AT THE CLOSE OF EVERY DAY

Kindamuzik

Echt bekend zijn ze nooit geworden, maar zo stilletjes aan bouwt At the Close of Every Day - de band van Minco Eggersman en Axel Kabboord - aan een indrukwekkend oeuvre. Troostprijs is hun vierde plaat (liveplaten, remixalbums en zijprojectjes uitgesloten) in zes jaar tijd, en hij is wederom van grote klasse.

Het duo pakt het ditmaal iets grootser aan. Blazers, dwarsfluiten, fanfaregeluiden: het klinkt misschien gek bij de rudimentaire melancholiepop die je van ze verwacht, maar die grootse aanpak werkt wonderwel goed. Wel jammer dat door al die toeters en bellen het bezwerende gitaarspel van Kabboord iets meer naar de achtergrond is verdwenen.

Met een beetje fantasie - denk vooral de donkere, sonore basstem van Eggersman weg - hoor je op Troostprijs de orkestrale folksound van Sufjan Stevens terug. De band klinkt minder zwaar op de maag dan ooit, zonder ergens uitbundig te worden.

Het belangrijkste van allemaal is dat de liedjes weer helemaal in orde zijn; soms ontroerend, dan weer lekker meeneuribaar, en zelfs straf en rockend in een enkel geval ('I Need to Break Your Heart'). Zo toegankelijk en mooi heeft At the Close of Every Day niet eerder geklonken.

Fileunder.nl

http://www.fileunder.nl/archives/2008/03/at_the_close_of_every_day_troostprijs.php

Wie de nieuwe cd van At The Close Of Every Day in handen heeft, kan die cd moeilijk zien als een troostprijs. ATCOED maakt het, net als een band als De Kift, elke keer weer een feest om een nieuwe cd van ze te mogen uitpakken. Bij De Geluiden van Weleer was het een fraai boekje, de remix-cd van vorig jaar kwam vergezeld van een puzzel. Toch heet deze nieuwe worp van ze Troostprijs. En raar genoeg klinkt de cd ook, alhoewel nog steeds erg stemmig, nog eens opbeurender dan zijn voorgangers. Het komt deels doordat er net wat meer vaart in de liedjes van het gouden duo Axel Kabboord en Minco Eggersman zit en deels ook doordat er gekozen is voor een veel rijkere orkestratie door onder andere veel koperwerk te gebruiken. Ik moest daaraan, net als aan het veel prominentere drumgeluid van Eggersman en het expressievere gitaargeluid van Kabboord, wel een beetje wennen. Grappig is dat ondanks de Nederlandse titel er dit keer geen enkel Nederlandstalig liedje te vinden is op de cd van At The Close Of Every Day, ook het titelnummer is Engelstalig. Dat is eigenlijk het enige waar ik na meerdere draaibeurten nog over twijfel. Ik vond juist dat Nederlandstalige van De Geluiden van Weleer juist heel fijn duidelijk. Bovendien klinkt Minco in het Nederlands domweg ook beter dan in het Engels. Maar de grotere variatie in de stijlvolle liedjes vergoedt veel, zo niet meer dan alles.

Velvetmusic.nl

http://www.velvetmusic.nl/shopping/product_details.php?id=4090519

In recensies van de platen van At The Close Of Every Day wordt vaak lang stil gestaan bij de fraaie wijze waarop de Nederlandse band haar producten verpakt. Ook de verpakking van Troostprijs ziet er weer geweldig uit, maar voor de afwisseling wil ik me eens concentreren op de muziek van de band. Ook de muziek van At The Close Of Every Day weet de afgelopen jaren immers op te vallen door haar schoonheid en originaliteit. Troostprijs verschilt wat dat betreft niet van de vorige platen van de band. Dat betekent overigens niet dat Troostprijs een logisch vervolg is op voorganger Geluiden Van Weleer. Waar At The Close Of Every Day op haar vorige plaat vooral koos voor ingetogen, vaak wat melancholieke muziek vol invloeden uit de Americana en uitsluitend Nederlandstalige teksten is de voertaal op Troostprijs Engels en pakt de band voor haar doen behoorlijk uit met over het algemeen genomen flink georkestreerde en in een aantal gevallen behoorlijk lichtvoetige tracks. Muziek die nauwelijks lijkt op die van zijn voorganger, maar aan de andere kant toch ook het inmiddels zo herkenbare At The Close Of Every Day geluid laat horen. Troostprijs is een fraai volgend hoofdstuk binnen het inmiddels imposante oeuvre van één van de beste bands die Nederland rijk is. Een plaat met slechts één smetje; de titel had wat mij betreft best Hoofdprijs mogen zijn.

Plato.nl

http://www.plato.nl/plato/view.php?catalogue_id=185686

Nieuw album van een van Nederlands uniekste bands met altijd een zeer eigen geluid en altijd weer verrassende verpakkingen. Dit keer een mooie zilver folie met daarop een heuse rozet. troostprijs klinkt bij eerste beluistering bijna achteloos en gelaten, maar herbergt onderhuids toch een grotere melodieuze rijkdom dan we eerder van atcoed hebben gehoord. het is nederig en aards werk , maar roept in zijn schoonheid toch een stille euforie op, bijvoorbeeld in het meeslepende the great sum of all beauty. zoals we van at the close of every day gewend zijn, is het artwork weer zeer bijzonder. de luisteraar ontvangt zijn troostprijs in zilveren omslag met ere-rozet. troostprijs laat zich niet vertalen, maar is als taal van verwerking universeel.

fok.nl

http://frontpage.fok.nl/review/7193/1
CD: At The Close Of Every Day - Troostprijs
Gepost door Chantal (rocha01) - zondag 2 maart 2008 @ 06:00

Als band maak je natuurlijk in de allereerste plaats muziek, maar dat het oog ook wat wil, is aan At The Close of Every Day niet helemaal voorbij gegaan. Met hun nieuw uit te komen cd Troostprijs brengen zij een opmerkelijk verpakt schijfje uit. In een plastic, transparante, slappe sleeve zit een zilverkleurige sleeve. Hierin zit de cd van het drietal. Het geheel is versierd met een heuse ere-rozet, mooi uitgevoerd in paars. Een originele verpakking (handgemaakt en gelimiteerd qua oplage) voor een originele cd. Want dat niet alleen de verpakking lof verdient, mag in deze inleiding al wel gezegd worden.

Troostprijs of Hoofdprijs
De titel van het album geeft je het idee dat je het beste hebt moeten laten schieten en genoegen moet nemen met de troostprijs. Niets is minder waar, want de cd is op zichzelf een hoofdprijs. De nieuwe cd van de band is Engelstalig, anders dan de titel ook doet vermoeden. Maar we zijn eigenlijk niet anders gewend, het is een groep die van paradoxen en tegenstellingen houdt. Zo zeggen ze ook met de muziek op zoek gegaan te zijn naar hun paradoxen. Die hebben ze onder andere gevonden in dwarsfluiten en fanfaremuziek, een raakvlak met de jeugd van Minco Eggersman, één van de leden van ATCOED.

Normaal gesproken worden in reviews vaak enkele nummers uit een cd gehaald en besproken. Nu eens een keer niet. Dit album verdient een beoordeling als geheel. De band zegt zelf dat het zich kenmerkt door stuurloosheid, berusting en wegvallende kaders en zekerheden. Als je dit leest voor je de cd gaat beluisteren roept dat wel even wat angst op. Een stuurloos album? Jeetje, dat wordt vast bagger. Maar wederom (net als met de titel) verrassen de heren van ATCOED. Want niets stuurloos, gewoon recht op het doel af, een mooi stukje muziek neerzettend. De termen berusting en zekerheden herken je ook meteen. De verzoening met het leven - het verleden, het heden en eigenlijk ook alvast de toekomst - straalt van elk nummer af. Je kunt dus eigenlijk alleen maar tot de conclusie komen dat ze geen woord gelogen hebben van hun beschrijving en ze geslaagd zijn in hun opzet. Troostprijs mag dan wel zo heten, een troostprijs is het zeer zeker niet... het is de Hoofdprijs met een grote H.

Even if we win, we win with our heads down...

Een stukje geschiedenis
ATCOED bracht al eerder enkele cds uit zoals Zalig zijn de armen van geest (2002) en Silja Symphony (2004). Dit laatste album was een herdenkingsplaat voor de slachtoffers van de ramp met veerboot Estonia. Het werd ook door 3voor12 uitgeroepen tot album van het jaar 2004. Eind 2007 verscheen er een remix-album Leaves you puzzled. Een project waar bevriende artiesten meewerkten om een aantal eerder uitgebracht songs in een nieuw jasje te steken. En nu de cd Troostprijs, een album dat zeker een plek verdient in de kast van elke muziekliefhebber, maar nog meer een plaats in de cd-speler moet krijgen, want dat geniet het beste. Een zeer waardig stukje muziek dat niet anders dan vijf sterren kan krijgen. Zo zouden er meer gemaakt moeten worden.

Op de MySpace-pagina is alvast een voorproefje te horen van het album, het nummer If I Need To Break Your Heart:

http://www.myspace.com/atthecloseofeveryday

cuttingedge.be

http://www.cuttingedge.be/music/reviews/50116-at-the-close-of-every-day

4 out of 5 stars

At the close of every day(2008)
Ergens tussen goud en zilver

At the close of every day hoeft bij zijn zesde plaat al lang geen introductie meer. De fans hollen blindelings naar de winkel om een van de mooist verpakte cds in huis te halen, een zilveren omslag met ererozet. Het past niet in de cd-kast, maar een atcoed-collectie verdient nu eenmaal een plaatsje apart, in een wereld zonder hoofdletters. Troostprijs mag dan een Nederlandse titel hebben, in tegenstelling tot de vorige De geluiden van weleer, is deze plaat 100% Engelstalig.

Het duo (Minco Eggersman en Axel Kabboord) legt met het felle kopergeschal van Im not sure I have what it takes meteen alle troeven open en verbergt niet waar het in troostprijs om draait. Terwijl de opener Its like fire met zijn stevig solide drumgeluid enkel het nieuwere popgeluid blootlegt, tovert het nieuwe instrumentarium, gevonden in de dwarsfluiten en fanfares uit Mincos jeugd, atcoed om in een popband. Het popgeluid op I need to break your heart geeft desondanks de titel een hoopvol geluid aan de plaat. De sobere eenvoud die anders ook doorschemert in Mincos licht monotone stem, doet ook zijn stembanden variëren in de tonenspectra. Dit levert een gevarieerde plaat op waar de desolate poldergeluiden van weleer minder diep onder de zeespiegel verzanden, maar hoopvol op de drooggelegde zandbanken ademen. Deze variatie en het minderen van de alomaanwezige somberheid maakt van troostprijs een kleine schittering die toch nog zijn tijd neemt om zich te nestelen en je knuffelt.

At the close of every day zelf is veel te bescheiden door voor een troostprijs te gaan. Want met liedjes als Graduations vs. the ruins of my life en You are alright to me gaan ze voor niets minder dan goud.

Katrien Schuermans

© Cutting Edge -- 05 Mar 2008
images © Volkoren/Munich

musicfrom.nl

http://www.musicfrom.nl/magazine/recensies/27952/at-the-close-of-every-day-troostprijs.html

stijl: singer-songwriter/hollandia (als in americana)
wat: cd
label/eigen beheer: Volkoren/Munich

Het vorige (reguliere) album, de geluiden van weleer (het liedboek voor de mensen), was compleet in het Nederlands gezongen, maar troostprijs is weer 100% Engelstalig, dat is echter niet het enige wat duidelijk anders is, want ook muzikaal gezien biedt troostprijs een duidelijke verandering ten opzichte van de voorganger (het remix-album leaves you puzzled niet meegerekend). Daar waar we de laatste jaren gewend waren dat at the close of every day (atcoed) vrij sober en direct klinkt heeft het nieuwe album van Minco Eggersman en Axel Kabboord een duidelijk orkestraal karakter.

Dat blijkt nog niet bij het openingsnummer, Its Like Fire is namelijk voor atcoeds doen vrij stevig en door de vele herhalingen bijna een drone. Track 2, Im Not Sure I Have What It Takes, levert echter veelvuldig kopergeschal en is daarmee een duidelijke vingerwijzing hoe troostprijs klinkt. De bijgeleverde biografie rept over nieuwe inspiratie is nog gevonden in de dwarsfluiten en fanfaregeluiden uit Mincos (zanger/drummer) jeugd. Het orkestrale maakt dat troostprijs een stuk hoopvoller klinkt dan het tamelijk desolate de geluiden van weleer.

Het vollere geluid lijkt ook zijn uitwerking op de vocalen niet gemist te hebben, Minco zingt op een aantal nummers gevarieerder dan we eerder hoorden. Maar de zang is niet het enige wat opfleurt bij deze aanpak, op de zesde langspeler van het duo staan een aantal liedjes die je met een gerust hart zelfs poppy kunt noemen (luister bijvoorbeeld eens naar I Need To Break Your Heart, zie de link onderaan deze recensie). Dat alles levert een gevarieerde plaat op waarbij het weer goed mijmeren is over het lang vervlogen verleden.

De variatie en het indammen van de al te nadrukkelijke somberheid (het is nog steeds niet bepaald vrolijk te noemen, maar ten opzichte van eerder werk is dit toch al een stuk lichtere kost) zorgt ervoor dat troostprijs geschikt is voor een veel bredere doelgroep dan de directe voorgangers. Dat gaat al op bij de eerste beluistering, maar vanzelfsprekend heeft ook dit atcoed album wat tijd nodig om zich te nestelen en te groeien. Trouwe liefhebbers van het werk van het tweetal kunnen de nieuwe langspeler zonder dralen aanschaffen, zij worden zeker niet teleurgesteld en zullen genieten van het vollere geluid van dit nieuwe werkstuk. Voor mensen die tot op heden met een boog om atcoed heen liepen biedt troostprijs dermate veel veranderingen dat dit album de deur opnieuw openzet om te kijken of deze troostprijs toch niet dicht bij het predikaat hoofdprijs in de buurt komt.

Zoals altijd is de nieuwe uitgave weer prachtig vormgegeven. Het album zit verpakt in zilveren omslag met ere-rozet. Het maakt dat ook deze langspeler niet eenvoudig in de cd-kast past, maar at the close of every day doet zo consequent aan aparte verpakkingen dat een eigen plekje binnen de cd-voorraad inmiddels wel gerechtvaardigd is.

festivalinfo.nl / podiuminfo.nl

http://www.podiuminfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=1654

In een veranderende muziekwereld waarin iedereen maar spreekt over digitaliseren en downloaden hecht at the close of every day (let op: geen hoofdletters) gelukkig nog waarde aan het fysieke product. En hoe. Elk nieuw album van de band krijgt een verpakking die niet altijd functioneel is maar wel heel erg leuk voor de liefhebbers. Zo ook het nieuwste album van de band, Troostprijs. Verpakt in doorzichtig folie met daarop de titels van de liedjes gedrukt maak ik het pakketje voorzichtig open en gaat het schijfje in mijn cd speler.

In tegenstelling tot het voorgaande album, De Geluiden Van Weleer, is deze nieuwste productie weer helemaal in het Engels. De opener Its Like Fire laat de luisteraar nog een beetje in het gewis met betrekking tot de vernieuwde sound van de band. Nou ja vernieuwd, zodra Minco Eggersman (zanger/drummer) gaat zingen klinkt het allemaal juist heel vertrouwd. Maar vanaf track twee horen we waarom deze plaat anders klinkt dan voorgaande platen van at the close of every day. Orkestinstrumenten vullen de nummers op met vaak prachtige arrangementen. Altijd duidelijk aanwezig maar nooit overdadig. De ene na de andere mooie compositie komt voorbij. En aan hitpotentie ontbreekt het bij sommige nummers ook niet. Zoals Lost And Found, een lekker nummer met een pakkend refrein. In de basis allemaal eenvoudige popliedjes maar vaak met veel gevoel voor stijl uitgewerkt.

