozen om de band op het podium uit te breiden
met een bassist (op cd spelen Minco Eggersman en Axel Kabboord alle
instrumenten zelf). Eggersman zat achter de drums - een lastig
instrument om te combineren met de leadzang - en Kabboord speelde
gitaar. Orgel en keyboard ontbraken dus, maar dat bleek geen ramp.
De melancholieke liedjes maakten minstens zoveel indruk als op de
plaat. Sommige stukjes werden wat scherper aangezet met de bas en
drums - een goede keuze, want zo bleef ook de energie er een beetje
in, wat bij zulke zachte luisterpop live wel essentieel is.
Het geheel duurde gelukkig ook niet langer dan drie kwartier, anders
zou het misschien wat te veel gaan kabbelen.

Eggersman maakte goed gebruik van zijn stem, die op de plaat
soms wat vlak klinkt, en werd op de juiste momenten vocaal
ondersteund door de andere twee. Een catchy nummer van een
nieuwe EP klonk veelbelovend, en een cover van The Church, omgezet
naar de eigen sound, was goed gekozen. Een beetje flauw alleen, dat
die tijdens de toegift gewoon nog een keer werd gespeeld.

Al met al was het zeker geen knallende uitluiding, maar wel
een kwalitatief zeer geslaagd slot van een sympathiek festival, dat
nog enigszins worstelt met beginners- en groeiproblemen, maar alles
in zich heeft om uit te groeien tot een van de leukste van
Nederland. En dat in Ede, of all places.

www.punkrockreviews.com

at the close of every day's simple yet wonderful "high school lovers usa" which is a little bit leonard cohen and a little bit radiohead

http://home.columbus.rr.com/

sounds like a mix between the vocalist of the crash test dummies and glenn danzig, the vocalist for "at the close of every day" provides direction to an immensely-well crafted (and uptempo) single in "high school lovers usa", which personifies the carefree days of high school with dreamy-guitars.

top tracks : surrounded "high five hiero" and at the close of every day "high school lovers usa"

garfunkel

een stemmige dagsluiting

zalig zijn de armen van geest is niet de nieuwe plaat van elly en rikkert, maar het ingetogen en melancholieke debuut van lo-fi-duo at the close of every day. een afgewogen mix van hoop en treurnis.
meteen vergelijken als je een nieuw bandje hoort is flauw, maar soms ontkom je er niet aan. wie bekend is met het repertoire van pedro the lion zal even een flink déjà-vu-gevoel beleven bij het opzetten van het debuutalbum van at the close of every day (atcoed). de gelijkenis is hier en daar zo groot dat die het luisterplezier de
eerste paar draaibeurten behoorlijk in de weg kan zitten – die
lage, nonchalante stem van minco eggersman, de slepende tempo’s, het gitaargetokkel, een enkele keer zelfs een hele akkoordenreeks. dat moest gezegd worden, maar laat de kritiek je niet op het verkeerde been zetten – er staat veel positiefs tegenover. ten eerste maakt atcoed gewoon een heel sympathieke indruk. twee jongens die kleine, breekbare liedjes maken zonder een overdaad aan pathetiek en met toepasselijk ingetogen teksten – dat is in nederland iets om over naar huis te schrijven. ten tweede blijkt het duo wel degelijk over een heel eigen sound te beschikken, die per luisterbeurt steeds beter tot je doordringt. de afwisseling tussen gezongen en instrumentale liedjes, het schetsmatige karakter van sommige nummers en de weloverwogen arrangementen dragen daar allemaal aan bij. voor Zalig geldt beslist het cliché van de ‘groeiplaat’. minco eggersman kende de oplettende altpop-luisteraar al van het platenlabel sally forth en een handjevol bands die onder dat label verschijnen (zoals Rollercoaster 23). de dertien liedjes die hij samen met axel kabboord schreef en speelde duren gemiddeld zo’n tweeënhalve minuut, wat typerend is voor het minimalisme dat het duo overal in lijkt na te streven. geen felle beats, strijkers of gitaar-distortion dus, al zouden instrumentale nummers als the glory of ignorance of dealing with hatred zich daar prima voor lenen – een sporadische noise-eruptie à la mogwai of een trage, gelaagde opbouw à la godspeed you black emperor zou de spanning zeker opvoeren. dat zoiets ontbreekt maakt de plaat in ieder geval genrevast, maar de consequente kleinheid plaatst het geheel ook in een unieke context; er wordt een eigen universumpje gecreëerd, waarin een toegevoegd orgeltje of een achtergrondstem of wat gestrijk op een snaredrum al voor extra spanning zorgen. zulke fijne toevoeginkjes kun je pas goed waarderen als je de plaat beter leert kennen. ook de teksten van eggersman blinken uit in soberheid. ze wekken eerder associaties op dan dat ze een duidelijk verhaal vertellen. thema’s zijn afscheid, teleurstelling en berusting in verdriet, zoals het hoort in het genre, maar in tegenstelling tot moderne stijlgenoten als – pak ‘m beet – low, belle and sebastian en malcolm middleton wordt de toon nooit cynisch of pathetisch. eggersman put hoop uit zijn geloof en refereert daar voorzichtig aan – niet prekerig, maar ook niet beschroomd of verpakt in onherkenbare metaforen. mooi is bijvoorbeeld de raad aan een stervende in het slotnummer lower world: the ferryman’s waiting to take you along, for two coins you’ll buy yourself a ticket back home (…)i know a sailor who knows a safe haven you might take on water still trust in him. het titelnummer, het enige nederlandstalige liedje op de cd, is wat mij betreft een beetje een uitglijder. niet zozeer qua compositie, maar de lome uitspraak van het nederlands doet onwillekeurig vermoeden dat de titel wat al te serieus wordt genomen, en dat kan niet de bedoeling zijn. het doet bovendien té sterk denken aan de understated vertolking van be thou my vision van – excuseer de herhaling – pedro the lion, compleet met harmonium en krakende stoel. even compleet terzijde: het is opvallend hoe weinig recensenten de letterlijk uit de bergrede van jezus overgenomen tekst van dit nummer herkennen. een voorbeeld uit de fret: "het roept associaties op met de psalmen die ik op de lagere school moest zingen. het zou me niks verbazen als het daadwerkelijk een psalm is." zalig zijn de armen van geest is een mooie cd die in een toepasselijk stemmig vormgegeven hoesje is gestoken. 4/5

door rick de gier

'Friends of the Heroes'

The Questions:
Given that the webzine is called 'Friends of the Heroes', perhaps the first question I'd better (and always!) ask is: who are your heroes and (perhaps this bit is more difficult) why?

my heroes at this very moment are the scottish guys of aereogramme, which i saw yesterday evening at the local club here in rotterdam. the impression they made is still in my nerves and veins. but next week it can be a completely different person or band.

How, when, and why did you both meet?
i met minco for the first time when he came to a concert of my other band this beautiful mess to scout us for his label sally forth records.

If any of our readers haven't heard of you, what's the first thing that they should know about you?
i love itallian food, served with a good french red wine. i hate kidney beans.

Is there a pattern in your way of working that you adhere to, or is it just sometimes a case of drawing the shade, grabbing a pen and your
guitar, and seeing what happens?

i have not discovered a pattern yet, but i'd love to have one. it's mostly just sitting on the couch or outside on the balkony with my acoustic guitar and picking/strumming it. a glass of wine seems to amplify the quiet ideas that are somewhere in my head.

Like a lot of people in the UK, I'm not particularly knowledgable about the Dutch music scene. What's the current state of play over in the Netherlands? Is it any better or worse than it used to be?

there are some nice bands here. not many but there are some. a band called brown feather sparrow for example. but the commercial middle of the road crap seems to have the power.

Any plans to tour the UK?
yes

There's two songs on your debut CD that are sung in Dutch. Was it important for you to express your mothertongue on this record and, for the ignorant English speakers among us, what are those songs about?!

one is instrumental. the title track 'zalig zijn de armen van geest' (means blessed are the poor in spirit) is based on some words of jesus when he stould on a hill to speak to the people.

There's an ominous, fragile beauty about your songs, as if everything is about to fall apart but is somehow held together. It reminds me very much of the Red House Painters. Do you think such comparisons help or hinder you?

neither of that. please go ahead if it helps you. but i like the red house painters so i considder it a compliment.

What's the worse job you have ever had?

working in a cookie factory. i could hold it out for two days, then just had to quit the job. i couldn't eat any cookies for weeks.

How's the new record progressing?
it's almost finished.

Ever laughed out loud when you shouldn't have?

ofcourse i did. one time at a choir concert in a church i sat on a front seat just in front of one of the solists, that just sang horrible. i just had to burst out laughing...which caused that solist to sing even worse.

Do you think (to paraphrase Whitman) that we all lead lives of 'quiet desparation'?
hmmm, maybe?

What's the best and worse thing about being in 'At the Close of Every Day'?
the best: live, we're with three. so setting up and soundchecking can be done sooo incredibly fast. the worse: we still have to set up and soundcheck.

Are there any songs that you wish you had written?

Are there any that you wish you hadn't?!
which song i wish i had written?

you can see it in two ways, the financial and the artisic way. financial: bridge over troubled water by simon and garfunkel, really, i would be filty rich. artistic: like a
rolling stone by bob dylan, really there's no financial reason.