Muzikaal is de muziek een kruising tussen 16 Horsepower en Eels. Denk bij deze laatste band dan aan hun Daisies Of The Galaxy album. Mooie kleine liedjes aangevuld met minimale maar effectieve blaaspartijen of strijkarrangementen. Het duo van atcoed, naast Eggersman bestaat de band uit gitarist Axel Kabboord, toont veel lef met het maken van dit album. In de toch al onzekere muziekindustrie durven ze het aan om te blijven experimenteren met instrumenten en klankkleuren. En deze experimenten hebben positief uitgepakt. En het zou nog beter zijn wanneer Eggersman de volgende keer probeert om zijn zangmelodie niet zo vaak te ondersteunen met een instrument. Zijn authentieke stemgeluid heeft dat eigenlijk helemaal niet nodig. Goochel eens iets meer met melodielijnen. Dat zou het geheel nog spannender maken. Maar al met al, een heel lekker album!

Oor

POP
AT THE CLOSE OF EVERY DAY
Troostprijs (VOLKOREN/MUNICH)
Even if we win, we win with our hands down / Yes even if we win, we win with our heads down. Typerend fragment uit de titelsong van troostprijs, het vierde studioalbum van at the close of every day (afgekort atcoed en graag zonder hoofdletters) met nieuw materiaal in zes jaar tijd. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, doen Minco Eggersman en Axel Kabboord het ditmaal weer eens in het Engels. Ook muzikaal lijkt er een wereld van verschil in de klank van deze cd met de vorige (als een Christelijk liedboek verpakte) plaat de geluiden van weleer, maar eigenlijk ook met de Engelstalige albums die er aan vooraf gingen.
Omdat de muziek uitbundiger is, de songs vele malen dynamischer klinken en er ditmaal een aantal zowaar als pakkende popsongs (vol samplekunst en echte blazers) betiteld zouden kunnen worden. Toch is ook troostprijs onmiskenbaar helemaal atcoed. Komt dat vanwege die ook aanwezige, wat tragere sfeerpassages, die nog altijd in eggersmans stem aanwezige melancholieke ondertoon of toch vanwege die voor sommige kerkgangers erg bekend klinkende melodielijn in het intro van its almost quiting time? Na zalig zijn de armen van geest en het prachtige conceptalbum the silja symphony is troostprijs een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van deze volledig op zichzelf staande groep. Dat de muziek van atcoed dan in the great sum of all beauty klinkt als de missing link tussen Bauer en De Kift bewijst alleen maar hun veelzijdigheid. Met laatstgenoemde band deelt atcoed ook de passie om ieder album erg origineel te verpakken (ditmaal een zilveren omslag met ererozet). En wat die titel betreft: de songs bieden troost, de verpakking verdient een prijs. WILLEM JONGENEELEN

http://netsounds.blogspot.com

http://netsounds.blogspot.com

Er zijn van die bandjes die je eigenlijk meteen in je armen wil sluiten. Neem nou At the Close of Every Day. Alleen al die onhandige, maar liefdevolle verpakking van hun nieuwe en langverwachte cd Troostprijs moet haast wel iets losmaken. Zorg dan ook dat je meteen de gelimiteerde editie te pakken krijgt. En ondanks dat de titel in het Nederlands is, betreft Troostprijs de eerste volwaardige cd in (nog altijd gebrekkig) Engels. Het geluid van dit oer-Hollandse gezelschap kenmerkt zich nog immer door een sfeervol klankentapijt, waarbij de tekortkomingen in zang weer ruimschoots worden gecompenseerd door een eigenzinnige aanpak.
Labels: Nederlands
GEPLAATST DOOR MIDNIGHT COWBOY OP VRIJDAG, FEBRUARI 08, 2008

http://www.PunkRockTheory.com

http://www.PunkRockTheory.com

At The Close Of Every Day Troostprijs

At The Close Of Every Day has a way with presenting their album. Whether its a book with the CD taped in it or a puzzle accompanying the album, the least you can say is that this Dutch outfit makes their releases stand out.

And thats no different with their new album, Troostprijs. The first 1000 copies of the album come in a beautiful handmade packaging thats too difficult to explain here. So just make sure youre one of the first to pick up the album! Their first since 2005s De Geluiden Van Weleer. Sure, there was the remix album Leaves You Puzzled last year but that wasnt any good if you ask me. And even though the title Troostprijs might led you to believe otherwise, its not the prize they hand out to losers and the songs are not in Dutch. What a mindfuck huh?

Musically ATCOED is just as whimsical... its extremely mellow music but at the same time there is this strange tension coming off of the lyrics that courses through all of the songs. The bands songs may sound stripped down like on their last album but then in comes a horn section like we got to know on The Silja Symphony or the warm sounds of a marching band which is something new for Minco Eggersman and co.

I honestly cant think of a single other band out there that sounds anything like At The Close Of Every Day but I can tell you that with Troostprijs these Dutchies have released yet another beautiful, heartwarming album that will light up even the coldest and darkest day.
Score: 9 out of 10

www.motelmagnolia.nl

www.motelmagnolia.nl

Het was zon dag... Ik noem het een dag met een beestje, of een gaatje, of wat dan ook, de dag had iets negatiefs en wilde niet vlotten... Thuisgekomen vind ik en envelop op de deurmat van onze vrienden van Volkoren, de thuisbasis van At The Close Of Every Day, en ja hoor! De hoes die me toelacht is al weer onmiskenbaar ATCOED. Evenals voorgaande albums (Silja Symphony en De geluiden van weleer) is er weer flink wat arbeid gestoken in het artwork, wat de albums van ATCOED iedere keer weer een flinke meerwaarde geeft. De dag leek al meer kleur te krijgen, nu maar eens zien wat de inhoud met mijn humeur gaat doen.

De cd verdwijnt de speler in en begint aan zijn vele rotaties... Meteen bij de eerste klanken wordt duidelijk dat we te maken hebben met een hoogtepunt! Wat een geluid! Het klinkt messcherp en helder waarover de warme stem van Minco Eggersman als een fluwelen deken heenvalt. Ik hoor blaasorkesten. Ik hoor onmiskenbaar het werk van Minco Eggersman en Axel Kabboord. Ik hoor precies wat ik moet horen op een dag als deze! De naam Troostprijs lijkt op dit moment perfect op zijn plek te vallen.

Er zit meer dynamiek in dit album dan in de voorganger De geluiden van weleer, dit zal hoogstwaarschijnlijk meer mensen aan gaan spreken. Het mooie is dat ze met dit iets andere geluid toch wel zeer herkenbaar blijven. Je kan een hele andere koers gaan varen en zo je hele identiteit te grabbel gooien, of je doet als ATCOED en je blijft wel bij je leest je maakt alleen gebruik van wat andere materialen.

Troostprijs is een spannend en dynamische plaat geworden die ik werkelijk iedereen aan kan raden. Soms valt een liedje in een keer goed, maar zelden valt een heel album in een keer helemaal op de juiste plaats... Nu wel!

De Morgen

At The Close Of Every Day - Troostprijs
Voor ons is het duo At The Close Of Every Day al jarenlang het best bewaarde muzikale geheim van Nederland. Axel Kabboord en Minco Eggersman hebben elk hun eigen projecten maar als ze samenkomen ontstaat er een te zelden gehoorde magie. Het duo maakt niet alleen zalige muziek maar is ook verantwoordelijk voor een paar van de inventiefste hoesjes die we kennen. Deze keer kleeft er een paarse kokarde op de zilveren verpakking, terwijl ze ons vroeger al verrasten met een puzzel, een kerkboek en een kalender. De zorg spat niet alleen van de hoes af, maar ook van de songs, die meer georchestreerd klinken dan vroeger en samen een meeslepend luisteravontuur vormen.

Troostprijs bevat - in tegenstelling tot vroegere platen en wat de titel suggereert - geen enkele Nederlandstalige song. De eentaligheid vergroot de samenhang van de plaat nog meer, al staan de aparte songs in hun eentje sterk genoeg. We denken maar aan The Great Sum of All Beauty en Its Almost Quitting Time, dat zowaar begint met de tonen van Nu Zijt Wellecome. Deze Troostprijs is dan ook meer dan welkom. (Vokoren) (Koen De Meester) (****)

Het Parool

-HHH

En de prijs voor de mooiste cd-verpakking gaat alweer naar... At the close of every day. Hun vorige album, Geluiden van weleer (Het liedboek voor de mensen, 2005), was een prachtig vormgegeven poppsalmboekje, bij de remixplaat Leaves you puzzled (2007) kreeg je een gratis legpuzzel en ook Troostprijs ziet er weer prachtig uit. Een transparant hoesje met daarin een glimmend zilveren cadeauverpakking, waarop een paarse ererozet is geplakt. En, leert een filmpje op YouTube, Axel Kabboord, Minco Eggersman en de hunnen hebben ze stuk voor stuk met de hand in elkaar gefröbeld.

Ontwapenend. Net als hun nieuwe marketingactie: fans kunnen zich via de website aanmelden voor het silverteam en stickers en posters plakken. De eerste schijnen al tot in Montreal gesignaleerd te zijn.

Terecht ook, want hoewel we woordspelingen met hoofdprijs zullen vermijden, de vierde studioplaat van Atcoed is een winnaar. Na de Nederlandstalige voorganger keert de band, afgezien van de titel, terug naar het Engels in dertien sfeervolle liedjes. Herfstig zijn ze ook nu weer vaak, met teksten over stuurloosheid en sombere berusting -'33 to 34/how much worse can it get.

Maar muzikaal breekt geregeld de zon door. In de euforische ellende van Im not sure I have what it takes, het stuiterende I need to break your heart of de warme blazers van The great sum of all beauty.

DJA

GPD Artikel (in 17 kranten opgenomen)

Het is niet meer alles of niets voor Atcoed

Ook de Amsterdamse indiepopband At the close of every day (Atcoed), heeft te maken met illegale downloads. Dat ze hun platen uitbrengen in gelimiteerde, bijzondere verpakkingen, doen ze niet om downloaders op andere gedachten te brengen, maar omdat ze het belangrijk vinden om de luisteraar iets te bieden te hebben. Maar Atcoed heeft wel iets nieuws bedacht om fans aan zich te binden en meer cds te verkopen: het Silverteam.

Hun conceptalbum The Silja Symphony (2003) kwam in de vorm van een kalender. De Geluiden Van Weleer (2005) was verpakt in een liedboek met de - Nederlandstalige - teksten van de nummers. Het vorig jaar verschenen remixalbum Leaves You Puzzled ging vergezeld van een puzzel. En voor hun nieuwe, vierde album hebben zanger/drummer Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord weer een bijzondere verpakking bedacht. De eerste duizend exemplaren van Troostprijs zitten in een zilverkleurig zakje met een paarse rozet erop. Ze vinden het belangrijk dat de vormgeving van hun platen net zoveel aandacht krijgt als de muziek, vertelt Eggersman (30) in de IJkantine, tien minuten varen van het Amsterdamse Centraal Station. ,Het is geen reactie op het gratis downloaden van muziek, zoals bij veel andere bands. We vinden de hoes gewoon belangrijk. Het kost wat meer, zodat de marge lager is. Maar je hebt de luisteraar wel iets te bieden.

Hoewel Eggersman op Troostprijs in het Engels zingt, zat de titel al vanaf het begin in zijn hoofd. Die vat namelijk perfect samen waar de liedjes van het album over gaan: dat je, ondanks alle dingen in het leven die anders lopen dan je verwacht, toch de finish haalt. Alleen is het vaak op een andere manier dan je denkt. ,Tegenwoordig moet alles groot, groter, grootst en draait het om glitter en glamour. Daardoor krijg je het idee dat, als je straks oud bent, alles perfect zal zijn. Ik kom er steeds meer achter dat dat een illusie is. Je komt er nooit zonder de nodige hobbels op de weg. Je haalt de finish, maar krijgt de troostprijs in plaats van de hoofdprijs. Die bestaat volgens mij niet eens. En vorm en inhoud gaan natuurlijk hand in hand. ,De rozet staat voor de prijs. En de kleur van de hoes is zilver, omdat het niet de hoofdprijs is.
Met zijn sobere drum- en baspartijen, melancholieke gitaren en trompetten, zoemende orgels en ingetogen vocalen begeeft Atcoed zich in de hoek van de Americana, slowcore en postrock. Vage termen, die eigenlijk alleen aangeven dat het geen hap-slik-wegmuziek is. Het vergt wat van de luisteraar, zowel muzikaal als tekstueel. We vertellen een verhaal, en daar moet je naar willen luisteren. Als je met je vrienden wilt kwekken, moet je niet naar onze optredens komen. Eggersmans teksten vormen een document van een periode. Hij verwerkt dingen in het leven die hij lastig vindt, door ze van zich af te schrijven. Dat heeft een therapeutische werking. Ik ben niet altijd zwaar op de hand hoor, maar heb het wel in me.

Al sinds debuutalbum Zalig Zijn De Armen Van Geest (2002) verschijnen de platen van Atcoed niet alleen in de Benelux en de meeste andere Europese landen, maar ook in de Verenigde Staten en Zuid-Amerika. De kring van liefhebbers van hun muziek mag dan niet heel groot zijn, het zijn mensen die ze weten te vinden. En als ze van Troostprijs vijfhonderd stuks verkopen in een land als Noorwegen, zijn ze tevreden, zegt Eggersman. Drang om de wereld te veroveren heeft hij niet meer. Als er vraag is, wil ik wel in het buitenland optreden. Maar ik heb geen behoefte om lang en zwaar te gaan toeren. Het is niet meer alles of niets, zoals in het begin.
Ze begrijpen heel goed dat mensen muziek liever gratis downloaden dan kopen, al zullen fans van Atcoed toch eerder voor het originele artwork van de cd gaan. Maar om die fans nog meer aan zich te binden én meer cds te verkopen, hebben Eggersman en Kabboord het Silverteam in het leven geroepen. ,Op de website troostprijs.com kun je je aanmelden om de cd te helpen promoten. Je wordt lid van het Silverteam en krijgt, naast gratis concertkaartjes, posters en stickers thuisgestuurd, die je kunt verspreiden. Het is de bedoeling dat, doordat mensen er zelf mee aan de slag gaan, de cd langer en beter verkoopt.

Troostprijs is verschenen bij Volkoren/Munich

At the close of every day speelt 17 april in Breda (Mezz), 18 april in Zwolle (Hedon), 25 april in Purmerend (P3), 16 mei in Oss (Groene Engel) en 18 mei (o.v.b.) in Alphen a/d Rijn (Het Kasteel)

www.atthecloseofeveryday.com
www.troostprijs.com

Nieuwe Revu

De samenwerking van zanger/drummer Minco Eggersman en gitarist Axel Kabboord leverde al drie volwaardige albums op, maar uit het ondergrondse relirockhoekje kwam de groep nooit. Daar brengt Troostprijs verandering in. Op dit album durft at the close namelijk nog meer nadruk te leggen op hun geweldige koperblazers. In combinatie met Minco's donkere stem en de lagen Americana, waarmee hun rock al is ingesmeerd, klinkt het duo sfeervoller dan ooit. Het is duidelijk dat de christenen zich niet alleen meer in Den Haag laten horen. Gelukkig kan at the close het zonder betutteling.
(door: Gert-Jaap Hoekman)

Gonzo

Zoals we van het Nederlandse at the close of every day gewoon zijn, is de verpakking van het nieuwe album weer bijzonder. Na bijvoorbeeld het liedboek bij het album De Geluiden Van Weleer is deze nieuwe plaat verpaakt in een zilveren verpakking met een mooie ererozet erop. Maar niet alleen de verpakking is mooi, ook de muziek is weer de moeite waard. Het duo Minco Eggersman en Axel Kabboord heeft een cd gemaakt die een iets bredere muzikale vorm laat horen dan de vorige. Gelukkig maar, want anders dreigde het gevoel van herhaling de kop op te steken. Ze hebben het roer niet zo radicaal omgegooid als op het tussendoortje Leaves You Puzzled. Maar wel behoorlijk vertimmerd. Zo zijn de melodielijnen rijker geworden en wordt hier en daar een nieuw instrumentarium aangeboord. Op sommige numers horen we zelfs fanfaregeluiden weerklinken. Toch blijft een hoofdrol weggelegd voor de donkere, zachte, ietwat nasale stem van Eggersman. De vertrouwde elementen blijven dus, maar sporadisch zijn er duidelijke accentverschuivingen. Door de teksten kan je nog altijd proberen een glimp op te vangen van innerlijke onrust in het hoofd van Eggersman. Wat moet een man doen die voelt dat al de vertrouwde zekerheden rondom hem stilaan verdwijnen? Vluchten in herinneringen of proberen te vergeten? Het antwoord op deze vragen zoeken is al een deel van de weg. At the close of every day blijft zoeken naar een oplossing van de paradoxen van het leven. Nee, deze nieuwe is geen troosprijs, maar een hoofdprijs in het al rijke universum van deze markante band (www.atthecloseofeveryday.com) (mt)

musicfrom.nl

Troostprijs met ere-rozet
In maart komt at the close of every day met het langverwachte nieuwe studioalbum genaamd Troostprijs. De band meldt opnieuw de strijd te zijn aangegaan met haar paradoxen. Het gaat om een volwaardige studioplaat, een Engelstalig album, maar opmerkelijk genoeg opnieuw met een Nederlandstalige titel. Gedurende april zal de band touren door Nederland, België en Duitsland.