And finally, are there any questions that you want the answer which I haven't asked?
q: would you like to get 12.465 english pounds from me?
a: hmm yes that's ok.

warszawa (Japan)

前作では、Kohn, Robert Lippok, Rothkoなどのリミックスを収録した編集盤的な内容だったので、正確なアルバムとして初となるフランスのポストロック・ユニット。女性メンバーも含む5人組でその女性が時折ヴォーカルをとるのですが、基本的にはちょっと前のHood辺りの雰囲気に歪んだギターを混ぜたり、エレクトロニクスを導入したりと、なかなか。メンバーにフルートがいるところがいい感じ。

www.webzinenameless.net

Atcoed is a dutch duo with Axel Kabbord and Minco Eggersman. This [zalig
zijn de armen van geest] constitutes their first album and stands in the
line of Low, Red House Painters or Pedro the Lion. Not surprisingly this
record is very regularly programmed on "Duyster", we deal here with slowcore
as we like it, with its very simple drums and its vaporous arpeggios, a pure
concentrate of catchy melodies and quasi-religious atmospheres: I'm thinking
of the the very beautiful "The drive way" and "the sound of someone watching
me". Particular mention to the title track "Zalig zijn de armen van geest",
because there are very few songs sung in Dutch able to move us without
scratching our ears.... a must for every anonymous melancoolics.

vpro-gids

de omschrijving die ze begin dit jaar op 3voor12 van hun muziek gaven klinkt bijna als de clou van een mop, maar er zit wat in. ja, verdomd, misschien is wat at the close of every day maakt inderdaad wel ‘lo-fi pop uit zeeland’. al is voor hun eigen term ‘nachtmuziek’ ook wat te zeggen. het heeft wel iets van wandelen door een donker bos. of dat desolate landschap op de cover van hun debuut-cd.
tegen het cijfer dat voor het optreden dat het trio in de kelder van noorderslag gegeven werd, valt in ieder geval weinig in te brengen: een 10 min. juist. als iets goed is, mag je jubelen. en de songs die het nederlandse-deense duo minco eggersman en axel kabboord maakt zijn érg goed.
tekstschrijver eggermans – die eerder lid was van rollercoaster 23 – schijnt ze zes jaar geleden al geschreven te hebben, in 2002 verscheen eindelijk het album zalig zijn de armen van geest, en sindsdien is het genieten. voor steeds meer mensen ook. want sinds ze op 25 juni van dat jaar voor het eerst iets van zich lieten horen op hun website verspreidt de plaat zich via piepkleine labeltjes over de wereld – via scandinavië en nederland naar het verenigd koninkrijk, en vanaf komende zomer ligt de plaat ook in amerika in de winkels.
en ook daar móeten ze straks bijna wel onder de indruk raken. waarvan? van de diepgrijze mompelstem van kabboord, van de rustige, breekbare en melancholieke composities en van de hartverscheurende eenvoud.
deze nummers hebben de sobere kracht van, pakweg, tindersticks, low en bright eyes. langer dan drie minuten duren ze zelden, maar naar deze donkergekleurde muzikale aquarelletjes kun je eindeloos staren.
en als dat niet genoeg is, zijn er nog de teksten. niet altijd de vrolijkste, dat is waar (of je moet ‘it’s a perfect day to end it all’ als een opsteker beschouwen), maar intrigerend zijn ze zeker. neem het titelnummer: ‘zalig zijn de armen van geest/doch rijk van hart./hongeren en dorsten/naar gerechtigheid/verzadigd worden zij/zachtmoedig als zij zijn/het aardrijk wordt door hen beërfd//zalig zij die treuren/want zij vinden troost/niet de weg versmaden/met moeit’ en smart bedekt/verblijdt u en verheugt u/want uw loon is groot/hier en in het hemels koninkrijk.’
het is godsvrucht, ja. en nog gemeende godsvrucht ook. maar als we dat van david eugene edwards van 16 horsepower kunnen hebben, waarom dan niet van atcoed? ze hebben niet voor niets in het voorprogramma van zijn soloproject woven hand gestaan.
voor beide geldt: godsgruwelijk mooi. DJA

www.matamore.net

a tout seigneur tout honneur, at the close of everyday brille sur une reprise du ‘under the milky way’ de the church, quelque part peut-être entre pedro the lion et les red house painters. un des premiers titres enregistrés par le duo apparemment, avant leur album et avec lequel ils s’étaient fait connaître, notamment par le matraquage qu’en avait fait une radio commerciale australienne, patrie de the church. un morceau à la valeur historique pour un groupe déjà essentiel.

www.matamore.net

a tout seigneur tout honneur, at the close of everyday brille sur une reprise du ‘under the milky way’ de the church, quelque part peut-être entre pedro the lion et les red house painters. un des premiers titres enregistrés par le duo apparemment, avant leur album et avec lequel ils s’étaient fait connaître, notamment par le matraquage qu’en avait fait une radio commerciale australienne, patrie de the church. un morceau à la valeur historique pour un groupe déjà essentiel.

www.logo-magazine.com

the title translates as ‘blessed are the poor in spirit’, not that this dutch duo are lacking in that respect. though superficially sparse, this debut is rich in promise that is delivered at first listen, possessed of a fragile, incandescent beauty and gentle power that is best described as bonnie ‘prince’ billy on lithium, while comparisons with smog and tindersticks are equally relevant. minco eggersman delivers both ‘the drive-way’ and ‘rain or shine’ in a deadpan drone, yet the two songs couldn’t be more different; the former is a lament to lost trust while the latter praises a new love, testament to his mastery of poetic prose. a gently flowing, dramatic collection studying the human condition, interspersed with instrumental interludes, it will provide those seeking a less-troubled alternative to bright eyes with exactly what they need.