Dwarsfluiten en fanfare
De werkelijke paradoxen zitten naar eigen zeggen aan de binnenkant van Minco Eggersmans universum, de zanger/drummer van atcoed, waarin de luisteraar opnieuw een ongemakkelijk intieme blik krijgt. Troostprijs kenmerkt zich thematisch door stuurloosheid, berusting en wegvallende kaders en zekerheden. Daar tegenover staat een coherentie in het oeuvre van atcoed. Troostprijs refereert namelijk aan alle oudere albums van atcoed, maar zou op geen enkele daarvan lijken. Nieuwe inspiratie is nog gevonden in de dwarsfluiten en fanfaregeluiden uit Minco s kindertijd, waarmee hij zich eindelijk lijkt te verzoenen.

Verpakking
Traditiegetrouw wordt de muziek in een mooie, gelimiteerde, handgefabriceerde verpakking verpakt, die de albums met het artwork een extra dimensie moet geven. De eerste 1000 luisteraars ontvangen hun troostprijs in zilveren omslag met echte ere-rozet. Op de MySpace-stek van atcoed is een eerste impressie te verkrijgen van Troostprijs.

File under

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled
(Volkoren / Munich)

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled Leaves You Puzzled is een remixplaat, vooraf geen reden om enthousiast van te worden. Voor de fans zeggen ze dan, maar meestal is het alleen leuk voor de band zelf. Hoe anders is dit deze keer, dit album heeft niet eens zoveel hoogtepunten maar de flow is onberispelijk. De tracklist is duidelijk met liefde samengesteld. De liedjes zijn netjes aan elkaar gemixt en passen qua sfeer goed bij elkaar. De eerste zes nummers bevatten werk van grote namen als Hood, Sylvain Chauveau en Styrofoam, die afzonderlijk misschien niet schitteren, maar wel tezamen een grote mooie megamix van glitchy elektronica en postrock vormen. Diefenbach verstoort daarna even de rust met een iets te brute electro-beat. Gelukkig volgt meteen daarna het absolute klapstuk The Maria Tales geïnterpreteerd door Solex. De baslijn rolt, de drums swingen hakkelend en de oorspronkelijke gitaarpartij maakt het allemaal perfect af. Vreemd, maar heel lekker. Daarna pakt men de sfeer van de eerste helft weer op en hoewel de lange speelduur zich wat begint te wreken, zijn er nu wel wat afzonderlijke uitschieters te noteren. Stafrænn Hákon, bijvoorbeeld, lardeert Eileen met vederlicht zwevende percussie. Of het mij onbekende 01:00 A.M. dat drie tracks tegelijk binnenste buiten keert in een lange Zen-meditatie. Grote namen zijn er ook. Spinvis is de enige artiest die fijn zelf meezingt in t Hellend Vlak, dat de belofte van de eerste minuut helaas niet inlost. Kettel mag de deur dichtdoen, zijn gebruikelijke keyboardimprovisatie lijkt wat saai, maar meerdere luisterbeurten onthullen een hoop aardige details.

Rifraf

At The Close Of Every Day V/A

Leaves You Puzzled

Volkoren/Munich Records

Na 3 bloedmooie langspelers laat Minco Eggersman een aantal bevriende en gelijkgestemde muzikanten los op het oevre van zijn band At The Close Of Every Day. Het resultaat is even herfstig als het mooie hoesje inclusief puzzel doet vermoeden. Soms betoverend mooi als een regenboog na een druilerige regendag, maar af en toe ook wat saai, grijs en weinig opwindend. In de eerste categorie horen zeker Styrofoams knisperrende herwerking van Rain Or Shine en In The Light I Wrap My Tears, door het fantastische Hood voorzien van rammelende keteldrums. Ook de heerlijk speelse en tegelijk melancholische remix van t Hellend Vlak door Spinvis en Ik Weet, adembenemend en minimalistisch door Sylvain Chauveau, laten horen dat de intieme indiefolk van ATCOE perfect voor meerdere interpretaties vatbaar is. Minder warm worden we van The Maria Tales in een Solex-bewerking en Stafron Hakons interpretatie van Eileen. Leaves You Puzzled biedt een dik uur mooie en bij momenten bijzonder geslaagde indietronica, maar wij verkiezen de ambachtelijke originele versies. (pv)

Kindamuzik

De zwaarmoedige melancholiepop van at the close of every day (atcoed) krijgt een flinke opfrisbeurt op Leaves You Puzzled. Een hele rits artiesten � onder wie Hood, Styrofoam, Solex, Sylvain Chauveau, Spinvis, Diefenbach en Kettel � hebben liedjes van atcoed aan stukken gesneden en gemixt met warme, prutellende laptopelektronica. Het artiestiek vormgegeven resultaat ligt nu in een gelimiteerde oplage in de winkel.
Ze hadden geen betere titel kunnen uitkiezen voor dit remixalbum. Het is echt puzzelen geblazen op Leaves You Puzzled, en niet alleen door de met de cd meegeleverde legpuzzel. Het is ook muzikaal puzzelen omdat sommige van de remixartiesten de fantasie de vrije loop laten. Soms is er niks of nauwelijks wat over van het origineel, in het meest extreme geval bij de versies van Donato Wharton en Dialect. Alleen met boekje in de hand kom je er in die gevallen achter welk liedje van atcoed ze remixen.
Maar op momenten is Leaves You Puzzled een erg mooi huwelijk tussen elektronica en de slepende, melancholische sfeer die atcoe op de reguliere studioplaten neerzet. Zo nu en dan doet die combinatie denken aan de indietronica van Jimmy Tamborello (Dntel, The Postal Service) en kan je heerlijk wegdromen.

platomania

Het is voor de liefhebber van at the close of every day ongetwijfeld even schrikken als de eerste tonen van Leaves You Puzzled uit de boxen ruisen. Veel meer dan geruis is het namelijk niet, het intro van The Glory Of Ignorance, hier bewerkt door Donato Wharton. In bepaalde muzikale kringen is een remix-plaat heel gebruikelijk, maar voor een band als at the close of every day die een geheel eigen plekje heeft gevonden in het schemergebied tussen pop noir en in de Nederlandse traditie gewortelde americana, is dit toch wel een zeer opmerkelijke zet. Het zal me dan ook niet verbazen als dit voor veel fans een brug te ver is. Ik moet bekennen dat sommige bewerkingen (het minimalistische O, Welk Een Vreugde door Dialect en het poppy Rain Or Shine door Styrofoam) ook niet helemaal mijn ding zijn, maar in andere gevallen pakt het soms bijzonder mooi uit, zoals Ik Weet (Sylvain Chaeuveau), Hallways (Wixel) en t� Hellend Vlak (Spinvis). Wat de boel bij elkaar houdt, is de uit duizenden herkenbare stem van Minco Eggersman, die door de meeste remixers in tegenstelling tot de muziek gelukkig intact is gelaten.

soundslike.be

In 2003 toerde at the close of every day (kleine letters, hierna atcoed) met 16 Horsepower, en dat moet niet, maar het kan wel, heel spontaan, een belletje doen rinkelen. Want hoewel veel minder expliciet, zit in het werk van atcoed, net als in dat van wijlen 16Hp (nu Woven Hand) de christelijke ondertoon eigen aan domineeszonen. Zo was de package van het vorige album een gereformeerd liedboek en dat zie ik Rammstein of Marilyn Manson toch niet zo meteen doen. De band mocht sinds haar debuut alweer 5 jaar terug trouwens- al bakken lof op zolder zetten, en niet onterecht, al was het maar omdat er een aardige kans bestaat dat atcoed de eeuwigheid zal ingaan als de bedenkers van de Hollandia, een landgebonden genregevoeligheid, naar analogie met Americana: melancholiek, ingetogen, uitermate breekbaar, doorleefd en doordrongen van de ziel van het land in kwestie, instrumentaal zowel als tekstueel. Maar er is meer, moet ik als eigenzinnig atheïst schoorvoetend toegeven, want met bands als atcoed die het klaarspelen om je met gelaagde, volle en veelzijdige composities te doen vergeten dat ze eigenlijk maar met twee zijn, wel, met zon bands, daar kun je geen straat mee leggen (schoon Vlaams voor: zo zijn er niet te veel). No boundaries, wie atcoed wou remixen mocht meteen ook doen wat ie wou, en dat werd hoogst uiteenlopend geïnterpreteerd. Nu eens werden vocals integraal behouden, dan weer zijn ze spoorloos, nu eens werd gefocust op de fragiliteit, dan weer onderstreept een vette groove de melodie. 'Leaves You Puzzled' leaves you puzzled, en ik ga het geen twee keer zeggen, Walter. Maar zonder uitzondering en net zoals bij het origineel verdwijnt de scheidslijn tussen elektronica en akoestische instrumenten keer op keer wondermooi. Hoogtepunten op de compilatie zijn de remixes door Hood en Sylvain Chauveau. Na een korte tournee om deze plaat te promoten duiken Eggersman en Kabboord weer de studio in, eindelijk wellicht, volgens de trouwe fan, maar laat deze fijne kelk toch niet aan u voorbijgaan, want Leaves You Puzzled is een must have voor de fans, een fijne introductie voor de newbies, en gelet op de playlist van deze plaat een bewijs dat veel schoon volk de band erg genegen is. Spinvis, Styrofoam, Solex, to name a few. So why wait? Zeker als je ook nog eens de limited editie met het puzzeltje erbij wil hebben. En zo is dit, ook al omdat ik Spring, Samson en Gert noch K3 review, een hebbedingetje dat ook nog mijn dochtertje van drie weet te bekoren.

OOR

REMIXPOP
AT THE CLOSE OF EVERY DAY

Leaves You Puzzled (VOLKOREN/MUNICH)

At The Close Of Every Day blijft verrassen. Het Nederlandse duo Axel Kabboord en Minco Eggersman (al dan niet aangevuld met een Deense bassist) maakt graag muziek die het beste past bij de prachtige groepsnaam.
Daarin worden zware onderwerpen (een scheepsramp) niet geschuwd of wordt uitgepakt met een liedjesboek in Oud Nederlands. Nu mogen we gaan puzzelen. Met zowel een in de hoes aanwezige legpuzzel en in vijftien door anderen bewerkte tracks van de groep. Remixen die qua sfeer, gevoel en uitwerking onderling sterk verschillen, maar die allemaal bewijzen hoe bijzonder de muziek van die diverse projecten feitelijk is. Een aantal remixers blijft dicht bij het origineel en houdt met respect ook heel de tekst in stand (Sylvain Chauveau, Spinvis), anderen pakken bewust een onderdeel uit de muziek om het uit te vergroten of de sfeer ervan te versterken (Stafroenn Hákon, Donato Wharton, Kettel) en weer anderen leuken het geheel op met beats en vettere baslijnen (Hilmadelow, Diefenbach, Hood, Solex). De meest spraakmakende bijdragen zijn die met een hoog laptop-knip- en plakgehalte, waardoor de tracks een soort folktronica-behandeling ondergaan. Die facelifts, uitgevoerd door onder meer Wixel en Styrofoam, passen hen perfect. De mix van O Welk Een Vreugde door Dialect in diezelfde categorie wint, omdat wel de mooie trage melodielijn gehandhaafd is, maar niet de zanglijn. Minco Eggersman wordt daardoor plots een zeer verknipte persoonlijkheid. Grappig. Tevens had ik nooit gedacht ooit nog eens zo uitbundig op de muziek van ATCOED te kunnen swingen. WILLEM JONGENEELEN

3voor12 rotterdam

Minco Eggersman en Axel Kabboord vormen het hart van één van de meest bijzondere bands die Nederland rijk is: At The Close Of Every Day. De band bestaat sinds 2002 en heeft sindsdien een oeuvre opgebouwd met songs vol melancholie en heimwee. De mannen dragen forse baarden, en hun grote ogen suggereren een wereld waarin alleen open zee en diepe stilte bestaat.

Met pet op, zie je gitarist Axel Kabboord met pruimtabak en natte ogen aan de havenkade staan, turend naar de schuimkoppen op de golven. Zanger en drummer Minco Eggersman, vooraan in het midden van het podium, kijkt met zijn lange lijf over het publiek, alsof hij naar de horizon zoekt na een maandenlange uitputtende zeereis.

Met diepe basstem zingt Eggersman liederen over vergankelijkheid. Het lied Uffelte, vernoemd naar een plaats in Drenthe, waar hij in zijn jongensjaren heeft gewoond, en waarvan hij zegt: we waren er niet welkom, is er zo één. De ziekte treedt in wat heeft het nog voor zin, het is dwingelandij waarnaar dit riekt. ja, tot op het bot verziekt. De sfeer van een dorp dat de ander niet duldt, is hiermee prachtig verwoord in een archaïstische taal die past bij de sfeer van oude tijden.

Ook de Engelstalige songs van At The Close Of Every Day hebben een donkere sfeer, zonder dat het somber wordt. Het is eerder ontroerend en warm. Eén van de hoogtepunten is September Grass, afkomstig van het album The Silja Symphony uit 2004. Eggersman schreef dit nummer ter nagedachtenis aan zijn moeder, die overleed toen hij zeventien was. De ramp met de veerboot Estonia diende als metafoor voor dit verhaal.

Het rode podiumlicht en de rook achter de heren geven rillingen over mijn rug als hij met zijn donkere stem zingt: I want to walk on September grass and drop all my dark thoughts on the ground. Then let the black birds come and let them fill up their winter bellies with this sober song.

Axel Kabboord weet met zijn weidse gitaargeluid beelden van open vlaktes en groteske vergezichten op te roepen. En het prachtige harde, maar droge drumgeluid van Eggersman kloppen helemaal bij de sfeer van de muziek.

Verder speelt At The Close Of Every Day met See Me Through en I Know This Much is True twee nummers van de soloplaat Wagon Fair (2004), die Eggersman onder de naam ME heeft uitgebracht.

De afsluiter Ik Weet laat de gedragen en verstilde kant van Eggersman nog eens zien als hij, van achter zijn drumstel, voorleest uit het psalmenboek van zijn eigen teksten. Het gitaargeluid dat Axel Kabboord dan tevoorschijn tovert is gewoonweg magisch. 'Wanneer onze dagen samen komen, en regenachtig zijn. Wanneer onze woorden samensmelten of kwetsen oud en klein. Dit zijn geen alledaagse songteksten, maar uit de mond van Minco Eggersman kloppen ze en zijn ze waar.

Het knappe is dat At The Close Of Every Day nergens vals sentimenteel wordt, terwijl dit bij zulke gevoelige en subtiele liederen zo snel op de loer ligt. Hun muziek inspireerde bevriende muzikanten om remixen te maken van hun favoriete At The Close Of Every Day tracks. Dit resulteerde in het album Leaves You Puzzled dat in april uitkomt. Spinvis nam 't Hellend Vlak op en Solex The Maria Tales. Andere muzikanten die meewerkten zijn Kettel, Diefenbach en Sylvain Chauveau.

uitmagazine Rotterdam

interview in uitmagazine rotterdam

At The Close Of Everyday

Met het pastorale, in plechtig Oudhollands gezongen album De Geluiden Van Weleer (2005) werd het duo At The Close Of Everyday geschaard onder de Nieuwe Impressionisten, tussen artiesten als De Kift, Andre Manuel en Spinvis. De laatste werkte ook mee aan het recente album Leaves You Puzzled, waarop nummers uit hun gehele oeuvre werden geremixed door bekende en minder bekende artiesten en producers.

At The Close Of Everyday bestaat uit gitarist Axel Kabboord en zanger/drummer Minco Eggersman. Eggersman woonde in zijn jeugd een aantal jaren in Uffelte, het dorp wat werd vereeuwigd in het prachtige gelijknamige nummer. Hoewel nimmer een geheim makend van zijn christelijke overtuigingen, benadrukt hij dat De Geluiden Van Weleer, met zijn sfeer van dorpse normen en waarden, beslist geen reactie is op de toenemende verloedering hiervan: Het was niet bedoeld als statement, meer als een persoonlijke hang naar een stukje verleden. En dat liet zich het beste uitdrukken in dat oude taalgebruik.

Dat hun breekbare muziek ook wel tegen een stootje kan blijkt uit het initiatief om deze te laten remixen, door collega-popmuzikanten als Spinvis en Solex, maar ook door namen uit de elektronica/dance hoek als Hood, Donato Wharton, Kettel en Diefenbach.

Eggersman: het was tot nu toe niet te horen, maar we houden allebei veel van elektronische muziek. Daarnaast werden we al eens benaderd door bevriende artiesten of ze niet met onze muziek aan de slag mochten. Uiteindelijk hebben we ze dus maar losgelaten, waarbij ze mochten kiezen uit nummers van onze drie albums. Wie zweert bij ons bekende geluid zal wel even moeten wennen aan bijvoorbeeld het feit dat er niet altijd even eerbiedig met de zang wordt omgegaan. Maar we vinden het alleen maar goed om aan te geven dat die dingen niet heilig zijn.

Kabboord studeerde onlangs af als arts maar, zo verzekerd Eggersman, een volgende officiële studioplaat begint al gestalte te krijgen:

En we blijven op onze beproefde manier kleine, intieme liedjes maken.

At The Close Of Everyday, vrijdag 23 maart, Waterfront

subjectivisten

At The Close Of Every Day - Leaves You Puzzled
[cd, Volkoren/Munich]

Met Neerlands trots At The Close Of Every Day is het altijd weer een verrassing waarmee ze tevoorschijn komen. Zou het met weemoed gevulde, mysterieuze singer-songwritermuziek zijn, of dat met een vleugje postrock ter ondersteuning van Nederlandstalige teksten? Je kunt er in ieder geval zeker van zijn dat de verpakking weer fraai is. Na het debuut Zalig Zijn De Armen Van Geest blijven ze vriend en wellicht ook vijand verbazen met een prachtig maar steeds wisselend totaalplaatje. Nu zijn terug met een al langer aangekondigd remix-project Leaves You Puzzled, waarvan het even heeft geduurd om alle mixen terug te krijgen. De cd zit in een prachtige doos, waarin een legpuzzel met een kale boom en enkele overgebleven of vallende bladeren. Dit refereert uiteraard op speelse wijze naar de titel, maar ook naar de muziek. Het lijstje met namen alleen is al indrukwekkend genoeg voor een blinde aanschaf. Vooral de elektronische artiesten zijn sterk vertegenwoordigd, maar ook de postrockers en singer-songwriters weten de nummers goed onder handen te nemen. Donato Wharton, Dialect, Styrofoam, Hood, Sylvain Chauveau, Wixel, Diefenbach, Solex, Marshall Watson, Stafrænn Hákon, 01:00 a.m., Mormo, Hillmadelow, Spinvis en Kettel zijn de 15 verantwoordelijken die zijn gaan puzzelen met de muziek van At The Close Of Everyday. De meeste hebben een beat onder het geheel gezet, maar sommige hebben het ook compleet verbouwd. De al dan niet aanwezige Nederlands- of Engelstalige teksten worden ook gewoon gebruikt en regelmatig door de mixer gegooid. Het levert prachtige mix van postrock-, glitch-, ambient- en popliedjes waarbij de stijlen regelmatig als herfstkleuren door elkaar lopen. Ik had niet verwacht dat deze muziek zo mooi uit de mengpanelen zou komen en dat de wonderschone weemoed die in de originele songs vaak schuil gaat ook hier zo goed uit de verf komt. Daarbij zijn er glansrollen voor Sylvain Chauveau, Styrofoam, Hood en Spinvis. Hier valt niets op af te dingen. Prachtplaat!

FRET

At The Close Of Every Day
Pop/divers
Leaves You Puzzled
(Volkoren)

All songs written by At The Close Of Every Day staat geschreven op de achterkant van dit remix-album. Maar het vergt veel inspanning om de nummers die door verschillende artiesten grondig aangepakt zijn te herkennen. Van liedjes als The Glory Of Ignorance is niet veel meer overgebleven dan vaag gepiep, geknisper en instrumentale landschappen. Het enige herkenbare is het eigenzinnige stemgeluid van Minco Eggersman, maar zelfs dat is soms vakkundig verborgen. Pas bij de vijfde track wordt de cd toegankelijker, maar de kwaliteit van de remixen blijft wisselend. Het gaat van erg mooi en op grootse wijze klein (Ik Weet, Sylvain Chauveau) naar irritant rommelig (Rain Or Shine, Styrofoam). Van zeer matig (The Drive-way, Diefenbach) naar meesterlijk (40 Years, Hillmadelow en t Hellend Vlak, Spinvis). Kortom: Leaves You Puzzled is een sfeervolle plaat vol soundscapes die helaas soms ontspoort in irritant minimaal geneuzel en ondefinieerbaar gekraak.
(Coert van Mourik)

http://jetzt.sueddeutsche.de

At the Close Of Everey Day - The Silija Symphony (Volkoren)
Das hier ist ein Konzeptalbum. Kommt ja nicht mehr besonders oft vor und ist so etwas wie der Leistungskurs Reli der Musikbranche. Höchst ambitioniert, aber den Eltern nur schwer vermittelbar. The Silja Symphony entstand, nachdem die beiden Herren von At The Close Of Every Day eine Dokumentation über den Untergang der Estonia gesehen hatten. Das klingt jetzt vermutlich düsterer, als es sich dann anhört. Ein ganz schönes Album, haut aber trotz des ambitionierten Rahmens nicht vom Hocker. Will es aber wohl auch gar nicht.

Ox-Fanzine

Review: THE SILJA SYMPHONY CD (volkoren.com/Alive)
Artist: AT THE CLOSE OF EVERY DAY
Ox-Fanzine / Ausgabe #67
Das nenne ich mal ein Konzeptalbum: The Silja Symphony wurde inspiriert von einer Dokumentation über das Unglück der Fähre Estonia. Artwork und Texte drehen sich also irgendwie rund um dieses Ereignis. Hinter ATCOED stehen Minco Eggersman und Axel Kabboord, zwei Holländer, die sich aber auf der Bühne und im Studio allerlei Unterstützung holen. Dem Anlass angemessen sind die meisten ihrer Songs eher etwas gedrückter Stimmung, zumindest nachdenklich, und recht leise und dezent instrumentiert. Klavier und Bläser hier und dort unterstützen den insgesamt recht weichen, warmen Klang des Albums, ebenso wie die wunderbar tiefe Stimme von einem der Sänger. Die Spektrum der Songs ist ungewöhnlich breit, der ruhige, instrumentale Opener The departure beispielsweise spielt mit Postrock-Elementen, das folgende September grass, eine vergleichsweise muntere Popnummer, zeigt sofort das andere Ende der Skala an. Dazwischen gibt es viel Indiepop und Singer/Songwriter-Anleihen. Insgesamt ein schönes Album, mit nur einem richtigen Ausfall, dem schnarchigen vierten Song. (61:01) (07/10) (Christian Meiners)

www.storing-zine.net/

AT THE CLOSE OF EVERY DAY - ZALIG ZIJN DE ARMEN VAN GEEST
cd - Gentlemen, 2003
http://www.gentlemen.ch
http://www.atthecloseofeveryday.com

Enkele jaren na de oorspronkelijke release van de debuutplaat van At The Close Of Every Day op het Nederlandse Volkoren krijgen we deze reeds vertrouwde parel in onze bus; uitgebracht door het Zwitserse Gentlemen Music in een mooi digipack. In principe heeft het niet bijster veel zin om een recensie te schrijven over een plaat die een tweetal jaar geleden zowat overal positief besproken werd, maar omdat het één van de fijnste platen van Nederlandse makelij is, maken wij graag een uitzondering. En omdat de kerstperiode voor de deur staat uiteraard.

Voor diegenen die At The Close Of Every Day nog niet kennen, een korte introductie: Axel Kabboord en Minco Eggersman vormen samen dit slowcore gezelschap. This Beautiful Mess, The Spirit That Guides Us en Rollerscate 23 zijn enkele groepen die het pad gekruisd hebben van deze twee multi-instrumentalisten. Hun sound doet ons spontaan denken aan Low, Idaho, Sparklehorse en Red House Painters.

Het voordeel aan een plaat bespreken jaren nadat je ze gekocht hebt is dat je ze door en door kent. Je hebt dan ook een beter idee of ze de tand des tijds kan doorstaan of niet. In het geval van Zalig zijn de armen van geest ziet het er in ieder geval bijzonder positief uit. Een verschil met de meeste releases in dit genre is dat deze plaat een arsenaal is van wondermooie melodieën die je verbazend snel vastgrijpen. De nummers bevatten iets onbeschrijflijk, haast magisch. Hallways is een mooi voorbeeld van het melodieus talent van deze twee Nederlanders. Een geniaal gitaarriffje, zachte maar vooruitstuwende drums en dan die zware, zalvende stem. Ill pray love never leaves us zingt Minco Eggersman en je voelt je op een nostalgische, dromerige manier gelukkig, iets wat maar weinig bands kunnen teweegbrengen.

Zalig zijn de armen van geest bevat ook een aantal prachtige instrumentale nummertjes waaronder het fantastische Dealing with Hatred. Een tokkelende akoestische gitaar met daarover een pracht van een melodie gespeeld door een elektrische gitaar, steunend op een warme baslijn en een roffelende drum. Een ander adembenemend instrumentaaltje is Weltschmerz Konzept, een tergend trage drum begeleid door alweer een bloedmooie gitaarmelodie en een sobere orgelpartij. Er is slechts één minder moment op de cd. Wanneer Minco het titelnummer in het Nederlands zingt; versterkt door zijn soms lichtjes irriterende stem, resulteert dit in een meer drammerig en zeurend nummer.

Ondanks dat ene mindere nummer blijft Zalig zijn de armen van geest een meesterwerkje. Ondertussen is er al een nieuwe studioplaat van At The Close Of Every Day, The Silja Symphony, en onlangs verscheen een live cd. Beiden werden met lovende kritieken overstelpt. Wij blijven desondanks liever vasthouden aan die waanzinnig mooie debuutplaat die nog steeds een geweldige soundtrack vormt bij deze korte dagen. Het ideale kerstcadeau voor jezelf.

tekst: wim maesschalck

www.feeerieen.be

«Indien er een God bestaat, heeft hij zich vandaag geopenbaard. Jawel, ondanks de dreigende tijdingen, bleef het kurkdroog in het feeërieke Warandepark. Meer zelfs: een blote sterrenhemel was het decor van de eerste, bijzonder mooie avond en aftrap van de derde editie van de Feeërieën. En die aftrap was meteen speciaal: het was namelijk voor de eerste maal in België dat geestesgenoten SPINVIS en AT THE CLOSE OF EVERY DAY samen op één affiche stonden. Gelijkgezinde zielen samenbrengen heet zoiets. SPINVIS-zanger ERIK DE JONG deed dan ook een guest appearance op de (pracht) plaat/boek van AT HE CLOSE OF EVERY DAY. Geef toe: indien we de Nederlandse taal in zangvorm willen horen, dan mag dit wat ons betreft de blauwdruk worden.
AT THE CLOSE OF EVERY DAY was trouwens plots een volledige Nederlandstalige band. Hun bassende Deen was/is zoek/spoorloos. Dan maar een Nederlandse inhuurling, die zich overigens perfect van zijn taak kweet. Hun jongste plaat De Geluiden Van Weleer stond centraal in de set, jawel dat boek, euh CD. Moest elke band zon mooi werkstuk uitbrengen, het downloaden zou zon vaart niet lopen. Verwacht je wat volk? vroeg zanger/drummer/frontman Minco Eggersman me. Wel, hopen is een kunst was de enige one liner die ik uit de mouw kon schudden. En jawel tegen het einde van de set stond er een 800-koppige publiek. ATCOE blij. En ook ik blij, want ze speelden een van de mooiste DOE MAAR-covers ooit: Bang (die andere staat op conto van FIXKES met Watje). En wat nu na de Feeërieën? De Geluiden Van Weleer wordt de komende maanden in remix-jasjes gestoken Op de verlanglijst: trotse Belgen als STYROFOAM en WIXEL, maar ook THE POSTAL SERVICE en hopelijk MOGWAI. Tegen eind 07 komt dan weer een nieuwe ATCOE-plaat er aan (Wij houden het graag wat exclusief, aldus Minco). Heren: wij zijn benieuwd!

Sweet Jane Music

At The Close Of Every Day, das sind Axel Kabboord (This Beautiful Mess) und Minco Eggersmann (Volkoren). Von diesem Kreativ-Duo sind wir ja schon höchst anspruchsvolle Indiepop-Releases gewohnt und mit The Silja Symphony, das sei gesagt, fügen diese ihrer Diskographie noch eine weitere Glanzleistung hinzu.
Mit This Beautiful Mess schuf Kabboord schon Indiepop-Soundwände, die an Komplexität manchmal kaum noch zu begreifen waren. Mit At The Close Of Every Day verfolgt dieser jedoch einen weitaus unprätentiöseren Ansatz, vielschichtig verbleiben die Songs jedoch trotz alledem. Am auffallendsten ist wohl die musikalische Persönlichkeit, die einem Album wie The Silja Symphony anhaftet. Man könnte diese 13 Songs auch ruhigen Gewissens als Charakter-Album mit einer sehr persönlichen Atmosphäre betrachten. Fast schon könnte man den Ansatz dieses Albums im Country verwurzelt sehen, dann jedoch folgen wieder sehr eingängige Melodien. The Silja Symphony erinnert an die großartigsten Momente von Bands wie Pedro The Lion, Pavement und auch ansatzweise sicherlich Starmarket.
Von September grass und winter paths ist da die Rede. Die neuen Songs dieses Duos sind durchweg melancholisch gehalten und bieten durchweg großartigen, schwermütigen Pop für eher anspruchsvolle Gemüter. Tolle Platte!

(Dennis Grenzel)

Blueprint-fanzine

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

The silja symphony

vergrößerte ansicht

(jg) Ein Album, das eine Spielzeit von über einer Stunde hat, habe ich schon lange nicht mehr gehört. Ich dachte, das gibt es nur im Metal und Prog-Rock. Nein, man kann sich täuschen das gibt es auch im Indie-Bereich. Und wenn man so die Diskographie von AT THE CLOSE OF EVERY DAY durchliest, scheint das Duo, das sich hinter dem langen Namen versteckt, sich auch nicht über mangelnde Ideen beklagen zu können. The silja symphony ist dem Unglück der Estonia von 1994 gewidmet, und nach der instrumentellen Abfahrt (The departure) steuern die zwei Holländer den Kahn recht gekonnt an großen Flaggschiffen wie PEDRO THE LION und PAVEMENT vorbei. Vor allem der Gesang erinnert doch gerne mal an David Bazan, und auch textlich gibt es hier gewisse Parallelen, wobei ATCOED die religiösen Aspekte außen vor lassen. Das Besondere an The silja symphonie sind keine einzelnen Songs als vielmehr die Gesamtstimmung des Albums, was für ein Konzeptalbum sicherlich nicht von Nachteil ist. Positiv hervorzuheben ist insbesondere, dass sich trotz der langen Spielzeit keine Ermüdungserscheinungen einstellen. Und so endet die Fahrt nach einer guten Stunde leider nicht im Hafen sondern All things end in waters. Sollte man im Kopf behalten, dies hier!

Flaming youth

At The Close Of Everyday » The Silja Symphony

At The Close Of Everyday » The Silja Symphony

[Volkoren / Al!ve]
VÖ 07-07-2006

Inspiriert von einer Dokumentation über das Fährunglück der "Estonia" (1994), ist "The Silja Symphony" einem Meisterwerk gleich.