gillian nash

www.roughguides.co.uk

at the close of ever day are the dutch duo of axel kabbord and minco eggersman, and their debut collection, zalig zijn de armen van geest (blessed are the poor in spirit), is an emotion-heavy catalogue of gentle songs in the vein of bands such as smog, red house painters or sparklehorse. the numbers are sung with a lazy, hazy twang reminiscent of arab strap, though musically the compositions are far more fragile and considered than those of the scottish outfit. the guitars trickle like mountain streams, partly obscured by a cooling dewy mist of keyboards and effects. melancholia hasn’t sounded this delightful for a long time.

logo

dutch trio take on smog and tindersticks at their own game and win; fragile, incandescent, beautiful.

mojo

gloomy, doomy and down, this dutch duo work in the leonard cohen/mark hollis zone of glum rapture. in their dark (mostly english-language) romances, the body count is high, the crucial sound harmonium, the typical song title weltschmerz konzept. phil sutcliffe

www.musiczine.net

minco eggersman et axel kabboord nous viennent de hollande, pays d'anouk et de brainpower, mais surtout de spinvis, dont ils sont d'ailleurs un peu les cousins germains : même amour pour le tout-acoustique, mêmes ambiances intimistes, mêmes idées de textes (amour et désillusions). un point, pourtant, les sépare : at the close of every day ne chante pas en flamand (sauf sur la chanson-titre), ce qui nous évite d'effroyables maux de tête (d'autant que l'accent hollandais est d'une laideur incomparable). dommage pour spinvis dont la qualité des compositions sont pourtant irréprochables ; et tant mieux pour nos deux amis fans d'arid (" at the close of every day " sont les premiers mots de la première chanson du premier album des gantois)… arid ? a l'écoute des superbes " hallways " et " rain or shine ", on pencherait plutôt pour pinback, voire songs : ohia (ce côté un peu monolithique) ou à la tribu de will oldham. jasper, certes un copain, n'est pas ici (et heureusement) le modèle à suivre : le coup des gargarises et des cours de chant avec une armande flamande, c'est pas trop la " kopje koffie " de minco et axel. c'est que les chansons de ces deux lascars ne respirent pas la joie de vivre : romances déchues marmonnées sur un ton parfois monocorde (" the drive-way "), batterie qui traîne et guitares qui trébuchent, ce premier disque semble avoir été composé le lendemain de la veille, dans le brouillard (la pochette) et sans l'électricité. pas drôle, mais d'une gravité prenante.

grégory escouflaire

www.muziekkrant.com

40 minuten muziek voor druilerige dagen in een wereld die zich in slow motion voortbeweegt. 12 in zichzelf gekeerde nummers, vol in stilte doorleefde emoties, waarbij (definitief) afscheid nemen een vaak terugkerend thema is. dat is wat het nederlandse duo minco eggersman en axel kabboord hier van hun ziel laat zien. niet breed pathetisch uitgesmeerd, noch monotoon geneuzeld, geen grootse songstructuren, maar ook geen tenenkrullende zieligheid. wel muziek die haar kracht uit de soberheid haalt zonder aan melodie of pakkende breekbaarheid in te boeten. de doodnormale zangstemmen - zeker geen schoonheidsprijzen - versterken het herkenbaar menselijke van deze cd. het geluid waarin de songs zich ontplooien is ontwapenend mooi en heeft vaak een heel ruimtelijk gevoel. alleen ‘the drive-way’ en het titelnummer zijn droger van klank. in de muzikale uitwerking is fijnheid het kernwoord. het delicate akoestische evenwicht dat hier gevonden wordt tussen schuifelende gitaren - elektrisch en akoestisch -, drum en sporadisch aanwezige keyboards staat in schril contrast met de muzikale zieligheid die soortgelijke bands wel eens durven afleveren. bij at the close heeft alles en iedereen een eigen plaats. de sober gestapelde gitaarpartijen klinken als een zwarte hemel waarop de hogere tonen van de elektrische gitaar af en toe als kleine sterretjes fonkelen. wanneer keyboards met een orgelklank worden aangewend ontstaat er bij momenten een beklemmende kerksfeer. niet dreigend maar onwezenlijk sereen, zoals in de instrumentale dodenmars ‘weltschmerz konzept’. snijdender kan zelfspot moeilijk zijn. toch zijn het ‘the drive-way’ en vooral het pakkende ‘lower world’ die meer dan één luisteraarstrot zullen dichtknijpen. de manier waarop minco eggerman in dit laatste nummer afscheid neemt - van rina eggerman aan wie de cd opgedragen is? - geeft de luisteraar net geen voyeuristisch gevoel. maar even slikken is onvermijdelijk.
koen van meel