Die Holländer MINCO EGGERSMANN und AXEL KABBOORD erzählen in ihren meist ruhigen Stücken von Verlust, Vergänglichkeit, Vertrauen und Hoffnung und fesseln den Hörer in jeder Minute des über einstündigen Dramas. Auch wenn es in diesem Zusammenhang eher unpassend erscheint ist die Musik die AT THE CLOSE OF EVERY DAY hier aufgenommen haben, zeitlos. Bei `Tommy`, einem der Besten des Albums, wird Melancholie groß geschrieben: "It`s needles to say i`m on my own, since you`ve got nothing for me to say". Es ist auch die warme raue Stimme, die einem mit ihrer Intensität und Vertrautheit die Ruhe nach dem Sturm fühlen lässt.

Das spärliche und fragile Arrangement der Songs wurde verfeinert durch dezente Bläser- und Piano-Einsätze und erinnert stellenweise an die ruhigen Momente MOTORPSYCHOs ("Let Them Eat Cake"), hat aber jederzeit einen originalen und eigenen Sound. Eine Platte die sofort ankommt und trotzdem mit jedem Hören wächst. Selten war "zeitlos" so angebracht.
(6/6)
[marceese 01-06-06]

Homepage » www.atthecloseofeveryday.com

soundmag.de

At The Close Of Every Day

The Silja Symphony

Release-Datum: 09.06.06

Label: Volkoren

Format: Album

Review: Eric

Album bei Amazon kaufen

Minco Eggersmann und Axel Kabboord von At The Close Of Every Day ließen sich für ihr Album The Silja Symphony vom Untergang der Ostsee-Fähre Estonia im Jahr 1994 inspirieren, bei dem mehrere hundert Menschen starben. So sind im, ganz in schwarz gehaltenen, Booklet auch die einzelnen Stationen des Untergangs aufgezeichnet. Mit weißem Strich zeigen die Zeichnungen nacheinander das Auslaufen der Fähre, die aufgewühlte See, die sich des Schiffes bemächtigt bis zu den Geretteten in den Rettungsbooten, die von einem anderen Schiff aufgenommen werden. Haben wir es auf diesem Album also mit tieftraurigen Songs zu tun, die sich um Tod, Trauer, Verlust und Schmerz drehen? Ja, eigentlich fast immer. Nur das instrumentale Intro The Departure hat zwar einen ruhigen Grundton, doch die Bläser geben dem Song hier ausnahmsweise einen leicht optimistischen Schein. Doch September Grass lässt davon nichts zurück. A Black Horizon Headed For My Quiet Heart/ And Crowded Around Me And Followed Me Everywhere I Went heißt es da. Die Bariton-Stimme des Sängers tut ihr Übriges.

Musikalisch sind die Songs nicht wirklich reizvoll. Grundinstrumentierung sind ein ruhiges Schlagzeug und eine vorsichtig gezupfte Gitarre, zu denen sich hier und da ein paar Bläser (Higher, Brighter) oder ein Piano (When The Spirits Surround Me, Eileen) das oft an Coldplay in einfallslos erinnert gesellen. Interessant und abwechslungsreich geht anders.

Tracklisting

1. The departure
2. September grass
3. The Maria tales
4. When their spirits surround me
5. Eileen
6. Tommy
7. 4 seasons
8. Higher, brighter
9. Blackout
10. The new day revival
11. 48 years
12. The Estonia situation
13. All things end in waters

sellfish.de

RSS abonnieren
Tonträger

* 5. Juliwoche 2006
* 4. Juliwoche 2006
* 3. Juliwoche 2006
* 2. Juliwoche 2006
* 1. Juliwoche 2006
* Juni 2006
o 1. Juniwoche 2006
o 2. Juniwoche 2006
o 3. Juniwoche 2006
o 4. Juniwoche 2006
* Mai 2006
* April 2006
* März 2006
* Februar 2006
* Januar 2006
* Archiv 2005
* Archiv 2004

sellfish - Newsletter:

sellfish - Specials
Neu: Tagebuch eines Sellfish
07.08.2005

Das "Tagebuch eines sellfish" wächst weiter: Der neue Eintrag gewährt wieder Einblick in Alltagsbeobachtungen der besonderen Art.
Die ersten Einträge findest du hier...

independent online music | info@sellfish.de
At The Close Of Every Day
Silja Symphony
silja.jpg

Der erste Eindruck täuscht: so morbide die Idee eines Konzeptalbums über das Fährunglück der "Estonia" 1994 auch klingen mag, das Album selbst funktioniert. In Holland geht man an Konzeptalben eben etwas anders heran als in Deutschland ...
Das Unglück der finnischen Fähre hat sich in mein Gedächtnis eingebrannt und gehört, neben den brennenden Ölfeldern des zweiten Golfkrieges, zu den ersten medialen Eindrücken, die Anfang der 90er Jahre auf mich einstürmten. Es sind vor allem Bilder der Dunkelheit und die der geborgenen Schiffklappe, die noch heute einen Schauer über meinen Rücken jagen. Ähnlich muss es auch den Holländern "At The Close Of Every Day" gegangen sein. So intensiv anscheinend, dass man daraus ein Album zimmern wollte. Nach über zehn Jahren. Eine Idee, die in der ersten Sekunde Sinn macht, dann sich ins Gegenteil verkehrt und einen schließlich verwirrt dastehen lässt. Muss soetwas wirklich sein? Ist da überhaupt etwas anderes zu finden als Traurigkeit und Morbidität? Minco Eggersmann und Axel Kabboord lösen das geschickt, indem sie nie explizit auf das Unglück eingehen. Abgesehen von der Booklettgestaltung vielleicht. In erster Linie handelt das Album von Einzelschicksalen, die so allgemeingültig sind, dass sie gut und gerne auch in ein Konzeptalbum über das Tsunami-Unglück gepasst hätten. Die Musik selbst schwankt zwischen dunklen Indie-rock-Eskapaden vom Schlage etwa der großartigen Pedro the Lion oder, in den heiseren, noch dunkleren Momenten: Nick Drake. Immer wieder, ganz häufig sogar, schleppen sich "At The Close Of Every Day" in Broken Social Scene' artige Gefilde. Höchste Höhen, wie in "4 Seasons", in denen sich Melancholie und Euphorie die Hand reichen. Zu oft leider verlieren sich wunderschöne Melodien in der Leere, enden zerfasert und unentschlossen. Auch Eggersmann's Stimme wirkt ein ums andere mal reichlich unmotiviert. Wunderschön allerdings versilbert die Gitarre das traurige Bildnis, nimmt einen an der Hand und führt einen durch das rauhe Gewässer. Oder, um den Pressetext zu bemühen: "the silja symphony ... bringt Trost zu all den Menschen, die über Bord gegangen sind." Die Silja Symphony selbst war übrigens das erste Schiff, das 1994 an der Unglückstelle eintraf. Wer sein Album danach benennt, gehört grundsätzlich schon mal ins Herz geschlossen ...

Bewertung: 6 von 10 Sternen / 40:24 / Indie-Rock

one take

At The Close Of Every Day The Silja Symphony (Volkoren/Alive)

Konzeptalben kämpfen ja nun oft mit dem selbst auferlegten hermetischen Fokus auf ein einziges Thema, und der damit verbundene rote Faden skizziert allzu häufig die Ausläufer der sich mit fortlaufender Spieldauer breit machenden Langeweile, weil sich Überdruss eher einstellt als Tiefenschärfe. Und es ist ja nur Musik. Insofern kann man zunächst durchaus skeptisch sein, wenn sich The Silja Symphony als ein von einer Dokumentation über den Untergang der Fähre Estonia inspiriertes Konzeptalbum vorstellt. Allerdings stellt sich schnell heraus, dass diese Tragödie nur der Ausgangspunkt ist für eine Auseinandersetzung mit gänzlich universellen Themen: Vergänglichkeit und Schicksal, Hoffnung und Verlust. Du findest die Liebe, aber die Welle kommt. Die Musik von AT THE CLOSE OF EVERY DAY jedenfalls würde im Getöse untergehen. Akustische Gitarren und eine tiefe Stimme paddeln durch die Songs, und wenn ihnen die Luft auszugehen droht, wird ihnen von vielen Seiten unter die Arme gegriffen: Schlagzeug, Bläsersätze, Pianotupfer, Geisterchöre. Die Lieder zum Untergang sind nicht immer leise, aber sie werden nie laut. Stattdessen gibt es hier introspektive Geschichten in jenem spröden Wohlklang, der zum Beispiel Its Hard To Find A Friend von PEDRO THE LION auszeichnete, wobei AT THE CLOSE OF EVERY DAY doch vielschichtiger sind, was damit zusammen hängen mag, dass lediglich zwei Musiker diese elegischen, beinahe sakralen Songs im Studio zusammengebastelt haben und dabei ein gutes Gespür bewiesen, welche Instrumentierung ein Song zu tragen vermag, und welche nicht. All Things End in Water, das abschließende Lied, erscheint beinahe nackt, und so behält man dieses Album auch in Erinnerung, auch wenn sich z. B. September Grass, Higher, Brighter und Blackout zu wolkenverhangenen Pop-Hymnen aufschwingen. The Silja Symphony ist ein dunkles und intimes Album, aber es ist auch zugänglich und versöhnlich.

Daniel

alternativenation.de

At The Close Of Every Day
The Silja Symphony
Label: Volkoren
VÖ: 09.06.2006

Redaktionswertung: 7/10
Du bist nicht eingeloggt. Bitte melde dich in der Community an, um eine Bewertung abzugeben oder diesen Beitrag zu kommentieren.

Mit Konzept

Hurra ein Konzeptalbum! Oder eben, wie der Titel schon sagt, eine Sinfonie. Eine Sinfonie über einen Schiffsuntergang. Am 27. September 1994 legte die Estonia im Hafen von Tallin ab und setzte sich mit Ziel Stockholm in Bewegung. Sie erreichte die schwedische Hauptstadt jedoch nie. Schwerer Wellengang und Unwetter machten ihr zu schaffen und die Estonia sank binnen weniger Minuten. Das Schiff, dass das "Mayday" zuerst hörte und als eines der ersten den Unglücksort erreichte war die Silja Symphony. Sie konnte jedoch nur 137 von 989 Passagieren retten. 852 Menschen verloren ihr Leben im kalten blauen Ozean.

Neun Jahre später sehen die Holländer Minco Eggersmann und Axel Kabboord aka At The Close Of Every Day eine Dokumentation über das Unglück und sind schwer berührt. Weitere drei Jahre später widmen sie ihr Album The Silja Symphony der Estonia. Entsprechend der Situation sind die 13 Stücke recht schwermüting, traurig, besinnlich. Einige Songs wurden zwar schon vor dem 2002er Debütalbum Zalig Zijn De Armen Van Geest geschrieben, reihen sich jedoch perfekt in die Stimmung aus Verlust, Hoffnung, Vertrauen und Vergänglichkeit ein.

The Departure, das Instrumentalstück, ist noch voller Hoffnungen und Begeisterung. Gitarren läuten das Thema ein, seichte Bläserklänge reihen sich ein und geben einen Eindruck davon, was die Platte in sich verbirgt. Die indierockenden Gitarren haben an manchen Stellen etwas von späteren Sunny Day Real Estate. Gemäß dem klassischen Sinfonie-Schema beginnt The Silja Symphony recht flott mit den ersten drei Songs. Verzerrte Gitarren hier, drängelndes Schlagzeug da. Trotzdem überträgt sich die ruhige Wärme und Intimität der Musik von der ersten Note an. Durch die zauberhaft dunkle, heisere Stimme von Sänger Minco und den ganz eigenen Klang, den die Bläser mit sich bringen, und nicht zuletzt durch die intimen Texte ("The troubles and worries cause meto stay up like the other night / The bottom of my heart is as close as you will get from the other side / Ill never trust you again September Grass) gehen die Songs direkt in das Herz des Hörers.

Mit den Worten "No Sir I wont follow right into your grave" in When Their Spirits Surround Me beginnt der langsamere zweite Satz der Silja Sinfonie. Klavierbegleitung und nur noch ein vorsichtiges Schlagzeug begleiten Mincos Stimme. Im Booklet, das bei einem Konzeptalbum ja mehr als wichtig ist, beginnt sich die See nun so wölben und biegen. Eileen und Tommy sind auch zwei ruhigere Stücke mit Klavier- und Gitarrenbegleitung und scheinen die Gedanken und Schicksale von zwei Leben zu erzählen. Mit 4 Seasons kann die Estonia den Wellen nicht mehr standhalten und beginnt zu sinken. Ruhige Akustikgitarren spielen dem Schiff sein letztes Lied. Higher, Brighter besiegelt die Tragödie. "The trouble is that all these songs will end up like this / Im here and youre gone so no use reflecting a though".

Doch gleichzeitig gibt The Silja Symphony Hoffnung: "I dont know how long youve been around but I guess its all really safe and sound / since youre giving me the silent treatment" heißt es in Blackout. Und dem Sinfonie-Schema folgend wird die Platte jetzt auch wieder etwas flotter. Hier sind wieder das holpernde Schlagzeug und die elektrischen Gitarren. Die letzten Stücke sind eine Mischung aus Singer/Songwriter-Stücken und ruhigeren Postrock Momenten. Alles in allem ist The Silja Symphony ein gelungenes Konzeptalbum, dass sehr einfühlsam die Geschichte eines Schiffsuntergangs beschreibt. Auch wenn die Musik vielleicht besser in den Herbst oder Winter passt. Platte also bitte liegen und reifen lassen bis die ersten Blätter von den Bäumen fallen.

Autor: Ulrike Polley

Tracklisting

01. The Departure
02. September Grass
03. The Maria Tales
04. When Their Spirits Surround Me
05. Eileen
06. Tommy
07. 4 Seasons
08. Higher, Brighter
09. Blackout
10. The New Day Revival
11. 40 Years
12. The Estonia Situation
13. All Things End In Waters

Mehr von At The Close Of Every Day

Tonträger (1)

Anspieltipps

01. The Estonia Situation
02. The New Day Revival
03. The Departure

selfish

Silja Symphony
silja.jpg

Der erste Eindruck täuscht: so morbide die Idee eines Konzeptalbums über das Fährunglück der Estonia 1994 auch klingen mag, das Album selbst funktioniert. In Holland geht man an Konzeptalben eben etwas anders heran als in Deutschland ...
Das Unglück der finnischen Fähre hat sich in mein Gedächtnis eingebrannt und gehört, neben den brennenden Ölfeldern des zweiten Golfkrieges, zu den ersten medialen Eindrücken, die Anfang der 90er Jahre auf mich einstürmten. Es sind vor allem Bilder der Dunkelheit und die der geborgenen Schiffklappe, die noch heute einen Schauer über meinen Rücken jagen. Ähnlich muss es auch den Holländern At The Close Of Every Day gegangen sein. So intensiv anscheinend, dass man daraus ein Album zimmern wollte. Nach über zehn Jahren. Eine Idee, die in der ersten Sekunde Sinn macht, dann sich ins Gegenteil verkehrt und einen schließlich verwirrt dastehen lässt. Muss soetwas wirklich sein? Ist da überhaupt etwas anderes zu finden als Traurigkeit und Morbidität? Minco Eggersmann und Axel Kabboord lösen das geschickt, indem sie nie explizit auf das Unglück eingehen. Abgesehen von der Booklettgestaltung vielleicht. In erster Linie handelt das Album von Einzelschicksalen, die so allgemeingültig sind, dass sie gut und gerne auch in ein Konzeptalbum über das Tsunami-Unglück gepasst hätten. Die Musik selbst schwankt zwischen dunklen Indie-rock-Eskapaden vom Schlage etwa der großartigen Pedro the Lion oder, in den heiseren, noch dunkleren Momenten: Nick Drake. Immer wieder, ganz häufig sogar, schleppen sich At The Close Of Every Day in Broken Social Scene' artige Gefilde. Höchste Höhen, wie in 4 Seasons, in denen sich Melancholie und Euphorie die Hand reichen. Zu oft leider verlieren sich wunderschöne Melodien in der Leere, enden zerfasert und unentschlossen. Auch Eggersmann's Stimme wirkt ein ums andere mal reichlich unmotiviert. Wunderschön allerdings versilbert die Gitarre das traurige Bildnis, nimmt einen an der Hand und führt einen durch das rauhe Gewässer. Oder, um den Pressetext zu bemühen: the silja symphony ... bringt Trost zu all den Menschen, die über Bord gegangen sind. Die Silja Symphony selbst war übrigens das erste Schiff, das 1994 an der Unglückstelle eintraf. Wer sein Album danach benennt, gehört grundsätzlich schon mal ins Herz geschlossen ...

Bewertung: 6 von 10 Sternen / 40:24 / Indie-Rock

blueprint-fanzine.de

soundmag.de

At The Close Of Every Day
The Silja Symphony

Release-Datum: 09.06.06

Label: Volkoren

Format: Album

Review: Eric

Album bei Amazon kaufen

Minco Eggersmann und Axel Kabboord von At The Close Of Every Day ließen sich für ihr Album The Silja Symphony vom Untergang der Ostsee-Fähre Estonia im Jahr 1994 inspirieren, bei dem mehrere hundert Menschen starben. So sind im, ganz in schwarz gehaltenen, Booklet auch die einzelnen Stationen des Untergangs aufgezeichnet. Mit weißem Strich zeigen die Zeichnungen nacheinander das Auslaufen der Fähre, die aufgewühlte See, die sich des Schiffes bemächtigt bis zu den Geretteten in den Rettungsbooten, die von einem anderen Schiff aufgenommen werden. Haben wir es auf diesem Album also mit tieftraurigen Songs zu tun, die sich um Tod, Trauer, Verlust und Schmerz drehen? Ja, eigentlich fast immer. Nur das instrumentale Intro The Departure hat zwar einen ruhigen Grundton, doch die Bläser geben dem Song hier ausnahmsweise einen leicht optimistischen Schein. Doch September Grass lässt davon nichts zurück. A Black Horizon Headed For My Quiet Heart/ And Crowded Around Me And Followed Me Everywhere I Went heißt es da. Die Bariton-Stimme des Sängers tut ihr Übriges.

Musikalisch sind die Songs nicht wirklich reizvoll. Grundinstrumentierung sind ein ruhiges Schlagzeug und eine vorsichtig gezupfte Gitarre, zu denen sich hier und da ein paar Bläser (Higher, Brighter) oder ein Piano (When The Spirits Surround Me, Eileen) das oft an Coldplay in einfallslos erinnert gesellen. Interessant und abwechslungsreich geht anders.

Tracklisting

1. The departure
2. September grass
3. The Maria tales
4. When their spirits surround me
5. Eileen
6. Tommy
7. 4 seasons
8. Higher, brighter
9. Blackout
10. The new day revival
11. 48 years
12. The Estonia situation
13. All things end in waters

one take

Konzeptalben kämpfen ja nun oft mit dem selbst auferlegten hermetischen Fokus auf ein einziges Thema, und der damit verbundene rote Faden skizziert allzu häufig die Ausläufer der sich mit fortlaufender Spieldauer breit machenden Langeweile, weil sich Überdruss eher einstellt als Tiefenschärfe. Und es ist ja nur Musik. Insofern kann man zunächst durchaus skeptisch sein, wenn sich The Silja Symphony als ein von einer Dokumentation über den Untergang der Fähre Estonia inspiriertes Konzeptalbum vorstellt. Allerdings stellt sich schnell heraus, dass diese Tragödie nur der Ausgangspunkt ist für eine Auseinandersetzung mit gänzlich universellen Themen: Vergänglichkeit und Schicksal, Hoffnung und Verlust. Du findest die Liebe, aber die Welle kommt. Die Musik von AT THE CLOSE OF EVERY DAY jedenfalls würde im Getöse untergehen. Akustische Gitarren und eine tiefe Stimme paddeln durch die Songs, und wenn ihnen die Luft auszugehen droht, wird ihnen von vielen Seiten unter die Arme gegriffen: Schlagzeug, Bläsersätze, Pianotupfer, Geisterchöre. Die Lieder zum Untergang sind nicht immer leise, aber sie werden nie laut. Stattdessen gibt es hier introspektive Geschichten in jenem spröden Wohlklang, der zum Beispiel Its Hard To Find A Friend von PEDRO THE LION auszeichnete, wobei AT THE CLOSE OF EVERY DAY doch vielschichtiger sind, was damit zusammen hängen mag, dass lediglich zwei Musiker diese elegischen, beinahe sakralen Songs im Studio zusammengebastelt haben und dabei ein gutes Gespür bewiesen, welche Instrumentierung ein Song zu tragen vermag, und welche nicht. All Things End in Water, das abschließende Lied, erscheint beinahe nackt, und so behält man dieses Album auch in Erinnerung, auch wenn sich z. B. September Grass, Higher, Brighter und Blackout zu wolkenverhangenen Pop-Hymnen aufschwingen. The Silja Symphony ist ein dunkles und intimes Album, aber es ist auch zugänglich und versöhnlich.

Daniel

zurück

Flaming youth

AT THE CLOSE OF EVERY DAY - The Silja Symphony

[Volkoren / Al!ve]
VÖ | 07-07-2006

Inspiriert von einer Dokumentation über das Fährunglück der Estonia (1994), ist The Silja Symphony einem Meisterwerk gleich.

Die Holländer MINCO EGGERSMANN und AXEL KABBOORD erzählen in ihren meist ruhigen Stücken von Verlust, Vergänglichkeit, Vertrauen und Hoffnung und fesseln den Hörer in jeder Minute des über einstündigen Dramas. Auch wenn es in diesem Zusammenhang eher unpassend erscheint ist die Musik die AT THE CLOSE OF EVERY DAY hier aufgenommen haben, zeitlos. Bei `Tommy`, einem der Besten des Albums, wird Melancholie groß geschrieben: It`s needles to say i`m on my own, since you`ve got nothing for me to say. Es ist auch die warme raue Stimme, die einem mit ihrer Intensität und Vertrautheit die Ruhe nach dem Sturm fühlen lässt.

Das spärliche und fragile Arrangement der Songs wurde verfeinert durch dezente Bläser- und Piano-Einsätze und erinnert stellenweise an die ruhigen Momente MOTORPSYCHOs (Let Them Eat Cake), hat aber jederzeit einen originalen und eigenen Sound. Eine Platte die sofort ankommt und trotzdem mit jedem Hören wächst. Selten war zeitlos so angebracht.

Zone 010

Folkpop-gezelschap At the Close of Every Day bracht vorig jaar liedboek De Geluiden van Weleer uit. Qua vorm een conceptplaat; bijna alle teksten van zanger/drummer Minco Eggersman zijn in het Oud-Nederlands(ch). Eggersman ziet zichzelf niet als een groot schrijver, maar zet zijn gevoelens en gedachtes gewoon graag om in taal. Het is een album dat over de geschiedenis van Nederland en over dingen die ik zelf heb meegemaakt, gaat. Zoals over het dorp waar ik in opgroeide. Het Oud-Nederlands past qua taal goed bij de tijdgeest, de sfeer van de plaat. Het wordt niet meer gebruikt, maar soms kan je dingen er beter in weergeven.

Hij heeft niet veel met literatuur in de strikte zin van het woord, schrijft liever zelf. Nou vooruit, van de korte verhaaltjes van Adriaan Verbree kan hij wel genieten. En in de brede zin van het woord van de teksten van bijvoorbeeld Karen Peris van The Innocence Mission en van Henny Vrienten - hij kan van iets heel kleins iets maken wat bij veel mensen tot de verbeelding spreekt. Vandaar die cover van Doe Maars Bang op De Geluiden van Weleer. Voor de song t Hellend Vlak ging At the Close of Every Day de samenwerking aan met Erik de Jong (Spinvis). Hij schrijft bijna fonetische fotos, momentopnamen die iedereen herkent uit zn eigen leven.

Literatuur en popmuziek zijn voor Eggersman dus eigenlijk wel degelijk met elkaar verbonden. Wat de disciplines verder gemeen hebben: We creëren allemaal een wereldje, nemen mensen daar mee naar toe, en vaak kunnen ze daar wat mee. Om van fans te horen dat ze iets aan onze muziek hebben, dat is een van de mooiste dingen van het vak.

goddeau.com

Binnen de intieme setting van de AB-Box komt het zachte werk van At The close Of Every Day uitstekend tot zijn recht. Al blijft het ietwat bizar om een drumstel tussen twee gitaristen vooraan op het podium te zien; live worden Axel Kabboord en Minco Eggerman immers bijgestaan door de Noorse bassist Jan Erik Stig (oa The Spirt That Guides US).

Het optreden zou in tegenstelling tot de laatste twee studioalbums niet opgehangen worden aan een thema, en dus krijgen we eerst enkele nummers uit The Silja Symphonie te horen. Het semi-vrolijke "Maria Tales" wordt gevolgd door de cover "Bang" (Doe Maar), waarbij Stig zowaar voor een vrolijke noot zorgt door de aankondiging in het Engels en het Noors te doen, daar enkele Noorse vrienden aanwezig zijn.

Met "De Zee En Ko" komt de eerste echte weemoedige song aan beurt, en net zoals op het album lijken de woorden Eggerman maar moeizaam te ontsnappen terwijl het spaarzaam gespeelde nummer opnieuw de aanwezigen ontdooit. Op de achtergrond breken opnieuw harten, terwijl Eggerman "Duizend maal heeft Ko gevraagd naar een teken hier op aard, heeft het leven dan nog zin, want niets is meer herinnering" zingt.

"Hallways" wordt daarna geplukt uit het debuut Zalig Zijn De Armen Van Geest, maar bij "'t Hellend Vlak" is het niet zoals op de site stond Michiel van Solo die de rol van Spinvis op zich neemt maar wel het voorprogramma Anderson. De song neemt naar het einde toe ook een indrukwekkende wending wanneer de groep zichzelf toelaat loos te gaan in de laatste minuten. Het is een van de weinige keren dat de groep durft af te wijken van de studioversies.

"Stil" doopt de zaal opnieuw onder in een gewijde stilte, terwijl "September Grass" ook live opgedragen wordt aan de slachtoffers van de Estonia. "Uffelte" wordt aangekondigd als een lied over het saaiste en kleinste dorp van Nederland, waarna de drumpartijen meer dan op plaat nog de dominante rol opnemen en Kabboord aan zijn gitaarpartijen een countrytwang toevoegt.

Ook het wondermooie "Geef Ons De Ruimte" neemt zijn tijd om de zaal voor zich te winnen, waarna Eggerman het liedboek ter hand neemt en "Ik Weet" aankondigt met "pagina 29". De bisnummers worden daarna door Stig met een grijns voorgesteld als "enkele oudere nummers, pech als je ze niet kent". Het is echter niet het voor de hand liggende "Zalig Zijn De Armen Van Geest" dat de revue passeert maar "The Milky way" van The Church en het nog steeds bloedstollend mooie "The Jesus Heart".

Live verrast At The Close Of Every Day niet echt. Waarheidsgetrouw worden de songs naar voor gebracht, al weten ze als geen ander de intimiteit die de plaat uitwasemt ook live over te brengen. Bij een optreden van At The Close Of Every Day blijf je achter met het gevoel dat de set alleen voor jou bedoeld was. Misschien is dat wel het grootste geschenk en compliment dat je een groep kan geven.
Jurgen Boel
ma 13 maart 2006

http://www.free40.nl/

12 maart 2006

20:00

AT THE CLOSE OF EVERY DAY

SUPPORT: ANDERSON

Prijs: 10.00

Een avond rond het intrigerende Volkoren label dat thuishaven is van ondermeer 16 Horsepower, Brown Feather Sparrow en deze 2 bands: De Nederlandse emo-popgroep AT THE CLOSE OF EVERY DAY verbaast met hun prachtig in boekvorm uitgegeven album 'De Geluiden Van Weleer'. Hun bevreemdende, tegelijk speelse of soms dromerige folkpop werkt prima in combinatie met het Nederlandstalige woordenspel van Minco Eggersman (die ook deel uitmaakt van de hard/indie/emocore band The Spirit That Guides Us). Erik 'Spinvis' de Jong doet mee op 't Hellend Vlak' en de versie van Doe Maar's 'Bang' veegt de Doe Maar Musical plannen moeiteloos van tafel. Ander weetje: 'Zalig Zijn De Armen Van Geest' was een opmerkelijk debuut dat leidde tot het voorprogramma van 16 Horsepower in de AB; dat ondertussen alweer is verschenen op DVD. Het Nederlandse duo ANDERSON komt ook uit de Volkoren stal en is te bestempelen als electro-akoestische indie pop. Oftewel Kings Of Convenience meets Postal Service. Begin 2005 verscheen hun debuut 'We Radio Anderson' in een produktie van Minco Eggersman (zie hierboven) en kreeg ook in ons land al mooie besprekingen. Timing: 20u00 ANDERSON 21u00 AT THE CLOSE OF EVERY DAY Meer info: site ATCOED - site Anderson - site Volkoren label

http://www.free40.nl/cd2005.htm

www.derives.net

at the close of everyday - de geluiden van weleer

at the close of everyday
de geluiden van weleer
volkoren
2005
imprimer
envoyer à un ami
raw translation

http://www.atthecloseofeveryday.com
http://www.volkoren.com

En règle générale, un groupe indie commence par convaincre un public local avant de saventurer peu à peu à conquérir le vaste monde. La spirale suivie par At The Close of Every Day est inverse, intérieure. Si leur premier album était ressorti sur divers labels, dont Loosethread aux USA, leur second navait guère dépassé les frontières des Pays Bas et de la Flandre et cest maintenant uniquement sur ces deux territoires quils se concentrent, sortant un troisième album uniquement chanté en néerlandais.

Sans doute que tout ceci naurait pas été possible si un groupe du nom de Spinvis navait pas brillamment ouvert la voie en 2002 avec un premier album éponyme. Ca ne sera dès lors pas non plus une surprise que son instigateur vienne ici prêter sa voix pour un duo avec Minco.

En même temps, il ne sagit pas non plus dun repli sur soi ou dun insuccès du groupe, au contraire, la réussite du premier album la démontré, le groupe est talentueux et pointu, cependant ce sont les interactions et les reconnaissances locales, toujours plus concrètes que les autres qui semblent le plus avoir stimulé leur talent. De Geluiden van Weleer est à ce titre la progression et la suite logique à leur Silja Symphony de 2003 album hollandais de lannée pour VPRO.

Bien entendu, on peut râler de ne plus trouver de pures folk songs intimistes et mélancoliques ou de mouvements slowcore, au profit de sonorités plus classiques mais cest aussi le chemin qua suivi un Pedro The Lion, avec lequel ils partagent beaucoup, sur son album Achilles Heel, à la différence près que At The Close of Every Day vient de réussir ce que David Bazan avait raté : embrasser une forme de langage musical plus populaire sans renier sa basse, poursuivre ses progressions musicale et lécriture tout en fédérant un peu plus, du moins localement.

De geluiden van weleer frappe de prime abord par son livret, parce quil sagit surtout dun livre superbement relié dune trentaine de pages, reprenant des illustrations, les paroles de même que les partitions du disque, un objet particulièrement précieux et qui a en fait été réalisé et édité par une vraie maison dédition, Boekencentrum.

Mais venons-en au disque. Premier écueil, labandon complet de langlais au profit du néerlandais, qui risque dêtre un obstacle pour ceux chez qui cette langue est une parfaite inconnue, dans un certain sens jaborde ce disque avec le même rapport étrange que jentretiens avec les disques en espagnol de Ursula ou ceux en japonais de Piana. Une partie du sens méchappe, mais les émotions et la fluidité sont là également.

Au-delà, le disque est plus homogène, mieux produit et plus agréable que The Silja Symphony qui désorientait par instants. Il souvre sur un Stil léger, mélodique et printanier, apaisé et serein, sur une base folk entraînante presque planante, délicieusement mélancolique.

Coup double avec le superbe Het hellend vlak où intervient sous forme de duo vocal avec Minco, le songwriter de Spinvis, suivi de Uffelte, uptempo et irrémédiablement accrocheur. At the close of Every Day vient de mettre son album en orbite. Deux singles potentiels, accessibles et aguichants.

Bang se montre bien plus provocant encore sur ce registre, on mesure bien combien le groupe est ici moins pointu quà ses débuts, mais bien plus efficace et fédérateur, rock bluesy quoique mélodique et accrocheur, ce morceau me dérange vivement. En même temps comme si le groupe sentait le vent tourner, Waterland joue la carte intimiste, monotone et poignante dune réflexion calme tandis que les paysages défilent sous un ciel gris de lautre côté de la fenêtre du train. De même De zee & ko nous la joue plat pays sous la pluie. Cest quen devenant plus terrestre et épais, At The Close of Every Day nen perd pourtant pas son âme.