www.uptomusic.com

het nederlandse duo axel kabboord (this beautiful mess) en minco eggersman (rollercoaster 23) zingen hoofdzakelijk in het engels dit schijfje vol. behalve dan het liedje 'zalig zijn de armen van geest', natuurlijk. leonard cohen leeft voort in de stijl van deze twee heren uit de lage landen. de twee-eenheid van at the close of every day (deze uitspraak is trouwens ook de openingszin van de eerste cd van arid) dragen de cd op aan de overleden moeder van minco. als snuggere lezer heb je zeker de hints al door. het gaat hier niet over een happy-happy-joy-joy album. minimaal gebruik van instrumenten (orgel, een beetje drumwerk maar vooral veel rustige gitaar) creëert hun zelfverklaarde nieuwe nachtmuziek. bij 'zalig zijn de armen van geest' is het woord saaiheid niet op zijn plaats. noem het liever zachtmoedige emorock. (didier punie)

oor

zo valt op dat het hollandse duo at the close of everyday day (live aangevuld met deense gitarist) perfect past op een festival dat zich volledig in de duisternis afspeelt. door het lage plafond en de slechte akoestiek in de kleine foyer blijft het vele laag rondzweven en wordt de sound nog zwaarder dan die normaliter al is. dat neemt niet weg dat de stemmige songs van de groep (en die cover van the church)indruk maken.

nameless webzine

l'édition 2003 du festival anversois ne restera pas dans les annales. les bons moments se sont faits rares. du vendredi on retiendra surtout ddds (chorégraphies au son de batteries), les bataves d'at the close of every day pour la reprise de the church, le trio jazzy phluff, la fusion hiphop/jazz des américains du youngblood brass Band, la déception cinérex, le rap pataud de raymzter, le raz-de-marée (humain, pas musical) d'Admiral freebee, la petite forme d'aidan moffat et de malcolm middleton et l'impeccable set cinématographique de daan. le samedi a été un peu plus attrayant. enfin un excellent concert d'orange black, kong karl land et sa breaktronica sur fond de films classiques des années 80 (tron, robocopp), les allemands efficaces de pitchtuner et leur disco rock, le set très agréable de rjd2, le show granguignolesque du detroit grand pubahs, l'annulation de dernière minute de dakota suite, le retour de das pop, les longueurs et langueurs de dead man ray et l'after party avec le retour en grâce de guru josh. ah, j'oubliais sandrine collard. sandrine collard sur scène, des coupes courtes (cheveux et robe), accompagnée de dan lacksman (ex-telex) et de sa fille (alice), ou comment être nulle et ridicule.

small vince

www.musiczine.net

wovenhand werd ingeleid door het nederlands-amerikaans opgezette samenwerkingsproject at the close of every day. dit drietal biedt melancholische pop in het kielzog van songs:ohia, low, pinback, smog en sparklehorse. intens, broeierig en emotievol. de songs hebben een spannende opbouw en worden gedragen door een begeesterende drie-eenheid gitaar, bas en percussie. live innemend en beklemmend. ideale ‘duyster’-muziek om de zorgen van alledag even opzij te plaatsen. opmerkzaam was de song in het nederlands “zalig zijn de armen van geest” en de cover “under the milky way” van the church. dit drietal wist te intrigeren. de songs werden overtuigend gebracht.
johan meurisse

www.altcountry.nl

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

Een tijdje terug stak ik hier de loftrompet over de cd van het Canadese duo Elliott Brood. Een mooie plaat nog mooier verpakt, een waar hebbeding. Hetzelfde geldt voor At The Close Of Every Day (Volkoren/Munich), zoals het Nederlandse duo zich noemt, dat op de proppen komt met een omslagkalender met daarin verstopt hun cd, The Silja Symphony, die al wekenlang in de Moordlijst staat van Oor. Het is een conceptplaat, die handelt over de ondergang van de veerboot Estonia in 1994 (alweer). Witte teksten en tekeningen wisselen elkaar af in dit pikzwarte klappertje. De donkere liedjes zijn moeilijk in een hokje te stoppen. Er zitten allerhande elementen in: rock, pop, roots weergegeven door gitaren in combinatie met toetsen, met overheersend de twee verschillende, monotone stemmen van Minco en Axel. Met daarnaast muzikale sfeercollages. Vaak is de toon verstild, maar af en toe vindt een ontlading plaats zoals op het met tromgeroffel versierde Black-out. Dat had wat betref mij best meer gemogen. Het volgende project staat trouwens alweer op stapel. Eind dit jaar moet de dvd in de winkel liggen die ze samen met David Eugene Edwards van 16 Horsepower in Brussel hebben opgenomen. Wordt dus snel vervolgd...

parool

what was indeed remarkable and good was the gig of the band at the close of every day, which is hardly known as yet (and also too experimental to become really big). in the intimate basement of the oosterpoort it was good to be dreaming away on music full of atmosphere, that sometimes reminded of low or the quiter work of godspeed you! black emperor.