Lalbum continue de la même manière dans la seconde partie, développant sa condition terrestre avec plus de gravité que par le passé, se délestant de toute tentation éthérée pour faire face de front, mélodiquement et avec des sentiments larges et fédérateurs.

Ainsi sans être réellement transporté par ce troisième album, je suis forcé de constater sa pertinente force, son authenticité scellée par le choix dinvestir leur propre langue, espérant devenir par là une figure musicale hollandaise de premier ordre. On peut toutefois se demander si cette dynamique est définitive, si un jour ou lautre le groupe ne va pas repartir à lassaut de langlais, si lévolution quils suivent ici est vraiment plutôt définitive.

didier

http://www.derives.net/reviews/review.php?id=1118

www.abconcerts.be

Mond tot Oor

At the Close of Every Day: De Geluiden van Weleer

Munich / Volkoren:

Sterren:

Ons Oor vol vol bewondering: Als je dit jaar nog een muzikaal meesterwerk wil aanschaffen dan hoef je nu niet meer te talmen. Minco Eggersman is de frontman van het internationaal collectief At The Close of Everyday en maakte reeds enkele fijne platen, waarvan vooral The Silja Symphony ons bijgebleven is. Op dit album kiest hij ervoor om in zijn moedertaal te zingen. De combinatie doet wat vreemd aan: internationaal klinkende emo met Nederlandstalige teksten. Maar al snel word je meegezogen in de weemoedige, nostalgische sfeer dat elk nummer uitademt. Minco zingt over zijn land Nederland en dat doet hij op een grootse manier. Spinvis krijgt een figurantenrolletje, en Doe Maar wordt op een geniale wijze gecovered, al herken wel onmiddellijk de schrijfstijl van Henny Vrienten. Dit album klinkt niet alleen grandioos, maar wordt aangeboden in een unieke verpakking, namelijk een echt liedboek. Zelden een album gehoord waar zoveel instant klassiekers op staan. Naar de winkel, nu !

cd van de dag op 16.11.2005

http://www.mondtotoor.be/public/cds/detail.php?cdID=1317

3voor12 Tilburg

Het driekoppige At The Close Of Every Day speelt een set met afwisselend Engelstalige en Nederlandstalige nummers. Zanger / drummer Minco Eggersman heeft een prettige, diepe neuzelstem, waardoor je het verschil op het eerste gehoor niet merkt. Rond deze stem wordt met slechts gitaar, bas en drums een warm, intiem geluid gecreëerd dat in een vollere zaal waarschijnlijk een stuk minder tot zijn recht was gekomen. Hoogtepunten zijn Geef Ons De Ruimte, Uffelte, afsluiter Ik Weet en de Doe Maar-cover "Bang" waarin de tweede stem wordt gezongen door de Deense bassist Jan-Erik Stig, die verder amper Nederlands spreekt. 't Hellend Vlak, het duet met Spinvis van de laatste plaat, ontbreekt wellicht om die reden. Het doet niks af aan dit mooie optreden van deze opmerkelijke band, die heel Nederlandse muziek maakt, maar zich weet te onttrekken aan alle clichés die veel andere Nederlandse pop zo slecht te pruimen maakt. Geen grootse of meeslepende gebaren, maar voorzichtige, intieme overpeinzingen. Een zeer geslaagd voorprogramma, dat eigenlijk ook op eigen kracht 300 man publiek zou moeten kunnen trekken.

Dagblad van het Noorden

Er waait een briesje door het Nederlandse poplandschap. Bescheiden, maar eigenzinnig blazen groepen als De Kift, Spinvis, Meindert Talma. At The Close Of Every Day hun partijen. Meesal, maar niet altijd in het Nederlands of een andere variant van de moedertaal. Wat ze wel gemeen hebben, is dat ze niet klakkeloos achter het Anglo-Amerikaanse rolmodel aanlopen, maar eerder uitgaan van hun eigen identiteit. Als bewoners van het Nederlandse polderlandschap.

Dr Sjaak laat een sappig Limburgs accent los op semi-primitieve electrobeats. Meindert Talma geneert zich niet voor zijn gereformeerde achtergrond, geeft Nederlandse zinnen zijn eigen ritme mee en laat zelfs de lessen van Bach toe in zijn orgelspel. Spinvis schildert alledaagse tafereeltjes in onalledaagse bewoordingen, op organische, ademende sample-collages. Leon Giesen (Mondo Leone) zingt, filmt en vertelt. André Manuel, die op de laatste plaat van zijn vroegere groep Krang in het Twents zong, is ook cabaretier. At The Close Of Every Day (dagsluiting) maakte een cd die er uit ziet als een protestants liedboek, en liet die distribueren door het bedrijf dat ook het Liedboek voor de Kerken onder de mensen brengt.

Een aantal van die groepen speelt morgenavond op het Noorderslag-festival te Groningen . Zij treden daar aan onder de noemer De Nederlandse Impressionisten, een vlag die bedacht is door Ferry Rosenboom. Hij is de oprichter van het platenlabel Excelsior, dat Spinvis en Talma onder de mensen brengt.

,,Ik wil echt de laatste zijn om een nieuwe stroming in het leven te roepen, zegt hij, ,,maar ik zie wel een groep artiesten die zich in dezelfde traditie bewegen. Ze hebben allemaal een eigen toon, eigen manieren. Ze staan met beide benen op de grond, Het is niet al te hoogdravend allemaal, niet per se himmelhoch jauchzend oder zum Tode betrübt. Ze zingen zoals het gedrukt staat.

Roseboom mag de naam bedacht hebben, het idee voor zon avond leeft al jaren bij Jan Pier Brands. Hij is voormalig directeur van Noorderslag, nog steeds bestuurslid van het festival, teamleider van de Leeuwarder Academie voor Popcultuur èn drummer bij Meindert Talma & The Negroes. Zijn vrouw Janke bespeelt daarin de basgitaar. Drie jaar geleden liep Brands al rond met plannen om zulke verwante groepen bij Noorderslag te presenteren. ,,Maar toen was er nog geen Spinvis. Zijn succes, hoe betrekkelijk ook vergeleken met Van Dik Hout en Acda en De Munnik, trekt het allemaal behoorlijk omhoog.

,,Nederlandse popmuziek is verder heel erg gebaseerd op Angelsaksische voorbeelden, het komt vaak neer op imitatie. Op mij komt zoiets niet erg authentiek over. De tijd is nu rijp voor artiesten die zich niet voor hun afkomst schamen, die dat zelfs gebruiken als uitgangspunt van hun expressie, zegt hij. ,,Waarschijnlijk zijn zulke artiesten er altijd al geweest. De Kift, met zijn wortels in de fanfare-traditie, is al vijftien jaar bezig, met Meindert Talma zijn we al tien jaar aan de gang. En in de jaren tachtig had je al Lul, Kiem, De Div, The Nits niet te vergeten. Dat het nu meer als een beweging voelt, komt denk ik toch door de taal. Bij de urban-cultuur zie je die beweging ook. Het is opmerkelijk dat het gebruik van het Nederlands daar veel vanzelfsprekender is dan in de rockwereld. De muziek is misschien nog niet zo eigen, maar dat komt nog wel. Hij ziet het terug bij zijn studenten aan de Academie voor Popcultuur. ,,Daar zijn ook mensen bezig met het Nederlands, en laatst hadden we een aspirant-student die in Spinvis en Herman van Veen zijn inspiratie vindt.

Deze artiesten gaan meer van zichzelf uit en minder van het aloude rock-stramien. ,,Rocken is niet taboe, zegt hij, ,,dat de laatste cd van Meindert meer rockt, komt vooral omdat wij wat hechter zijn gaan spelen. Maar het gaat er meer om: ik heb iets te vertellen en dat doe ik op mijn eigen manier. Staat er een orgel in de kamer, dan gebruik ik een orgel. Deze muzikanten gaan echt van zichzelf uit, en dan kom je tot nieuwe dingen. Er is nu ruimte voor, en dat heeft ook met de globalisering te maken. Dan grijp je weer terug op de dingen die je kent, je familie, je streek. Als tegenwicht.

Het heeft ook te maken met de armoe in de rock n roll, meent Erik de Jong/Spinvis. ,,Dat is wel erg mainstream geworden, hè. Ingepikt door reclamebureaus. Dan gaan mensen iets anders zoeken, iets dat nog wel authentiek is. Hij herkent het een en ander in het nieuwe golfje, dat zich af en toe als een heuse scene manifesteert: Spinvis toerde met Talma en speelde mee op de laatste cd van At The Close Of Every Day. ,,Bij mensen als Meindert Talma, Leon Giesen, Stuurbaard Bakkebaard zie ik absoluut een soort humor, een zekere lichtheid van toon. Het is niet geloofwaardig als je jezelf de hele tijd kwaad loopt te maken, zoals een echte hiphopper.

Met kleinkunst heeft die geestesgesteldheid niets te maken, vindt hij. ,,Dat is zo anders, dat gaat specifiek over dingen die met naam en toenaam worden genoemd. Er zijn cabaretrecensenten die zelf gaan verzinnen waar een lied van mij over gaat en dat dan niet mooi vinden. Ja jemig, hoe moet je je daar nou tegen verdedigen? Je moet niet alles uit willen leggen, dat is juist het mooie.

Tegelijkertijd kan en wil hij de invloed van de kleinkunsttraditie niet uitvlakken. ,,Ik ben ook gepokt en gemazeld in de Nederlandse liedjestraditie. Van kinds af aan hoor je Annie M. G. Schmidt, dat is niet uit je systeem te krijgen. Daar moet je je ook niet tegen willen verzetten, want dan krijg je antimuziek.

Jezelf afzetten is niet aan de orde, bij deze groep muzikanten. Ook niet tegen het calvinisme, een generatie eerder nog een forse steen des aanstoots voor menige, naar vrijheid dorstende jongeling. Spinvis/De Jong, tenslotte opgegroeid in een PSP-nest, kan zich weinig voorstellen bij de knellende banden van het calvinistisch geloof. Maar dat de tijd van het verzet daartegen voorbij is, weet hij ook. ,,Vluchten in een bohemien-achtig bestaan helpt niet. Hoe meer je je ertegen verzet, hoe meer het je gevangenis wordt.

Meindert Talma komt uit een gereformeerd nest. Zijn eigenlijke instrument is het orgel, dat hij leerde bespelen van de plaatselijke kerkorganist. ,,De baspatronen van Bach hebben aardig invloed gehad op mijn muziek, zegt hij. In de kerk maakte hij ook kennis met modernere klanken. ,,Toen ik een jaar of acht, negen was, had je de Shalom Singers, die een keer per maand in de kerk optraden. Hun drummer speelde ook in Children Of Jubal, destijds een roemruchte psychedelische rockgroep in die buurt. De Shalom Singers zongen liedjes van Bob Dylan en Johnny Cash, met stichtelijke teksten. Dat maakte diepe indruk op mij.

De geluiden van weleer, de laatste cd van het duo At The Close Of Every Day, is al helemaal een vrucht van een calvinistische achtergrond. Een en ander is werkeljk oogstrelend verpakt, als in een christelijk liedboek. Voor de uitgave zocht het duo contact met het Boekencentrum, dat ook het echte Liedboek voor de Kerken uitgeeft. ,,Het moest er echt uitzien, niet als een kopie, zegt Minco Eggersman.

Het is een plaat over vroeger, over zijn jeugd die zich deels in het Drentse dorpje Uffelte afspeelde, over zijn geloof. De teksten zijn in een archaïsch soort Nederlands gesteld. ,,De Statenbijbel, oude dichtbundels. Dat soort taal vond ik mooi bij dit onderwerp passen. Calvinisme is als iets vanzelfsprekend voor At The Close Of Every Day, van wie wel gezegd wordt dat men voor het eten nog bidt. ,,Lang niet altijd, hoor, zegt Minco. ,,Maar ik geloof wel in God, ja. Dat Meindert ook zon achtergrond heeft wist ik niet, maar nu je het zegt, herken ik wel dingen bij hem. Spinvis heeft een heel andere achtergrond, maar dat belet ons niet om met hem samen te werken. Hoezeer dat sommigen misschien ook verbaast.

Het gebruik van de moedertaal is niet allesbepalend voor dit golfje, vindt Brands: het polyglotte, maar nu juist niet in het Nederlands zingende Stuurbaard Bakkebaard hoort er volgens hem net zo bij als de Engelstalige groep Whipster, ,,dat is typisch Groninger muziek, en het Fries-Amsterdamse duo Zea, ,,dat steenkolen-Engels is heel eigen. Maar de taal is wel een middel om dichtbij de eigen achtergrond te blijven, reden waarom André Manuel in de laatste fase van zijn groep Krang zelfs in het Twents ging zingen. ,,In het Engels voel ik me net een acteur, zegt Spinvis, ,,het Nederlands is de taal waarin ik boodschappen doe, de liefde verklaar en dus ook wil zingen. Het is alleen zo dat het Nederlands niet zon handige taal is.

Daar heeft Meindert Talma iets op gevonden. Hij husselt de klemtonen door elkaar, waardoor de zinsmelodie meer weg heeft van die van het Engels. ,,Ik heb mijn eigen ritmische constructies gemaakt, ja. Je moet t naar je eigen hand zetten, anders is het een vervelende taal om in te zingen. Het Fries is gemakkelijker, met zijn zangerige klanken. Het probleem met zulke talen is wel dat de nadruk altijd zo op de tekst komt te liggen. Om dat voor te zijn heeft hij zowel een Engelstalig als een instrumentaal project in voorbereiding.

Het EO-radioprogramma De muzikale fruitmand, waar hij een van zijn eerste liedjes aan wijdde, de piratenzenders die in de Friese Wouden nog altijd volop actief zijn, de kerk, de sterke verhalen die in die streek worden verteld: het is allemaal terug te horen in de muziek van Meindert Talma. ,,Bij Spinvis kun je horen dat je uit Nieuwegein komt, zegt hij, ,,bij André Manuel hoor je Twente terug en bij De Kift de geschiedenis van de Zaanstreek. Je gebruikt allemaal je eigen achtergrond.

Wat deze groepen ook gemeen hebben, is een zekere kleine aanpak. Daar waar De Dijk, Bløf, Kane en Anouk eerder kiezen voor het grote gebaar, telt bij de Impressionisten ieder woordje en ieder nootje. ,,We bezingen wel grote onderwerpen, zegt Eggersman, ,,maar we hebben de neiging om die klein te maken. We maken ze begrijpelijk door kleine metaforen te gebruiken. Dat herken ik bij de anderen ook wel. Soms leidt dat tot kromme zinnen, maar daardoor snappen mensen het nog altijd beter dan met hele moeilijke constructies, vol bijzinnen en zo. Dat is bij de muziek ook zo, geen overgeproduceerde platen, maar leuke, simpele dingetjes. Om maar niet je doel voorbij te streven.

Jan Pier Brands: ,,Ik lees net Mystery Train, waarin Greil Marcus schrijft over The Band. Dat gaat over niet weglopen voor wie je bent, over getuigen van je achtergrond. Dat is hier ook aan de orde. We ridiculiseren het niet, we omarmen het niet, we verzetten ons er niet tegen. We doen dit omdat we niet anders kunnen. Dit is wie we zijn, en dat laten we zien.

De Nederlandse impressionisten: Meindert Talma & The Negroes, At The Close Of Every Day, Dr Sjaak, Mondo Leone, Spinvis, André Manuel: Noorderslag, 14/1, Oosterpoort, Groningen. Aangevuld met De Kift en Stuurbaard Bakkebaard volgt later in het jaar een tournee door het land.

MunchkinMusic.be

At The Close Of Every Day - De Geluiden Van Weleer

It's kinda strange to hear American-sounding emo being coupled to Dutch lyrics but that's exactly what you get from the international collective that goes by the name of At The Close Of Every Day. And I have to say that frontman Minco Eggersman and the others did a damn good job on "De Geluiden Van Weleer". It's like a flashback for me to when I was a little kid but at the same time Eggersman manages to give the music a contemporary feel. Other than that the Dutch copy/paste expert Spinvis gets to sing along on a song and Doe Maar, a well-known Dutch act from the old days, gets treated to an excellent cover.