http://fileunder.blogspot.com/

dagsluiting
wat zullen ze er mee bedoelen? die jongens van at the close of every day? waar willen ze naartoe met een cd-titel als zalig zijn de armen van geest (mattheus 5:3)? bedoelen ze dat het leren van dingen tegenwoordig in deze wereld te belangrijk geworden is? of bedoelen ze wat anders? dat als je niet alles maar hoeft te beredeneren en je gevoel oprecht laat spreken het misschien wel beter is? ook al kom je dan misschien wel ietwat naïef over? hun gevoel laten spreken doet atcoed in ieder geval in overvloed op deze plaat en de korte songs klinken misschien inderdaad bij tijd en wijle ook wel ietwat naïef. maar vooral ook mooie verstilde liedjes in dezelfde sfeer als van low (smog) en pinback. en daar moet ik het maar bij houden voor wat
betreft dit samenwerkingsverband tussen axel kabboord (this beautiful mess)en minco eggersman (rollercoaster 23). kan er nog wel mijn hoofd over breken, maar waarom zou ik? het is af en toe zelf kippenvelgevend en zeggen ze het zelf al niet? zalig zijn de armen van geest want hunner is het koninkrijk der hemelen... laat je gevoel spreken, koop, luister en geniet van, zoals anderen het al
noemden, deze nieuwe nachtmuziek....

fret

fret
hoe druk kun je het hebben met muziek? nooit druk genoeg als je kijkt naar minco eggersman, één van de twee mensen achter at the close of every day. hij runt het platenlabel sally forth records, produceerde inmiddels tientallen bands, stelde diverse verzamelaars samen en speelt in zoveel bands, dat ik de tel ben kwijt geraakt. de belangrijkste zijn magnusson arrived from fjornebo en kryptonite garden. de andere helft van atcoed, axel kabboord, kennen we van this beautiful mess. met die twee laatste bands heb je meteen een referentiekader voor de muziek van dit duo; rustige emotionele popliedjes, met een sterke nadruk op sfeerbepalende instrumentale stukken en een vleugje religie. de zang doet sterk denken aan serge lacroix van het belgische the grand piano. een beetje vreemde eend in de emobijt is het titelnummer. het is het enige nederlandstalige liedje en roept associaties op met de psalmen die ik op de lagere school moest zingen. het zou me niks verbazen als het daadwerkelijk een psalm is. desalniettemin is dit een goede, sfeervolle plaat die fans van het sally forth label absoluut niet mogen missen. maar ook ieder ander kan ik aanraden hier eens aandachtig naar te luisteren.
(cvdk)

www.grunnenrocks.nl

at the close of every day was the next to see. an entertaining post rock trio, which i think, is one of the best-kept secrets of the rock industry. i listened to their debut album 'zalig zijn de armen van geest' on blue sub and i think it's a brilliant record. at first i didn't know what to think of it, but after listening several times and seeing them live i think they're great. it will be released in america as well. check www.atthecloseofeveryday.com. robert

www.webzinenameless.net

at the close of everyday est un duo hollandais composé d'axel kabbord et de minco eggersman. ce "bénis soient les simples d'esprit" constitue leur premier album et s'inscrit dans la lignée des maîtres du genre que sont low, red house painters ou pedro the lion. pas étonnant que ce disque soit programmé très régulièrement dans "duyster", on a ici affaire à du slowcore comme on l'aime avec ses batteries simplissimes et ses arpèges vaporeux, un pur concentré de mélodies imparables et d'atmosphères quasi-religieuses: je pense aux très beaux "the drive way" et "the sound of someone watching me". mention particulière encore pour la chanson titulaire "zalig zijn de armen van geest", car rares sont les morceaux chantés en néerlandais capapbles de nous émouvoir sans nous agacer l'oreille... un must pour tous les mélancooliques anonymes.

uncut

at the close of every day offer up the catchy zalig zijn de armen van geest (blessed are the poor in spirit) jonathon whiskey ***. comprising axel kabboord and minco eggersman, it's slowburning 3am music a la american music club and midnight choir, with a dab of nick cave behind the ears. not as gloomy as it sounds. bob hughes

comes with a smile

yet another day to forget. a further 24 hours to try to ease into the background. not for the first time recnently, something soothing, something moving, needs to be the order of the day. something very much like the perfectly names, near perfectly formed, sounds of at the close of every day in fact. 'blessed are the poor in spirit' is the debut album from the dutch duo axel kabboord and minco eggersman. brought to our attention by micro leeds label jonathon whiskey.

featuring twelve songs shadowed by dimmed hues. this record is designed to be consumed late at night, 'when the most pressing questions can nog longer be pushed aside'. with a voice reminiscent of mark eitzel, kabboord directs eggersman understated tunes that drift across emotional terrain similar to those prevously mapped out by the former american music club leader. there are also tints of will oldham and mark kozelek - especially in the strarkly hushed production - but it's...every day's own simple way with sedated sounds and repressed regret which hangs heavily in the air.