This is yet another Volkoren gem that will probably get overlooked by way too many people even though the beautiful packaging does catch the eye. I've mentioned the word Dutch quite a lot already and that's exactly what the guy sings about... Holland, home to tulips, coffee shops, wooden shoes and At The Close Of Every Day.Score: 8

Revolver

At The Close Of Everyday
De Geluiden Van Weleer
CD
Waardering ****
Label Volkoren/ Munich
Genre Singer/Songwriter

Na het veelgeprezen conceptalbum The Silja Symphonie rond de ramp met de veerboot Estonia in 1994, heeft het singer/songwriters duo Minco Eggersman en Axel Kabboord opnieuw een klein meesterwerkje aan de muze ontworsteld. Onder de Reviaanse subtitel Het Liedboek Der Mensen (Liederen Van Troost En Bemoediging) laten de heren vroeger herleven in twaalf dromerige en poëtische liedjes . De tijd dat vader nog groot was en het alleen maar regende bij de boeren. In de meeste liedjes roept het tweetal de bijna sacrale rust op van een zondagmorgen uit grootmoeders tijd, met zn stille weilanden en klokgelui in de verte. Die christelijke associatie is trouwens zo gek nog niet, want het album is gestoken in een boekwerkje dat wat uiterlijk betreft verdraaid veel lijkt op een oude en strenge versie van Het Liedboek Voor De Kerken. Het is duidelijk dat Eggersmans en Kabboords eigen gereformeerde jeugd model stond voor dit album.

Harry de Jong

Disputabel

wanneer je het nieuwe album van at the close of every day in handen krijgt kun je niet anders doen dan je verbazen over (de schoonheid van) de verpakking. de geluiden van weleer is namelijk niet in een hoesje gestopt maar verpakt in een liedboek van nog geen centimeter dik. het oogt alsof het zo uit de nalatenschap van mijn overgrootouders zou kunnen komen, maar dan hadden er waarschijnlijk geen engelse woorden op de kaft gestaan. de eerste aanblik geeft echter wel gelijk al iets aan over de inhoud van het album; degelijk, verzorgt tot in de puntjes (zelfs de goudgele bladwijzer ontbreekt niet!) en tegelijkertijd ingetogen. binnen in het boekje is de tekst uitgeschreven en staat ook de muziek aangevuld met pentekeningen die de geluiden illusteren. de muzikale inhoud van het album is van grote klasse. atcoed weet een prettige en intieme sfeer te creëren. zanger minco eggersman zingt zoals hij schrijft, een tikkeltje onduidelijk, maar wel heel mooi. wanneer in het tweede nummer, hellend vlak, spinvis meezingt en frasen als 'onthef mij van het aanzien des persoons' voorbij komen ben ik verkocht. dit is echt genieten. ook bij bang (een cover van doe maar), waterland (een beschouwing van nederland) en ik weet begint mijn hart sneller te kloppen, maar al schrijvend besef ik dat ik de andere nummers te kort doe wanneer ik hen niet zou noemen. al met al een van de betere cd's die ik de afgelopen tijd in mijn handen heb gehad. een aanrader voor iedereen die schoonheid, kwaliteit en een vleugje kanaäns kan waarderen. geert jan

VPRO3voor12

Bang voor jou en bang voor mij
Bang voor dood en bang voor pijn

Deze strofes uit Bang van Doe Maar vatten at the close of every day's werk kernachtig samen. Het leven als een langgerekt uitstel van de dood; in de tussentijd doet de mens er alles aan om die periode plezierig door te komen; vermijding van pijn en verdriet staat voorop. Tegelijk is het de angst voor pijn en dood, die ons handelen stuurt en zin geeft. In die angst is de mens een zoekende figuur. Hoe, wat, waar, waarom? Het is dan ook weinig verwonderlijk dat religie, new-age of ietsisme als veilige en antwoordenbiedende haven gekozen worden.

At the close of every day worstelt en komt boven tussen hun gevoelens van angst. Weet diep van binnen dat het antwoord in hun geloof ligt. Maar probeert niet te bekeren. Zelfs de voordracht Dave Eugene Edwards (Sixteen Horsepower, Woven Hand) blijft wat mij betreft gelukkig verre van de voet tussen de deur. Hij getuigt vol vuur en was gecharmeerd van de meer ingetogen getuigenis van het Nederlandse trio rond Minco Eggersman.

En dus ging at the close of every day als voorprogramma voor Sixteen Horsepower door Europa. Een tocht die de groep geen windeieren gelegd heeft. Ze zijn net terug van een Spaans avontuur en spelen één show in Nederland. De garde liefhebbers is in groten getale komen opdagen, zodat de band in een welkom en warm bad valt.

Op plaat wordt het bandgeluid ingekleurd met strijkers en toetsenpartijen, live kwijten de drie zich van rudimentair van hun taak: drum, bas, gitaar: klaar. Kaal wordt het bandgeluid echter nergens, daarvoor galmen vooral Axel Kabboords inventieve gitaarpartijen te welig in de rondte. Tel daarbij dat Eggersman meestentijds zachtjes met brushes de trommelvellen beroert en u begrijpt dat dit drietal niet handelt in het grote gebaar. Tindersticks, Arab Strap, Amerikaanse rootsrock en postrockelementen klinken door.

Hoewel lichtelijk religieus van aard, ligt de tekstuele nadruk van at the close of every day zeker wat hun laatste album De Geluiden van Weleer betreft verder vooral op weemoed, verlangen, liefde en nostalgie. In zijn sonore, weinig dynamische, soms zelfs een beetje mompelende stem verhaalt Eggersman (jawel, een specimen van de zeldzame soort der zingende drummers) bij tijd en wijle zelfs letterlijk over een vroeger dat beter was. Pittoreske beelden van dorpjes, boerderijen, dijken en een niet-aflatende fascinatie met water en de zee voeren de boventoon. Melancholie ligt op de loer, maar slaat nooit om in depressie.

Iets meer dan een uur speelt at the close of every day wat op hun laatste cd liederen ter ontspanning en bemoediging voor iedereen heten. Klopt als een bus; zeker op de late avond, bij de overpeinzing van een lange dag, vormt at the close of every day een heerlijk onthaastende band. Muzikaal ontspannend en tekstueel bemoedigend in kleine, liefdevolle schetsmatige parels ter zingeving, lering en vermaak; dat alles gedreven door basale existentiële angst. Die cover van Doe Maars Bang sloot immers niet voor niets de set af.

at the close of every day

Tijdnet

http://www.tijd.be/vrije_tijd/muziek/artikel.asp?Id=1964403

At The Close Of Every Day / 'De Geluiden Van Weleer'

Volkoren/Munich Records
'De Geluiden Van Weleer' is 'een liedboek voor de mensen' met 'liederen ter ontspanning en bemoediging, voor iedereen, elke dag'. Zo steken Minco Eggersman en Axel Kabboord van wal in het prachtig uitgegeven cd-boek, dat helemaal in de lijn ligt van de weemoedige muziek van het gezelschap uit het midden van (protestants) Nederland.

Hun vorige cd, 'The Silja Symphony', was een melancholische luisterplaat over de scheepsramp met de Estonia, die nog steeds op de bodem van de Baltische Zee ligt. Op 'De Geluiden Van Weleer' debuteren ze in het Nederlands. Maar ook nu zingen ze over vergane glorie.

De troostende bariton van Eggersman sluit mooi aan bij de klankkleur van de plaat en past qua sfeer ook bij de ouderwetse (boeren)tafereeltjes die de nummers oproepen. Net daarom is de cover van Doe Maars 'Bang' goed gekozen. 'Mama laat het lampje aan /'t Is donker hier': uit de mond van Henny Vrienten dekte het een andere lading dan uit die van Eggersman, maar het effect is er niet minder om.

Als pakweg David Eugene Edwards (een fan van het duo), Lambchop en Neil Young 'americana' brengen, dan is At The Close Of Everyday de voortrekker van het genre dat we gemakkelijkheidshalve 'hollandia' zullen noemen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar 'Waterland'. Kritiek en zelfkritiek wordt verpakt in een een teneur van vallende bladeren en vergankelijkheid. 'Zal Nederland nog wijken van het pad dat reeds de norm en de traditie heeft verpacht?', vraagt de zanger zich vertwijfeld af. 'De Geluiden Van Weleer' wordt zondag voorgesteld in de 4AD in Diksmuide. TPe

13:27 - 31/10/2005
Copyright © Tijdnet

8weekly

At The Close Of Every Day - De geluiden van weleer
door Pieter van Megen
1 december 2005

De geluiden van weleer weerklinken, weemoedig, vervuld van verlangens. Verlangens naar een tijd waarin mensen elkaar nog groetten op straat. Een tijd waarin er nog hard gewerkt werd. Behalve natuurlijk op zondag. Dan heerste immers de verdiende rust, enkel onderbroken door het geluid van luide kerkklokken, die de beminde gelovigen opriepen tot het zondagsgebed.

Minco Eggersman en Axel Kabboord debuteerden eind 2002 met de wereldwijd goed ontvangen cd Zalig zijn de armen van geest. David Eugene Edwards (Sixteen horsepower) was zo onder de indruk van het gezelschap dat hij hen meenam op een Europese tour. Het in 2004 verschenen album The Silja symphony werd door vpros 3voor12 zelfs uitgeroepen tot 'Album van het jaar 2004'. Vooralsnog dus louter superlatieven voor At The Close Of Every Day. En terecht.

Oer-Hollandse zinsneden
Naast de uitgave van prachtige muziek hebben de heren ook een naam hoog te houden op het terrein van vormgeving en verpakking. Voor De geluiden van weleer heeft men gekozen voor een liedboek. Het album is uitgegeven in samenwerking met het Boekencentrum, de officiële uitgever van het Liedboek voor de Kerken. De tekst op de geluiden van weleer klinkt bij tijd en wijle dan ook archaïsch. Waar tref je heden ten dage in onze tijden van anglicismen en SMS-taal immers nog zulke oer-Hollandse zinsneden aan als:

O welk een vreugde zal het wezen,
O welk een pracht ons dan gegeven,
Schenk ons de moed het kwaad te ontvlieden en
Welks toorn ons dan nimmer zal doen verzwakken ?

De teksten op het album zijn eerder gedichten dan klassieke liedteksten. Ze zouden ook zonder muzikale omlijsting prima kunnen bestaan.

De geluiden
Maar naast het liedboek blijft de uitgave toch vooral een cd. Het oor wil daarom uiteraard ook wat. Muzikaal vallen de geluiden onder de noemers roots en singer-songwriter te vatten elders heb ik al de term Hollandia, als in Americana, horen vallen. Hoewel het moeilijk is om uitschieters te noemen, verdienen Geef ons de ruimte, de Doe Maar-cover Bang, Ik weet, en de samenwerking met Spinvis in t Hellend vlak nog een extra vermelding. Om in dit Hallelujah-verhaal toch nog een paar puntjes van kritiek op te nemen: productioneel is het wat dof en de zang van Minco Eggersman klinkt een enkel moment toch echt té monotoon.

Toevluchtsoord
Het is overigens geen toeval dat Erik de Jong (Spinvis) te gast is op dit album. Hij is zeer zeker een geestverwant te noemen van At The Close Of Every Day. Hoewel er vooral op muzikaal gebied grote verschillen te herkennen zijn, ademen ze beide dezelfde sfeer. Een sfeer van weemoed en onvervulde wensen, maar ook van troost. En hoop. Ze bieden een toevluchtsoord voor dolende zielen in tijden van terrorisme en moslimextremisten.

Zoek je nog een cadeau voor je ouders of grootouders in deze vermaledijde tijden van Sint en Kerst? Geef ze dan vooral dit album cadeau. Met een beetje geluk overtuig je ze dat vroeger simpelweg niet alles beter was, omdat vroeger nog steeds bestaat en gewoon te beluisteren is. Misschien klinkt vroeger nú zelfs wel beter dan ooit. Opdat deze conclusie hen voorts mag bemoedigen en hen hernieuwd vertrouwen in de moderniteit zal schenken. Nu, en in het uur van hun gewisse dood amen.

kwadratuur.be

CD-besprekingen

01/11/2005 Releasejaar: 2005

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
De Geluiden van Weleer

Met 'De Geluiden van Weleer' brengt de Nederlandse emogroep At the Close of Every Day een plaat vol Nederlandstalige songs. Het schijfje zit verpakt in een prachtig liedboek (maar 6 procent BTW, olé) met een religieus tintje. In het boek staan de partituren en de teksten van de nummers en - alsof het nog niet genoeg was - pentekeningen met een ouderwetse, dorpse sfeer. Die sfeer is ook terug te vinden in de muziek: At the Close of Every Day bezingt een gezellig, dorps Holland van voor de oorlog.

Al meteen valt de heerlijk akoestische klank van deze plaat op. Minco Eggersman en Axel Kabboord kiezen voor een beperkt instrumentarium: gitaar, bas, drums en orgel. De muziek blijft meestal ondergeschikt aan de erg mooie tekst, en heeft daarom een aangename eenvoudigheid. Door de prominente zang valt het erg nasale timbre van Eggersman jammer genoeg des te meer op. Het brommende geneuzel van de brave heer staat in schril contrast met de heldere stem van Erik De Jong (Spinvis), die mee komt zingen en samplen op 't Hellend Vlak'. At the Close of Every Day durft ook harder en meer elektrisch uit te halen, bijvoorbeeld op 'Bang'. Een intro met een overdriven slidegitaartje en wat steviger gemep op de vellen (de op het album overheersende borstels worden even opgeborgen) geven dit nummer een lekkere drive. Ook 'Geef ons de Ruimte', dat overigens verdacht veel op 'Bang' lijkt, toont dat de groep een rockband blijft. Een rockband die ook wel eens van een experimentje houdt, zoals blijkt uit de strofe in 7/4 van 'Duizend Jaar'. De harde nummers swingen fijn, maar het zachtere werk klinkt meestal toch mooier en passender bij de sfeer van 'De Geluiden van Weleer'. 'Het Gekrookte Lied' (het enige instrumentale nummer) lijkt haast postrock en pakt uit met een heerlijke drumgroove, een zachte gitaar, piano en een hoge orgeltoon. Bij het zachtere werk treedt de tekst ook meer op de voorgrond. De nostalgie in die tekst is misschien wel het duidelijkst in 'Waterland': "Zal Nederland nog wijken van het pad / dat reeds de norm en de traditie heeft veracht"

'De Geluiden van Weleer' is een heel sterke plaat, met een tekst die perfect samenvloeit met de muziek. At the Close of Every Day koppelt een verfrissende eenvoud aan diepgang en creëert zo tijdloze liederen die een ode brengen aan Nederland.

Jef Leyssens

P magazine

Van slinkse Marketingtrucs kan je het Nederlandse duo Minco Eggersman en Axel Kabboord bezwaarlijk beschuldigen: ze kiezen een lange engelstalige groepsnaam maar debuteren in het Nederlands met 'Zalig Zijn de Armen van Geest', maken dan een (terecht bejubelde) Engelstalige conceptplaat over de gezonken Harald Of Free Enterprise en gooien dan het ro

AT THE CLOSE OF EVERY DAY - troostprijs

Kindamuzik

Fileunder.nl

Velvetmusic.nl

Plato.nl

fok.nl

cuttingedge.be

musicfrom.nl

festivalinfo.nl / podiuminfo.nl

Oor

http://netsounds.blogspot.com

http://www.PunkRockTheory.com

www.motelmagnolia.nl

De Morgen

Het Parool

GPD Artikel (in 17 kranten opgenomen)

Nieuwe Revu

Gonzo

musicfrom.nl

File under

Rifraf

Kindamuzik

platomania

soundslike.be

OOR

3voor12 rotterdam

uitmagazine Rotterdam

subjectivisten

FRET

http://jetzt.sueddeutsche.de

Ox-Fanzine

www.storing-zine.net/

www.feeerieen.be

Sweet Jane Music

Blueprint-fanzine

Flaming youth

soundmag.de

sellfish.de

one take

alternativenation.de

selfish

blueprint-fanzine.de

soundmag.de

one take

Flaming youth

Zone 010

goddeau.com

http://www.free40.nl/

www.derives.net

Mond tot Oor

3voor12 Tilburg

Dagblad van het Noorden

MunchkinMusic.be

Revolver

Disputabel

VPRO3voor12

Tijdnet

8weekly

kwadratuur.be

P magazine