this is intimate music, strung around the eternal singer-songwriter wells of inspiration: the themes of love, loss and longing. a slightly derivative album perhaps, and one padded-out by occasinal instruments but it's never less than affecting, especially when the stillness barely raises itself above a murmur. a duo who somehow make the bad times feel nog quite so bad: a band who help make sense of the kind of days you would usually rather forget

oor

at the close of every day was ooit de openingszin van het eerste nummer van de eerste cd van arid. nu is het de naam van een bijzondere samenwerking tussen axel kabboord (this beautiful mess) en minco eggersman (rollercoaster 23). stemmigheid troef op dit debuut vol verstilde klanken, trage murmelzang en zware emoties. ‘death is the cold breeze in my neck.’ de cd is opgedragen aan de overleden moeder van minco. referenties voor dit door gitaar, orgel en spaarzame drums gedragen debuut dienen niet bij bovengenoemde namen gezocht te worden. de wonderschone klanken van
atcoed staan behoorlijk op zichzelf en roepen soms dezelfde emotionele reacties op als de muziek van low, mogwai, sparklehorse, smog en pinback. tijdloos, donker, warm en wars van de drukte van alledag. prachtige poëtische teksten van eggersman in het
engels, op eentje na: ‘zalig zijn de armen van geest doch rijk van hart/ hongeren en dorsten naar gerechtigheid/ verzadigd worden zij, zachtmoedig als zij zijn/ het aardrijk wordt door hen beerfd.’ de nieuwe nachmuziek, zo noemen de heren het zelf in hun bio. je moet niet vreemd opkijken als ze begin 2003 op het festival de
nachten precies op hun plaats zijn. willem jongeneelen

wreckkit magazine

And again, a new band has originated from the brains of Minco Eggersman and Axel Kabboord. Both have quite a finger in, among others, the TSTGU, TBM and Rollercoaster 23-pie. And this cd is, just like those projects, also absolutely worth while. They’re beautiful, peaceful listening songs, with some excellent pieces with guitar and melodies. Apart from the live basis of guitar, bas and drums, some more things are added on the cd, like organs and a second guitar part. If this is actually an improvement of the live sound, I don’t really know; both have something about them. It’s also surprising that Minco, the drummer, takes care of the lead vocals. His modest, quiet voice fits perfectly with these kinds of songs. Even the instrumental songs are very successful. No minus points? Well, it’s not exactly exciting music, and some may find it boring. But if you like to recover after a heavy day, for example, then this is to me a perfect album. (ED)

popopdrops

after the first listen it seems like nice post rock
versus pop, but at first it seems almost incredible
that the norwegian label milk and honey would stand
behind this dutch duo in a style of music that we have
in buckets and spades, however we gave it a few more
listens. i have never had a record grow on me this
much. this record deserves the term encyclopedia-pop;
it has everything ! If smog, circa Wild Love had
recorded an album with the most captive moments of
flaming lips, around yoshimi period, with both roy
montgomery and john mcentire as spiritual guides, you
could come close. its a musical and emotional
parallel. multi-instrumentalists with great integrity
and grand vocals. delivered in a beautiful fold-out
cover. recommended without reservation !!

www.waaghaals.com

Samenwerkingsproject met leden van This Beautiful Mess en Rollercoaster 23. Eén van de eerste tracks die ze ooit opnamen was een bloedstollende versie van The Church' 'Under The Milky Way'. Dat nummer staat nog steeds model voor de stijl van ATCOED. Definieer het als nachtmuziek: korte, schetsmatige liedjes, zware emoties, kinderlijke naïeviteit en wonderschone klanken. Die combinatie hoor je ook terug bij bijvoorbeeld Sparklehorse en Smog. At The Close Of Every Day voegt daar nog een paar sterke referenties aan toe: Mogwai, Timesbold, Godspeed, Pinback, Explosions In The Sky en Tarentel. IJzersterk album in schitterend Constellation-achtig (Godspeed, Silver Mt Zion, Exhaust, Do Make Say Think) klaphoesje. Wat een kwaliteit! (konkurrent)

www.dvdinfo.be

FILM
At The Close Of Every Day is het kind van de twee Zeeuwse muzikanten Minco Eggersman en Axel Kabboord. Samen met hun Noorse bassist Jan-Eik Stig slaagden ze erin om in een relatief korte tijdspanne een plaats te veroveren in de hoogste regionen van het nederlandse alternatieve muziekcircuit. Voorwaar een ganse verwezenlijking als je rekening houdt met het feit dat ze slechts één album, een ep en een conceptalbum uithebben.

At The Close Of Every Day staat gekend voor hun licht melancholische, serene en sfeervolle muziek met een donkere knipoog. Hun songs zijn traag, sober en plaatsen dikwijls het vocale aspect op de achtergrond. Een groep zonder sterallures die weet uit te blinken in al hun eenvoud. Hun conceptalbum is een werk dat deze groep perfekt typeert: The Siliya Symphony werd volledig opgedragen aan de personen die in 1994 het leven lieten tijdens de ramp met de veerboot Estonia. Een nobel initiatief dat op veel appreciätie kon rekenen, des te meer omdat er op muzikaal gebied kwaliteit geleverd werd. Met liedjes over hoop, verlies en de dood probeerde de band op hun manier een beeld te scheppen rond deze onwaarschijnlijke ramp, iets waar ze meer dan goed in slaagden. Het album werd door het vpro-programma ‘3 voor 12’ zelfs uitgeroepen als beste cd van 2004.

Net als hun meer dan verzorgde cd-uitgaven is er nu een prachtige dvd op de markt met de registratie van één van hun live-concerten. Deze registratie dateert van 12 november 2003 in de ons allen bekende Brusselse AB. Het concert werd vastgelegd tijdens de europese tour van Sixteen Horsepower, waarvan At The Close Of Every Day als voorprogramma mocht fungeren. Samen met de dvd kwam ook de cd van dit concert op de markt. Met slechts 2 albums en een ep op hun palmares bezit deze weinig meerwaarde. De dvd echter toont ons de muzikanten achter de groep en laat ons meegenieten van de toch wel aparte sfeer die heerst op hun concerten. Veel inlevingsvermogen, hun anti-prototype van de opstelling (de zanger van de band is eveneens de drummer en zit centraal op het podium, geflankeerd door z'n twee kompanen) en het rustig genietende publiek maken dit korte concert (+- 1 uur) meer dan de moeite waard. Het merendeel van de gespeelde songs komt uit hun debuut Zalig Zijn De Armen Van Geest en hun conceptalbum komt pas in het tweede deel enkele keren aan bod. De serene sfeer van hun muziek komt eveneens tot uiting in hun concerten en dat respecteert het aanwezige publiek. De toeschouwers zitten schijnbaar ongeïnteresseerd te kijken naar het schouwstuk maar in weze zijn ze met volle teugen aan het genieten van de specifieke sound die zo eigen is aan deze band. Hoogtepunten zijn de cover: Under The Milky Way van The Church en September Grass, waarin gastmuzikant Eugene Edwards (gitarist van 16 Horsepower) aanschuift om een nummertje mee te spelen.

TRACKLISTING
1. Zalig zijn de armen van geest
2. The drive-way
3. The sound of someone watching me
4. Under the milky way
5. Lower world
6. September grass
7. 40 years
8. The new day revival
9. Hallways
10. The glory of ignorance
11. The Jesus heart
12. The truth is always one step behind

BEELD EN GELUID
Het concert werd geregistreerd in zwart/wit, wat mee bijdraagt tot de intieme sfeer van het optreden. We krijgen alles gepresenteerd in een 1.33:1 non-anamorfisch beeld dat, alhoewel het om een live-registratie gaat, over het algemeen toch vrij scherp uit de hoek komt. Op dergelijke print zijn alle oneffenheden nog eens zo goed waarneembaar maar globaal gezien kunnen we tevreden zijn over deze wellicht met bescheiden middelen geproduceerde schijf. Op geluidsvlak is er geen bombastische 5.1-track, maar wel een rustige dolby surround die kwalitatief goed werk levert. Er is een perfekte verstaanbare zangstem aanwezig en het verzorgde stereo-effekt zorgt voor een aanvaardbare spreiding van de instrumenten.

EXTRA'S
We volgen de 3 bandleden in een onderhoudende stadswandeling door hartje Brussel. We leren ze stuk voor stuk beter kennen en we komen enkele leuke anekdotes te weten (o.a het feit dat de drummer zijn drumkit toevallig vond op de zolder van een kerkje en kon deze voor een appel en een ei kon aanschaffen). Uiteindelijk arriveert men in een knus Brussels café waar Eggersman en Kabboord in een ontspannen sfeer enkele nummers vertolken. De tweede alsook laatste extra is een fotogallerij in eenvoudig maar stilistisch zwart/wit.

CONCLUSIE
Een onmisbaar juweeltje voor de fan, een ideale inleiding tot de aparte wereld van At The Close Of Every Day voor de doorsnee muziekliefhebber. De dvd op zich bezit een fraaie vormgeving die voor een deel het gemis aan extra's goedmaakt. De beeld- en geluidstransferten zijn ok zonder meer. carl

www.matamore.net

a tout seigneur tout honneur, at the close of everyday brille sur une reprise du ‘under the milky way’ de the church, quelque part peut-être entre pedro the lion et les red house painters. un des premiers titres enregistrés par le duo apparemment, avant leur album et avec lequel ils s’étaient fait connaître, notamment par le matraquage qu’en avait fait une radio commerciale australienne, patrie de the church. un morceau à la valeur historique pour un groupe déjà essentiel.

• Myspace
• Volkoren
• YouMakeMusic
• Sara Bjørklund Bookings